Ik schrijf vandaag een verhaal dat in mijn gedachten vanmiddag opkwam en zoals ik het ook serieus aanvoelde op 22 september 2024.

Ik beschrijft dit verhaal misschien een beetje als een gevoel van verwarring en onrust, een reflectie op de toestand in de wereld en waarin ik nu leef. Mijn geweten, zoals ik dat op 22 september 2024 heb ervaren, en het lijkt in het bijzonder te worden beïnvloed door de preek van de Deken van vanmorgen in de Hoogmis van 10:00 uur, de afwezigheid van mijn Tonny, want zij was luisteren naar de uitvoeringen van het “Cultureel Lint” dat door de stad trok en ook de hectiek van de Formule 1-race die op de achtergrond plaatsvindt en waar ik naar luisterde via mijn pc-scherm. Dit alles komt samen in een gevoel van interne onrust en een diepgaande structurele richting die de samenleving en de wereld lijkt op te slokken.

Mijn overpeinzingen raken aan veel grotere thema’s, zoals de tweespalt in de maatschappij, het gebrek aan begrip tussen mensen, en de manier waarop feitelijke kennis van sensatiezucht, onze communicatie en relaties beïnvloeden. Ik vraag mij daarom af of de wereld steeds negatiever aan het worden is en of het nog een zegen is om in deze wereld oud te worden.

De kritische reflectie op de invloed van “knappe koppen”, de manier waarop mensen elkaar verkeerd begrijpen, en de negatieve invloeden van de media, lijken een kern te vormen in mijn verhaal. Ik observeer dat de mensheid vastzit in een neerwaartse spiraal van conflicten, van wantrouwen, en zelfs door gewelddadige acties zoals het trekken van een mes en het gooien met vuurwerkbommen. Het positieve bericht wordt als minder interessant ervaren.

De vraag blijft bij mij dus op dit moment hangen of redelijkheid en menselijkheid, de kans om een betere wereld hadden kunnen vergroten of beïnvloeden en of een diep verlangen naar een wereld waarin mensen begripvoller, zorgzamer en verstandiger met elkaar hadden omgegaan had gekund. Mijn verhaal voelt als een persoonlijke zoektocht naar hoop en een richting, tegen de achtergrond van een wereld die voor mij steeds chaotischer en meer onherkenbaar lijkt te worden. Door deze veranderende wereld verlang ik vaak terug naar vroeger. Ook dit leven projecteren in de verleden tijd zoals het in mijn jeugd en vroeger was, mag en kan natuurlijk niet meer.

Het is ook met een mengeling van verdriet en frustratie dat ik even naar buiten kijk, terwijl ik mij meteen afvraag hoe het zover heeft kunnen komen, en of er ooit weer betere tijden zullen aanbreken. Ik denk dat ik met mijn 81 jaar deze toekomst wel zal moeten accepteren omdat er binnenkort geen verandering is te verwachten.

We leven in een tijdperk dat gekenmerkt wordt door chaos, polarisatie, en verwarring. De vraag die zich opdringt is of het in deze wereld, vol met conflicten en crises dan een zegen is om oud te worden. Is de wereld een plaats geworden waar mensen steeds minder richting weten te bepalen en waar de menselijke verbondenheid verbrokkeld is? Velen voelen zich verloren in een maatschappij die lijkt te schommelen tussen extremen, en waar taal en communicatie niet langer verbindt, maar eerder verdeelt. Het is een wereld die schreeuwt om orde en begrip, maar waarin de roep om verzoening steeds vaker overstemd wordt door onverschilligheid, haat en geweld door oorlogen die steeds opnieuw oplaaien en gevoerd worden.

In dit verhaal verken ik de huidige wereldorde en de rol van de mens daarin. Is de maatschappij zoekende naar zichzelf? Zijn wij in staat om richting te geven aan ons leven, of zijn we gevangen in een vicieuze cirkel van negativiteit? Wat betekent het om in deze wereld oud te worden, en is dat een zegen of een vloek? En misschien wel het belangrijkste, hoe kunnen we als mensheid omgaan met de uitdagingen die voor ons liggen, zonder te vervallen in een onverschillig leven en verdeeldheid?

Een van de grootste problemen van onze tijd is het gevoel van richting kiezen. De wereld lijkt zich in een constante staat van crisis te bevinden, waarbij we steeds verder verwijderd raken van een gevoel van gemeenschappelijkheid en een doel. Politieke polarisatie verdeelt de samenlevingen, je bent ofwel links, of je bent rechts. Het midden lijkt te verdwijnen, en met het verdwijnen van dat midden, verliezen we ook het vermogen om te onderhandelen, te communiceren en samen te werken aan het goede.

Deze tweespalt is duidelijk zichtbaar in het politieke landschap, maar het sijpelt ook door naar andere delen van het leven, de media, het onderwijs, en zelfs het sociale leven. Mensen nemen extreme standpunten in, en het vermogen om naar elkaar te luisteren, om compromissen te sluiten, lijkt steeds verder weg te glijden. Het is alsof we als maatschappij vergeten zijn hoe we met elkaar moeten praten, en in plaats daarvan kiezen we voor polarisatie en conflict.

Het taalgebruik in de maatschappij is hier een goed voorbeeld van. Steeds vaker wordt taal gebruikt als wapen. Mensen worden in woorden aangevallen zonder adres achter te laten, een mening wordt met zoveel geweld verkondigd dat het lijkt alsof er geen ruimte meer is voor nuance. De dialoog is vervangen door een soort retorische oorlogsvoering, waarbij de enige uitkomst lijkt te zijn dat de ander het onderspit delft. Deze trend heeft ervoor gezorgd dat mensen zich steeds meer terugtrekken in hun eigen bubbels, waarbij ze alleen nog maar informatie tot zich nemen die hun eigen wereldbeeld bevestigt. Zelfs Max Verstappen roept een woord in zijn bolide RB20 uit frustratie tijdens zijn race en wordt misverstaan en het woord is als schuttingtaal begrepen en krijgt daarvoor van de leiding van de FIA een taakstraf, het moet niet gekker worden als we zo bezig zijn met elkaar de maat te nemen zonder uitleg en begrip.

De wereld verkeert in crisis, en dat niet op één, maar op meerdere niveaus. Er is een ecologische crisis, waarbij de aarde onder de druk van klimaatverandering en uitputting van natuurlijke hulpbronnen kreunt. Er is een economische crisis, waarbij ongelijkheid toeneemt en steeds meer mensen moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. En er is een sociale crisis, waarbij mensen steeds meer het gevoel hebben dat ze niet langer deel uitmaken van een gemeenschap, maar in plaats daarvan op zichzelf zijn aangewezen.

Deze crises versterken elkaar. De ecologische crisis zorgt voor economische problemen, die op hun beurt sociale spanningen doen oplaaien. Mensen voelen zich vervreemd van elkaar, van de natuur, en zelfs van zichzelf. Het gevolg is dat er een toenemende onverschilligheid ontstaat tegenover het lot van de ander. Het vermogen om medeleven en empathie te voelen, lijkt af te nemen. In plaats daarvan worden we steeds meer geleid door angst, onzekerheid en wantrouwen.

De “knappe koppen” die geacht worden ons door deze crises heen te leiden, lijken vaak niet in staat om de juiste antwoorden te vinden en te bieden. Politici, wetenschappers en andere zogenaamde experts lijken losgezongen van de realiteit van alledag. Hun oplossingen voelen afstandelijk en technocratisch, terwijl de problemen waar mensen dagelijks mee worstelen vaak veel meer te maken hebben met emoties, relaties, en een gevoel van betekenis. De leiders van vandaag hebben misschien geleerd hoe ze een probleem kunnen analyseren, maar ze lijken niet te begrijpen hoe ze met de menselijke inborst moeten omgaan. En juist dat is nodig om richting te geven aan een wereld in verwarring.

Een ander groot probleem is de manier waarop ideeën en gedachten door de media worden verspreid. Dagelijks worden we overspoeld met meningen, voorspellingen en analyses. Die “wijsneuzen” van de moderne tijd smijten hun gedachten de ether in, zonder zich af te vragen wat het effect daarvan is. Er lijkt geen ruimte meer te zijn voor reflectie, voor nuance, voor het nadenken over de consequenties van wat er wordt gezegd.

Het gevolg hiervan is dat mensen constant worden blootgesteld aan negatieve informatie. Het nieuws staat vol met berichten over oorlogen, rampen, misdaden en conflicten. En het lijkt erop dat de negatieve kant van het menselijk bestaan veel meer aandacht krijgt dan de positieve. Negatief nieuws verkoopt beter, trekt meer aandacht, en zorgt voor meer controverse. Het positieve verhaal lijkt saai geworden, het stemt tot geen genoegen meer.

Deze focus op het negatieve heeft een diepgaand effect op de manier waarop mensen de wereld zien. Wanneer je dagelijks wordt geconfronteerd met ellende, begin je te geloven dat de wereld inderdaad een verschrikkelijke plaats is. Dit leidt tot gevoelens van machteloosheid en onverschilligheid. Mensen raken afgestompt, ze trekken zich terug, en het vermogen om empathie te voelen voor de ander neemt af.

In deze context van onverschilligheid en negativiteit ontstaat er ruimte voor geweld en onrust. Overal ter wereld zijn er conflicten, van grootschalige oorlogen tot kleinschalige rellen in stadscentra. Momenteel zijn 92 landen betrokken bij conflicten buiten hun grenzen. Het lijkt alsof het lont in het kruitvat steeds korter wordt. Mensen voelen zich niet gehoord, niet begrepen, en uiten hun frustraties vaak op destructieve manieren. Haatgevoelens worden er gekweekt door langdurende conflicten waardoor burgers nodeloos worden opgeofferd voor eigen gewin en geweten.

Geweld, of dat nu in de vorm van oorlog of straatcriminaliteit is, is een symptoom van een dieperliggend probleem het is een gebrek aan verbinding. Mensen voelen zich niet langer verbonden met hun medemens, met hun gemeenschap, en zelfs niet met zichzelf. Het gebruik van zwaar vuurwerk om dreigementen te uiten, het klaarleggen van messen, het steeds opnieuw verwachten van onheil, dit zijn allemaal tekenen van een maatschappij die haar grip op de menselijke waardigheid begint te verliezen.

Het geweld dat we om ons heen zien, is niet alleen fysiek. Het zit ook in de manier waarop we met elkaar praten, in de manier waarop we elkaar behandelen, en in de manier waarop we ons tot elkaar verhouden. Achter elke boom schuilt een potentiële vijand, op elke hoek van de straat denk je een potentiële aanvaller te zien staan, komt het omdat we elkaar niet meer vertrouwen? We zijn altijd op onze hoede, altijd bezig met het afweren van dreigingen die misschien wel, maar misschien ook niet bestaan. Het komt allemaal door die negatieve berichtgeving die met grote regelmaat de ether in wordt geslingerd.

De vraag die we ons moeten stellen, is…. of dit alles voorkomen had kunnen worden. Had de mens redelijker kunnen zijn? Hadden we, door beter naar elkaar te luisteren, door meer empathie te tonen, door elkaar de ruimte te geven om fouten te maken en te leren, kunnen voorkomen dat we in deze situatie zijn beland?

Het antwoord hierop is moeilijk te geven. Aan de ene kant is het menselijk om fouten te maken, om soms te handelen vanuit emoties in plaats van redelijkheid. Aan de andere kant is het duidelijk dat de mens in veel gevallen niet heeft gehandeld vanuit redelijkheid. In plaats van te kiezen voor dialoog, voor verzoening, hebben we vaak gekozen voor conflict en verdeeldheid. Dit is een gemiste kans, en het resultaat daarvan is zichtbaar in de wereld om ons heen.

Wat betekent dit alles voor de toekomst? Leef ik in een wereld die gedoemd is ten onder te gaan aan zijn eigen conflicten en crises, of is er nog hoop op een betere toekomst? Het antwoord op deze vraag ligt in mijn eigen handen. Als ik bereid ben om opnieuw naar anderen te luisteren, om empathie te tonen, en om mij te verbinden met de wereld om mij heen, dan is er zeker hoop en hoop is leven. Geef ik mijn geloof een kans waarin de hoop richting geeft en de liefde voor mij het spoor is waarop ik verder ga?

Een wereld in verwarring, is een uitdaging voor ons mensen. Maar het is ook een kans. Een kans om opnieuw na te denken over wie we zijn, waar we naartoe willen, en hoe we met elkaar willen samenleven. De crises die we momenteel meemaken, kunnen ons helpen om onszelf opnieuw uit te vinden, om nieuwe manieren van samenleven te ontdekken, en om een toekomst te bouwen die gebaseerd is op begrip, medeleven en verbondenheid.

De sleutel ligt in ons eigen vermogen om met elkaar in gesprek te gaan, om naar elkaar te luisteren, te blijven praten, niet op te geven en om niet te vervallen in onverschilligheid en negativiteit. De weg vooruit is er een van dialoog, van empathie, en van het herontdekken van de menselijke verbondenheid. Alleen dan kunnen we hopen op een toekomst waarin het een zegen is om oud te worden, zelfs in deze wereld met zoveel onrecht.

Met veel druk wordt alles vloeibaar bedenk ik zomaar, zonder druk wordt het los zand. Los zand gaat met de wind aan het lopen, en waait weg met de wind en wordt het ergens niemandsland. Water maakt het zand weer vloeibaar, vloeibaar zand gaat niet vanzelf stoppen. Stoppen zal uiteindelijk lukken door het nodige overleg en als alles wat vloeibaar is gaat stoppen door dat gezamenlijk overleg, zal er meer saamhorigheid gaan stromen en niets staat dan ons meer in de weg. Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het Respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds een beetje water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is mijn norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

Vriendschap is een licht in een raam in een donkere nacht.

J.G.J.C. van Asperen.

Voordat ik mijn gedachten over de huidige toestand van de wereld uitgebreid probeerde te omschrijven, heb ik een aantal zaken die mij enorm beroeren achter elkaar opgeschreven en daarna uitgewerkt. Het eerste wat ik deed was vanuit mijn appartement naar buiten kijken, het is 26 augustus 2024, de eerste dagelijkse zaken na het opstaan vanmorgen heb ik afgewerkt. Het is na het verzorgen van mijzelf ook het verzorgen van het ontbijt voor mijn vrouw en mijzelf, het verzorgen van onze kanariepiet en ik steek de kaarsjes aan bij Maria en Pio. Piet begint altijd al zijn wijsje te fluiten als dank voor de verzorging en de lekkere dingen die ik zijn kooi stop.

Daarna kijk ik weer naar buiten en naar de blauwe lucht die nu  zonovergoten is, het wordt vandaag 21 graden, maar as woensdag wordt het maar liefs weer 31 graden. Het zijn de laatste jaren direct van die extreme temperatuurverschillen. Het is het moment dat ik vanuit mijn appartement een goed uitzicht heb op de Hemel en dan denk ik automatisch aan zaterdag en zondag terug. Waarom zou ik mij eigenlijk dan druk maken als ik kijk naar deze strakblauwe Hemel?

Zaterdag hebben we een nieuwe Bisschop t.w. Mgr. Cornelis Franciscus Maria (Ron) van den Hout in Roermond verwelkomd en zondag alsof het niet op kan, ook nog een welkom aan de nieuwe Pastoor/Deken t.w. Jack Honings voor de Sint Martinuskerk met als extra hulp in de parochie voor de catechese en ook als zijn huishoudster mevrouw Désirée van Breugel voor de Dekenij. Dan kijk ik zo tussendoor de bomen en het struikgewas door naar de overkant en alles is nog groen en zit in het blad. Baasjes laten hun honden uit in het park aan de overkant. Keuvelen met elkaar over van alles en nog wat en natuurlijk ook over hun hond. Zodra de balkondeur opengaat begint onze Piet in zijn kooi met alles wat erbuiten gebeurt mee te zingen, hij hoort ook zijn neefjes en nichtjes fluiten die de vrijheid mogen genieten. Een wereld die zo lijkt mij vredig moet zijn en hoopvol tegelijk en voor mij is dat zo op het eerste gezicht een prachtig gehoor en mooi gezicht, ik heb daarbij een fijn gevoel over gehouden met alles wat ik de laatste dagen heb beleefd.

Maar schijn bedriegt, dit uitzicht geeft een vertekend beeld van wat daarachter de horizon ligt. De hele wereld is nu in rep en roer, van oost naar west, van noord naar zuid, hier bespeur ik geen middenweg meer, de wereld is haar richting kwijt. Als ik de krant opensla vanmorgen dan schrik ik mij een hoedje als ik de berichten lees. Gisteren en vanmorgen vliegen de raketten weer door het luchtruim als vergelding, afgevuurd door Rusland over en weer naar Oekraïne, in Israël door Hamas en Hezbollah in Libanon en burgers moeten eraan geloven. Als die dictator in Rusland en deze foute regering in Israël hun oorlog uitvechten over de hoofden van veel onschuldige burgers en het leven hierbij laten, het zijn toch verdorie mensenlevens, daar koop je toch geen vrede mee?

Ook de natuur laat ons in de steek en voegt een extra dementie toe. Het ziet er niet naar uit dat wij de mensen op deze aarde voor oplossingen kunnen gaan zorgen. Men luistert niet meer naar elkaar en ook aan elkaar iets toegeven al evenmin. Omdat wat het beste is voor de mensheid in onze wereld door de mensheid niet wordt gehonoreerd en het is verschrikkelijk in deze tijd wat ons als aardbewoners nu overkomt en geen uitweg meer schijnen te weten. Wij mensen zien door de bomen het bos niet meer!

Wat de wereldburger moet doorstaan door wat enkele leiders in de wereld over de hoofden van deze burgers uitvechten door heel veel negativiteit te zaaien is verschrikkelijk. Het is een crisis na crisis, van oorlog naar oorlog, van drones naar drugs, het kan nog veel erger. Ik begrijp het niet, is er dan niemand op deze planeet die kan ingrijpen, een persoon of instituut dat gewaardeerd wordt, een persoon met een aureool misschien, iemand die ontzag uitstraalt?

Ik schrijf vele brieven naar instituten en personen die deze oplossing kunnen bedenken. Geen enkel aangeschreven instituut of persoon luistert naar mij, een gewoon burger? Beantwoord bijna nooit iemand mijn brief of spreekt er met mij over? Neen….. Ik zou graag een advies hebben hoe deze vraagstukken zijn op te lossen en hoe men moet ingrijpen voordat het te laat is. Het is nu 5 minuten over 12:00 en nog kunnen we de nul aanraken voordat we dat niet meer kunnen, voordat er gegooid wordt met heel veel raketten en drones naar heel veel onschuldige burgers.

Allemaal in landen en hun burgers die geen bescherming meer hebben, die eigenlijk een langer leven was gegund, maar hierdoor niet krijgen, omdat deze raketten en drones met gevaarlijke ladingen ontploffen als deze over hun hoofden scheren op alle plekken van hun land of achtertuin. Help….. ik probeer met steun van het internet steun te vinden en schrijf een uitgebreid verhaal dat al deze voorgaande tekst en uitgebreid zal gaan beschrijven.

Want deze blauwe lucht die bedriegt, deze voorgaande opsomming is een reflectie op een wereld in crisis. Het zonlicht dat valt zacht tussen de bladeren door van de bomen en het struikgewas, maar laten alles niet zien. Het blad dat nog steeds groen en vol is, ondanks de datum die ons dieper in de zomer brengt. Op het eerste gezicht lijkt de wereld vredig, hoopvol zelfs. Het is alsof de natuur zich onbewust is van de chaos die zich daarbuiten afspeelt, alsof de lucht boven mij een schild vormt tegen de realiteit. Maar schijn bedriegt, want dit uitzicht geeft een vertekend beeld van de wereld achter die horizon die ik vanuit mijn appartement niet zien kan.

De wereld is in rep en roer. Van oost naar west, van noord naar zuid, overal lijken vele crisissen zich op te stapelen. De balans die ooit zo vanzelfsprekend leek, is verdwenen. Het is alsof de wereld haar richting volledig kwijt is. De polen van macht en invloed, die ooit een stabiele as vormden, zijn nu aan het verschuiven, en dit gebeurt op een manier die nauwelijks te bevatten is. Er is geen middenweg meer te bespeuren; extremen trekken aan de touwtjes en de gemiddelde burger, de normale mens die verlangt naar rust en voorspoed, wordt meegesleurd in een maalstroom van onzekerheid en angst. Hieruit ontstaat weer haat en zullen er nog meer messen geslepen en getrokken worden waarbij ook de gewone burger weer de dupe zal zijn.

Rond onze aarde, de blauwe planeet genoemd en die omgeven is door satellieten, ruimtestations, afval, puin en gruis, allerlei afgewerkte en uitgebrande raketten. Als je bedenkt dat de rommel die wij mensen de ruimte insturen en dat de aarde haar blauwe kleur aan het verliezen is door al dat vuil daar, dan bedenk ik, dat ook deze rommel een spiegel is van wat op onze aarde die inmiddels grauw is geworden, een afspiegeling is van wat daar ver boven ons afspeelt. Al deze rommel komt eens op ons hoofd terug.

Deze natuur, die ons eeuwenlang heeft gedragen, lijkt ons nu in de steek te laten. Of misschien is het eerlijker om te zeggen dat wij de natuur in de steek hebben gelaten en dat zij, de natuur, nu terugkeert om de rekening te presenteren. De klimaatverandering, die we zo lang hebben genegeerd of gebagatelliseerd, brengt nu de volle kracht van haar gevolgen met zich mee. Hittegolven, droogte, overstromingen, en natuurrampen van ongekende schaal treden steeds vaker op, en het lijkt alsof de natuur een extra dimensie van onzekerheid toevoegt aan een wereld die al op haar knieën ligt.

Waar we ooit konden rekenen op voorspelbare seizoenen en stabiele ecosystemen, is er nu chaos. De natuur is niet langer onze bondgenoot, maar een onberekenbare kracht die we niet langer begrijpen of beheersen. Dit is geen probleem dat door een enkel land kan worden opgelost, geen kwestie die kan worden aangepakt met de traditionele instrumenten van diplomatie en regelgeving. Het is een crisis die een mondiale reactie vereist, een samenwerking tussen naties die zich op dit moment lijkt te onttrekken aan onze mogelijkheden.

Ondanks de geavanceerde technologieën en de enorme vooruitgang die we als mensheid hebben geboekt, staan we machteloos tegenover de crises die zich opstapelen. De paradox is pijnlijk, we hebben nog nooit zoveel macht gehad, en toch voelen we ons machtelozer dan ooit. De systemen die we hebben opgezet, de instellingen die ons zouden moeten beschermen, lijken niet in staat om met de huidige uitdagingen om te gaan. In plaats van oplossingen te vinden, lijken we verstrikt te raken in een web van eigenbelang, verdeeldheid, en kortzichtigheid.

Men luistert niet meer naar elkaar. De kunst van het compromis, ooit de basis van elke succesvolle samenleving, lijkt verloren te zijn gegaan. In plaats daarvan is er een cultuur van confrontatie ontstaan, waarin elke poging tot toegeven wordt gezien als een teken van zwakte. Dit maakt het onmogelijk om tot de consensus te komen die nodig is om de grote vraagstukken van onze tijd aan te pakken. De waarheid is dat wat het beste is voor de mensheid vaak wordt genegeerd door diezelfde mensheid. De stem van de rede wordt overstemd door die van het eigenbelang.

Wat ons vandaag de dag overkomt, is verschrikkelijk. Het is alsof we op een schip zitten dat stuurloos ronddobbert in een stormachtige zee, en de kapiteins aan boord ruzie maken over de juiste koers in plaats van de gevaren onder ogen te zien. De wereldburger, de gewone mens die niets meer wil dan een vredig en voorspoedig leven, moet toekijken hoe enkele machtige leiders hun persoonlijke vetes uitvechten over de hoofden van miljoenen mensen.

Deze leiders zaaien negativiteit, verdelen de samenleving en voeden een sfeer van wantrouwen en haat. Het gevolg is een opeenvolging van crises, van oorlog naar oorlog, van droneaanvallen tot de verspreiding van drugs en andere vormen van georganiseerde misdaad. Het lijkt alsof we in een spiraal van destructie terecht zijn gekomen, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. De vraag die steeds dringender wordt is, wie kan ingrijpen? Is er een persoon of een instituut dat de macht, het respect en de autoriteit heeft om de neerwaartse spiraal te doorbreken?

We zouden een persoon met een aureool nodig hebben, iemand die ontzag inboezemt en die in staat is om de mensheid te verenigen rond een gemeenschappelijk doel. Maar zo iemand lijkt niet meer te bestaan in onze wereld. In een wereld waar de stemmen van extremisten en populisten steeds luider worden, is er weinig ruimte voor gematigdheid en redelijkheid. Veel van deze leiders die we nu hebben, lijken eerder bezig te zijn met het handhaven van hun eigen macht, hun eigen bescherming die anders in een gerechtelijke maalstroom terecht zal komen, dan met het dienen van het algemeen belang.

Ik heb vele brieven geschreven naar instituten en personen die in staat zouden moeten zijn om oplossingen te bedenken voor de problemen waar we mee worstelen. Maar keer op keer stuit ik op een muur van stilte of afwijzing. Geen enkel aangeschreven instituut of persoon luistert naar mij, een gewone burger? Bijna nooit worden mijn brieven beantwoord of wordt er met mij over gesproken. Het is alsof de machthebbers in een ivoren toren zitten, ver verwijderd van de zorgen en angsten van de gewone mens.

Het is nu vijf minuten over twaalf, en we staan aan de rand van de afgrond. We kunnen de nul nog aanraken, het is het moment waarop er geen weg meer terug is, voordat we ten onder gaan aan de gevolgen van onze eigen daden. De dreiging van een wereldwijde oorlog, waarin raketten en drones met gevaarlijke ladingen over het leven van onschuldige burgers beslissen en daarna verwoesten, die kans dat dit gebeurd is reëler dan ooit.

Het is een nachtmerrie die zich afspeelt in landen die geen bescherming hebben, landen en hun burgers die eigenlijk een langer en beter leven was gegund, maar die nu worden bedreigd door de wapens van vernietiging. Deze wapens ontploffen boven de hoofden van onschuldige mensen, in hun steden en dorpen, in hun achtertuinen en op de plekken waar ze hun leven proberen te leiden. De tragiek van dit leven is dat deze mensen geen enkele invloed hebben op de beslissingen die hun leven beëindigd of verwoest.

In deze donkere tijden is de roep om hulp luider dan ooit. Maar waar is de hulp? Waar zijn de leiders, de instituties, de mensen met de moed en de visie om de wereld op het rechte pad te houden? De stilte vanmorgen als ik naar buiten kijk is verdovend, en de afwezigheid van een antwoord maakt de situatie des te hopelozer.

Ik, net als vele anderen, zijn op zoek naar een advies, naar oplossingen, naar een manier om in te grijpen voordat het te laat is. Maar het lijkt alsof niemand bereid is om verantwoordelijkheid te nemen. Niemand lijkt de ernst van de situatie te willen erkennen, laat staan dat iemand bereid is om de moeilijke beslissingen te nemen die nodig zijn om de wereld van de ondergang te redden.

Wat kan een gewone burger doen in een tijd als deze? Het lijkt soms alsof we machteloos zijn, maar dat hoeft niet zo te zijn. De kracht van de burger, van de gewone mens, ligt in het vermogen om te blijven spreken, te blijven schrijven, en te blijven strijden voor wat juist is. We mogen niet toegeven aan de wanhoop, zelfs als het lijkt alsof niemand luistert.

Het schrijven van brieven, het voeren van gesprekken, het deelnemen aan demonstraties en bewegingen, zijn geen zinloze daden. Het zijn manieren om de stem van de redelijkheid en de menselijkheid te laten horen, zelfs in de donkerste tijden. Het is een manier om te laten zien dat we niet allemaal zijn vergeten wat belangrijk is, dat we nog steeds geloven in een betere wereld.

Maar hoe kunnen we de huidige crises oplossen? Hoe kunnen we ingrijpen voordat het te laat is? Het begint met erkenning, we moeten de realiteit onder ogen zien en accepteren dat de wereld op een gevaarlijk pad is beland. Dit betekent dat we moeten stoppen met het negeren van de problemen, dat we moeten ophouden met het zoeken naar de gemakkelijke oplossingen, dat we moeten beginnen met het maken van moeilijke keuzes.

Daarnaast moeten we bereid zijn om de dialoog aan te gaan, zelfs met degenen met wie we het fundamenteel oneens zijn. Het herstellen van de kunst van het compromis is essentieel om de verdeeldheid te overbruggen die onze samenleving verscheurt. Dit vereist moed, geduld, en de bereidheid om naar elkaar te luisteren, zelfs als het ongemakkelijk is.

Ten slotte hebben we leiderschap nodig dat gebaseerd is op waarden zoals rechtvaardigheid, compassie, en verantwoordelijkheid. Dit soort leiderschap kan niet alleen van bovenaf komen, het moet ook van onderaf worden opgebouwd. Iedere burger heeft de verantwoordelijkheid om de leiders die we nodig hebben te steunen en aan te moedigen, om op te staan wanneer de situatie daarom vraagt.

We moeten ook af van de illusie dat verandering snel en gemakkelijk kan worden bereikt. De weg naar herstel en vernieuwing zal lang en moeilijk zijn, er zullen momenten zijn van teleurstelling en terugslag. Maar het is juist in deze momenten dat we onze vastberadenheid moeten hervinden en ons moeten herinneren waarom we deze strijd zijn aangegaan.

De wereld lijkt misschien haar richting kwijt te zijn, maar dat betekent niet dat er geen hoop is. Hoop komt voort uit het besef dat we als mensheid de kracht hebben om te veranderen, dat we niet hulpeloos mogen zijn, en dat we niet veroordeeld zijn tot een toekomst van chaos en vernietiging.

Voor mijzelf heb ik onderstaande ondersteuning opgelegd door zo in het leven te staan als volgt…….

Met veel druk wordt alles vloeibaar bedenk ik, zonder druk wordt het los zand. Los zand gaat met de wind aan het lopen, met de wind wordt het ergens niemandsland. Water maakt het zand weer vloeibaar, vloeibaar zand gaat niet vanzelf stoppen. Stoppen zal uiteindelijk lukken door het nodige overleg en als alles wat vloeibaar is gaat stoppen door dat gezamenlijk overleg, zal er meer saamhorigheid gaan stromen en niets staat dan ons meer in de weg. Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds een beetje water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is mijn norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

Deze hoop moeten we koesteren en gebruiken als een drijvende kracht om door te gaan, om te blijven vechten voor een betere wereld, een wereld waarin vrede, rechtvaardigheid en duurzaamheid geen loze woorden zijn, maar een werkelijkheid die we samen kunnen bouwen. Laten we, terwijl we naar de blauwe lucht kijken en de rust van de natuur bewonderen, onszelf eraan herinneren dat deze wereld het waard is om voor te vechten.

Dit is geen strijd die we kunnen uitbesteden aan anderen, het is een strijd die we allemaal samen moeten voeren. We kunnen het tij keren, maar daarvoor is een collectieve inspanning nodig, een bereidheid om het eigenbelang opzij te zetten voor het grotere goed. Alleen dan kunnen we de wereld de richting teruggeven die wij zo dringend nodig heeft.

Heel veel dank voor het lezen van dit stuk. Heel veel dank als u het doorverteld aan anderen. Heel veel dank als u mij en miljoenen andere mensen begrijpt dat het 12:00 uur is geweest en dat u met mij en samen ook schrijft naar leiders in de wereld die kunnen zorgen voor een beter leven voor iedere mens.

*JGJCVA26082024*eenwegnaareenbeteretoekomst*

Ik schrijf een verhaal over de volgende onderwerpen: “dialoog” en “verdraagzaamheid” i.p.v. iemand de maat nemen en omdat ik mij vorige week zat te ergeren over wat er in de wereld en Nederland momenteel gaande is, daarom wilde ik dit onderstaande verhaal maken.

We maken onze leefwereld kapot als we zo doorgaan en steeds elkaar en telkens weer “de maat blijven nemen”. Steeds oorlog voeren als we het niet eens zijn met elkaar en dan met het geweer in de aanslag in de weer gaan en mensen die niet willen luisteren, zomaar en als product zonder enige waarden naar de eeuwige jachtvelden helpen. Dat is schering en inslag nu en in oorlogen alom. De jeugd bedient zich met een overmaat aan zwaar vuurwerk voor veel geld als beloning als zij de opdracht krijgen en om dan dit zware vuurwerk bij iemand anders aan de voordeurknop of een automaat te hangen. Ook met messen in allerlei afmetingen en soorten, prikken ze zo in het leven van een ander alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De jeugd denkt en zegt nu, ik moet mij verdedigen en ik neem dan maar een mes mee op mijn pad. Ik wordt achtervolgt zeggen zij en je kunt je afvragen wat is er met de hersens van sommige jongeren aan de hand is. Wanneer het in hun hoofd niet goed zit, misschien is het gekomen door alcohol in combinatie met drugs, lachgas of opvoeding en daarom worden zomaar mensen gedood alsof het voor hen een mug betreft op het behang en met een gegeven klap en een achterblijvende bloedvlek hun leven gaan beëindigen.

Maar geven wij het goede voorbeeld aan de jeugd als je kijkt naar het nieuws op tv en het lezen van het nieuws van elke dag, en als je het bijhoudt en leest dan zijn er van die dagen waar je enorm van schrikt?

Om een voorbeeld te stellen dan, als je leest wat de Hollandse ziekte is, is altijd pas problemen oplossen na heel lang overleg met allerlei partijen, we zijn van oudsher een land van inspraak en uitstel. Maar met bijvoorbeeld de moderne crisissen zoals die nu in het onderwijs spelen of met ons drinkwater dat op dreigt te raken, de belastingfraude of de Groninger kwestie, Schiphol of bedrijven als de multinationals die dreigen met vertrek uit Nederland, daar schiet ons poldermodel erg aan tekort.

Nooit willen we luisteren naar elkaar en we willen altijd ook het Geloof of de leefgewoonte van die ander erbij betrekken in dat proces van onze leefwereld. De omgang met elkaar zoals met vrienden, collega’s, partners of bedrijven zal altijd met de nodige wrijving gepaard gaan als we onze instellingen niet leren aanpassen. Hieruit ontstaan dan steeds deze meningsverschillen omdat wij het verkeerd aanpakken denk ik en omdat men verleerd heeft om eerst te praten met elkaar als gelijkwaardige mensen, elkaar niet in de ogen durven te kijken als gelijkwaardige mensen, dan zal uiteindelijk deze en onze wereld niet ten goede gaan veranderen is mijn mening.

Ik heb een aantal brieven van mij die ik in het verleden al over deze onderwerpen schreef aan de politiek en ook aan andere belangrijke personen in de wereld er nog eens op nagelezen. Deze brieven maakten toen al de nodige dingen bij mij los en dus schreef ik er toen ook over en dan merk je dat de behoefte toen om de “waarheid” te horen door mij, als de ver van mijn bed show voor die ontvanger van toen was. Mijn brieven zullen vaak in de shredder aanbeland zijn denk ik dan. Luisteren van wat ik toen al hierover te vertellen had is nooit interessant genoeg geweest voor die andere kant als de ontvanger van mijn brief is mij toen vaak al gebleken.

Ik heb internet geraadpleegd om de juiste bewoordingen te vinden en om deze te gebruiken in dit verhaal. Op internet vindt je voorbeelden genoeg van dingen die steeds verkeerd gaan en deze zijn goed om te gebruiken, om dergelijk verhaal te verduidelijken en bij te staan over alles wat je schrijft. Door dit verkeerde levensproces wordt het leefmilieu voor onze nakomelingen als “mens” niet meer aantrekkelijk en dan kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn, ook op hoge leeftijd, dat die grijpen naar een pil die in het nachtkastje ligt en voor hen misschien heel begrijpelijk maar ook wel voor een bepaalde categorie van deze mensen, maar voor mij onwenselijk, onmenselijk en ook een slecht plan.

Het belang van dialoog en verdraagzaamheid in het behoud van onze leefwereld

In een tijdperk waarin polarisatie en conflicten de norm lijken te zijn, moeten we ernstig nadenken over de toekomst van onze leefwereld en de mensheid. Het voortdurend meten van elkaar, het voeren van oorlogen op basis van meningsverschillen en het negeren van elkaars standpunten brengt ons op een gevaarlijk pad. Als we blijven vasthouden aan deze destructieve patronen, lopen we het risico onze leefomgeving onherstelbaar te beschadigen. Dit verhaal kijkt naar het belang van dialoog, verdraagzaamheid en gelijkwaardige communicatie als essentiële pijlers voor een duurzame samenleving en een leefbare wereld voor toekomstige generaties.

Om te beginnen is het cruciaal om te erkennen dat onze wereld steeds onderhevig is aan verandering. Technologische vooruitgang, geopolitieke verschuivingen en sociaal-culturele ontwikkelingen dagen ons voortdurend uit om onze overtuigingen en standpunten te heroverwegen. In een tijd waarin globalisering ons met verschillende perspectieven en ideologieën confronteert, is het begrijpen en respecteren van diversiteit essentieel voor een vreedzaam samenleven.

Helaas lijken we vaak te vallen in de valkuil van vasthouden aan je eigen standpunt, van onverdraagzaamheid. We omringen onszelf met gelijkgestemden, sluiten ons af voor afwijkende meningen en veroordelen snel degenen die niet in lijn zijn met onze overtuigingen. Deze houding leidt tot een verlammende stagnatie van vooruitgang en een toenemende verdeeldheid binnen de samenleving.

Het probleem wordt verergerd door de neiging om geloof en ideologie te betrekken bij al onze interacties. Of het nu gaat om politieke discussies, zakelijke onderhandelingen of persoonlijke relaties, we laten onze overtuigingen vaak de overhand nemen en vergeten het belang van empathie en begrip. Dit leidt tot een giftige dynamiek waarbij het niet langer gaat om het vinden van oplossingen, maar om het bewijzen van onze superioriteit.

Het gebrek aan gelijkwaardige communicatie en respect voor elkaars standpunten leidt tot een vicieuze cyclus van conflict en escalatie. Meningsverschillen worden niet opgelost, maar verdiepen zich alleen maar, waardoor de kloof tussen individuen en groepen steeds groter wordt. Deze fragmentatie van de samenleving ondermijnt niet alleen ons vermogen om gezamenlijk te handelen, maar bedreigt ook de fundamentele waarden van menselijke waardigheid en rechtvaardigheid.

Een essentieel onderdeel van het doorbreken van deze cyclus van destructieve communicatie is het cultiveren van een cultuur van dialoog en verdraagzaamheid. Dit vereist dat we bereid zijn om open te staan voor verschillende perspectieven, onze eigen vooroordelen te erkennen en actief te luisteren naar de stemmen van anderen. Door ruimte te bieden voor debat en discussie, kunnen we een omgeving creëren waarin conflicten worden gezien als kansen voor groei en begrip, in plaats van als bedreigingen voor onze identiteit.

Een van de sleutels tot effectieve dialoog is het vermogen om empathie te tonen voor de ervaringen en overtuigingen van die ander. Door ons in te leven in de situatie van die ander, kunnen we een dieper begrip ontwikkelen van de complexe dynamiek die onze wereld vormgeeft. Dit stelt ons in staat om bruggen te bouwen tussen verschillende gemeenschappen en samen te werken aan gedeelde doelen, zoals het behoud van het milieu en de bevordering van sociale rechtvaardigheid.

Bovendien is het belangrijk om het Geloof en de ideologie van die ander te respecteren, zonder deze als bedreigingen te zien. Hoewel meningsverschillen onvermijdelijk zullen zijn, is het mogelijk om vreedzaam naast elkaar te bestaan en samen te werken aan gemeenschappelijke belangen. Dit vereist een bereidheid om compromissen te sluiten en te zoeken naar win-win-oplossingen die recht doen aan de behoeften van alle betrokken partijen.

Het bevorderen van gelijkwaardige communicatie en verdraagzaamheid is geen gemakkelijke taak, maar het is een essentiële voorwaarde voor het behoud van onze leefwereld en de menselijke beschaving. Door de uitdagingen van onze tijd met openheid en begrip tegemoet te treden, kunnen we een betere toekomst creëren voor onszelf en voor de generaties die na ons komen.

In het besef van de urgentie van deze kwestie moeten we ons inzetten voor een cultuur van respect, dialoog en samenwerking. Alleen door onze verschillen te omarmen en te erkennen dat we allemaal deel uitmaken van dezelfde menselijke familie, kunnen we hopen op een wereld die vrij is van verdeeldheid en conflict. Onze leefomgeving hangt af van onze bereidheid om de uitdagingen van deze tijd aan te gaan met moed en mededogen.

Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is de norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

*JGJCVA20042024*hetbelangvandialoog*

Ik kan een poort voor je opendoen … er doorheengaan moet je zelf …

Er was eens een Jood en zijn naam was Samuel (wat betekend: God heeft verhoord) en hij woonde in het land Israël. Hij was eenzaam en verveelde zich, want hij had niemand om mee te praten en het leven mee te delen. De oorlog verscheurde vele levens en rukte vriendschappen uit elkaar en brak idealen en landen in tweeën. Hij werd overal nagekeken en beschimpt omdat hij een Jood was. Op een dag zag hij een Palestijnse mooie dame die op een gebombardeerde puinhoop zat in de Gaza. Achtergelaten door het oorlogsgeweld. Hij vond de Palestijnse erg mooi en hij wilde vrienden met haar worden.

Hij liep naar de Palestijnse toe en zei: “Hallo, ik ben Samuel en ben van Joodse afkomst maar….. mag ik jouw naam weten?” De Palestijnse jongedame keek naar Samuel en zei: “Ik ben een Palestijnse vrouw mijn naam is Maryam (wat betekend: Ster van de zee). Wat doe jij hier?” Samuel antwoordde: “Ik woon hier ook. Ik ben op zoek naar een vriendin waarmee ik kan praten en lachen en onze vijandschap kan tillen naar een andere tijd, een ander niveau. Wil je mijn vriendin worden?” Maryam dacht even na en zei: “Nou, ik weet het nog zo net niet of men dat nu wel accepteert. Jij bent een Jood en ik ben een Palestijnse, wij zijn heel verschillend en er is een oorlog aan de gang die van ons vijanden heeft gemaakt. Hoe kunnen wij nu vrienden worden?”

Samuel zei: “Dat maakt toch niet uit. Wij kunnen veel van elkaar leren. Ik kan je de wonderen van mijn geloof en de gebruiken laten zien. Jij kunt me de schoonheid van jouw familie en haar gewoonten leren en ook laten zien. Wij kunnen samenleven en plezier hebben”. Maryam was nieuwsgierig en stemde na enige tijd toe. Zij stond op van die ellendige puinhoop in Gazaland en pakte de hand van Samuel vast.

Samuel nam haar mee naar de gewoonte van zijn land. Hij liet haar de kleurrijke mensen, de glinsterende en de verborgen schatten zien. Maryam was verbaasd en blij van wat zij gezien had. Zij had nog nooit zoiets moois gezien en waarom zoveel ellende omdat het allemaal om je geloof gaat?

Na een tijdje bracht Joodse Samuel, Maryam terug naar haar Palestijnseland naar de Gazastrook. Maryam nam Samuel mee naar haar omgeving. Zij liet hem de bloeiende bloemen, de fladderende vlinders, de zingende vogels en de stralende zon zien. De Joodse jongeman was verrast en gelukkig. Hij had nog nooit zoiets moois beleefd en gezien en dacht zo kan het ook.

Zo begonnen Samuel en de Palestijnse Maryam een bijzondere vriendschap. Ze brachten elke dag tijd met elkaar door. Ze vertelden elkaar verhalen, maakten elkaar aan het lachen, troostten elkaar als ze verdrietig waren en hielpen elkaar als ze problemen hadden. Ze leerden elkaar te waarderen en te respecteren. Ze ontdekten dat ze ondanks hun verschillen veel gemeen hadden. Ze hielden van dezelfde dingen, hadden dezelfde dromen en deelden dezelfde gevoelens.

Op een dag beseften ze dat ze meer dan vrienden waren. Ze waren verliefd geworden. Ze wilden voortaan altijd bij elkaar zijn. Ze gaven elkaar kusjes, knuffels en complimentjes. Ze maakten plannen voor de toekomst. Ze dachten dat ze het gelukkigste paar ter wereld waren.

Maar niet iedereen was blij met hun liefde. De andere Joden en Palestijnen vonden het raar en verkeerd dat een Jood en een Palestijnse verliefd waren geworden. Ze lachten hen uit, pestten hen, beledigden hen en probeerden hen uit elkaar te drijven. Ze zeiden dat ze niet bij elkaar hoorden en pasten, dat ze tegen hun natuur ingingen, dat ze zich moesten schamen. Ze maakten het leven van Samuel en Maryam erg moeilijk.

Samuel en Maryam waren verdrietig en ook erg boos. Ze snapten niet waarom de anderen hen niet met rust lieten. Ze snapten niet waarom de anderen hen niet begrepen. Ze snapten niet waarom de anderen hen niet accepteerden. Ze hielden immers van elkaar. Was dat dan niet genoeg?

Ze besloten om weg te lopen en hun land achter zich te laten. Ze dachten dat ze ergens anders een beter leven konden hebben. Ze dachten dat ze ergens anders gelukkiger konden zijn. Ze pakten hun spullen en vertrokken. Ze lieten alles achter wat hun lief was en wat ze hadden en kenden.

Zo reisden ze samen door vele landen en zagen vele goede en ook slechte dingen. Ze ontmoetten vele andere mensen en culturen en maakten ook vele vrienden onderweg. Ze beleefden vele avonturen en overwonnen vele uitdagingen. Ze genoten van hun vrijheid en hun liefde. Ze waren blij en tot nog toe tevreden.

Maar na een tijdje begonnen ze iets te missen. Ze misten hun thuis. Ze misten hun familie. Ze misten hun vrienden. Ze misten hun land. Ze beseften dat ze niet konden ontsnappen aan wie ze waren. Ze beseften dat ze niet konden veranderen waar ze vandaan kwamen. Ze beseften dat ze niet konden negeren wat ze nodig hadden.

Zo besloten ze om terug te gaan naar hun land in het Midden-Oosten. Ze dachten dat ze hun fouten konden herstellen door toen op de vlucht te gaan. Ze dachten dat ze hun problemen konden oplossen en laten verbleken. Ze dachten dat ze hun plek elders konden vinden. Ze gingen terug naar waar ze hoorden.

Toen ze weer aankwamen in hun eigen land, werden ze verwelkomd door de andere Joden en Palestijnen. Ze waren verbaasd en blij om hen weer allemaal te zien en hoe uitbundig die andere waren. Ze verontschuldigden zich voor hun gedrag. Ze zeiden dat ze spijt hadden van hun woorden. Ze zeiden dat ze verkeerd waren geweest om weg te gaan. Ze zeiden dat ze hen nu wel respecteerden en accepteerden. Ze zeiden dat ze hen nu begrepen en steunden. Ze zeiden dat ze hen nu als vrienden gaan beschouwen.

Samuel en de Palestijnse Maryam waren verrast en blij. Ze vergaven de anderen voor hun fouten. Ze bedankten de anderen voor hun woorden. Ze zeiden dat ze blij waren om terug te zijn. Ze zeiden dat ze blij waren om hen te zien. Ze zeiden dat ze blij waren om hun vrienden te mogen zijn en blijven.

Zo eindigt dit verhaal van Samuel en de Palestijnse Maryam die de liefde vonden. Ze leerden dat liefde geen grenzen kent. Ze leerden dat liefde alle verschillen overbrugt. Ze leerden dat liefde alle problemen overwint. Ze leerden dat liefde alles is wat je uiteindelijk nodig hebt om te overwinnen. JGJCVA29012024*Joodenpalestijnen*SamuelenMiryam*