Een vredesverhaal gebaseerd op het gedicht van JGJC (04-06-2026)

“Een stem van de vrede”. Wie spreekt er zacht in tijden van geschreeuw, wie houdt het licht wanneer de nacht ons knevelt? Wie vraagt nog: “waarom?”, zonder haat of vuur, wanneer de wereld zich in woede wentelt? Laat een stem opstaan, als een duif zo licht, niet met wapens, maar met een gezicht, dat zegt: “ik zie je, mens tot mens,” vrede is geen droom, maar een wens. Wat heeft een kind gedaan, onder vallend staal? Welke schuld draagt het, geboren zonder keuze?

Wie durft te zeggen: “dit is niet normaal,” wanneer de waarheid buigt voor loze leuzen? Laat een stem opstaan, breek door angst en pijn, laat het sterker zijn dan macht en schijn, geen overwinning, geen verlies, maar een wereld die opnieuw verkiest. Niet nog een leider die wint door strijd, maar een mens die vraagt: “waar is menselijkheid?” Geen vlag die hoger dan het hart mag staan, geen land dat groter is dan het bestaan. Laat miljoenen stemmen, zacht maar sterk, bouwen aan een ander werk, waar vrede niet slechts woorden zijn, maar een weg, voor groot en klein. JGJC 04-06-2026,

Bij dit verhaal hoort de karikatuurtekening waarin een witte vredesduif boven een verdeelde wereld zweeft: links oorlog, rechts hoop. Het beeld vormt het hart van dit verhaal.

De lucht boven onze wereld is zwaar geworden. Niet omdat de zon niet meer schijnt. Niet omdat de sterren verdwenen zijn. Maar omdat mensen steeds harder schreeuwen. Over grenzen, macht en gelijk krijgen. Iedere dag klinken nieuwe verwijten. Iedere nacht groeit de angst een beetje meer. Kinderen horen sirenes in plaats van vogels. Ouders slapen met zorgen in hun hart. En de vrede lijkt verder weg dan ooit.

Toch is er ergens een kleine stem. Geen koning sprak haar uit. Geen president bezat deze woorden. Geen leger beschermd haar bestaan. Het is de stem van gewone mensen. Mensen die nog durven te luisteren. Mensen die vragen stellen zonder haat. Mensen die geloven dat begrip sterker is. Hun woorden zijn zacht als lenteregen. Maar juist daarom worden ze gehoord.

In Weert woont een oude man. Zijn naam is Anton. Iedere avond wandelt hij door de Langstraat. Hij luistert naar gesprekken van voorbijgangers. Steeds vaker hoort hij boosheid. Steeds minder hoort hij nieuwsgierigheid. Mensen hebben hun mening al klaar. Nog voordat zij elkaar aankijken. Nog voordat zij elkaar begrijpen. Dat maakt hem verdrietig.

Op een dag vraagt een meisje dat hem tegemoet komt aan hem: “Waarom maken mensen zoveel ruzie?” Anton blijft even stil staan. Hij kijkt naar de wolken boven hen. Daarna antwoord hij rustig haar vraag: “Omdat velen vergeten zijn te luisteren.” Het meisje fronst haar wenkbrauwen. “Maar luisteren is toch niet moeilijk?” Anton glimlacht voorzichtig. “Soms is dat het moeilijkste eigenschap dat bestaat.”

Diezelfde avond verschijnt een witte duif bij Anton thuis. Ze land direct op de rand van zijn vensterbank van zijn woning op de Biest. In haar snavel draagt zij een olijftak. Anton kijkt verwonderd naar het dier. De duif lijkt niet bang te zijn. Ze kijkt hem recht aan. Alsof zij een boodschap brengt. Alsof zij iets wil vertellen. Dan vliegt de duif weer snel weg. Maar het beeld van de duif blijft bij Anton hangen.

De volgende ochtend begint Anton te schrijven. Geen politieke rede. Geen beschuldigende brief. Geen manifest vol eisen. Hij schrijft slechts één vraag op. “Hoe kunnen wij weer mens worden?” Hij hangt de vraag op bij de Martinuskerk op een reclamebord. Iedere voorbijganger kan deze boodschap lezen. En langzaam ontstaat er een beetje nieuwsgierigheid.

Eerst lachen sommige mensen erom. Zij vinden de vraag naïef. Anderen halen hun schouders op. Maar een paar mensen blijven staan. Zij beginnen na te denken. Wat betekend menselijkheid eigenlijk? Is het vriendelijkheid?

Is het rechtvaardigheid? Is het moed? Niemand weet het precies te vertellen.

Steeds meer mensen voegen antwoorden toe. Een verpleegkundige schrijft: “Menselijkheid begint bij zorg.” Een leraar schrijft: “Bij luisteren naar elkaar.” Een boer schrijft: “Bij delen wat je hebt.” Een kind schrijft: “Bij samen spelen.” Het reclamebord vult zich langzaam. Met woorden van hoop. Met woorden van verbinding.

Op hetzelfde moment vallen elders bommen in Oekraïne, Iran, Israël en in andere staten. Kinderen rennen verschrikt door kapotte straten. Huizen veranderen in puin. Families verliezen alles wat zij hebben. De televisie laat aan mij dagelijks deze beelden zien. Mensen schudden met hun hoofd. Zij vinden het verschrikkelijk. Maar voelen zich machteloos. Alsof zij hieraan niets kunnen veranderen.

Anton denkt daar anders over. “Vrede begint niet in paleizen.” Dat zegt hij vaak genoeg en schrijft er zelfs over. “Vrede begint in harten.” Niet bij verdragen alleen. Niet bij generaals en ministers. Maar bij de keuze van vandaag. Bij de woorden die wij spreken. Bij de hand die wij uitsteken. Bij de mens die wij zien.

Het meisje hoort deze woorden aandachtig aan. Ze besluit iets bijzonders te doen. Samen met haar vrienden schildert zij op een groot wit doek. Daarop tekenen zij mensen. Van verschillende landen en talen. Allemaal hand in hand. Onder een grote witte duif met olijftak in haar bek. Het doek hangt midden op de Korenmarkt naast de Martinuskerk.

Bezoekers komen kijken. Sommigen worden er stil van. Anderen krijgen tranen in hun ogen. Omdat zij beseffen wat hier ontbreekt. Niet de rijkdom. Niet de macht. Niet technologie. Maar wel verbondenheid. Het gevoel dat ieder mens telt. Ongeacht afkomst of vlag.

De weken gaan voorbij. De Korenmarkt wordt drukker. Mensen komen bij elkaar om te praten. Niet om te winnen. Niet om gelijk te krijgen. Maar om te begrijpen. Zij ontdekken verschillen. Maar ook overeenkomsten. Iedereen verlangd naar veiligheid. Iedereen verlangd naar liefde.

Zelfs mensen die jarenlang ruzie hebben. Beginnen voorzichtig met elkaar te praten. Een buurman biedt excuses aan. Een ander vergeeft een oude fout. Het zijn kleine gebeurtenissen. Maar zij hebben grote gevolgen. Want de vrede groeit langzaam. Zoals een boom groeit. Wortel voor wortel. Dag na dag.

Op een avond organiseert het dorp een bijeenkomst in een zaal. Niemand houd een politieke toespraak. Niemand zwaait met vlaggen. Wel worden verhalen verteld. Verhalen van verlies. Verhalen van hoop. Verhalen van moed. Mensen luisteren aandachtig naar elkaar. En ontdekken elkaars menselijkheid.

Een vluchteling vertelt zijn geschiedenis. Hoe hij zijn huis heeft verloren. Hoe hij zijn familie verschrikkelijk mist. Hoe hij toch blijft hopen. De zaal wordt er stil van. Niemand hoort een vreemde. Iedereen hoort een mens. Dat veranderde iets. In vele harten tegelijk.

De witte duif verschijnt opnieuw. Ditmaal boven de Korenmarkt. Kinderen wijzen naar de lucht. Ouders glimlachen naar elkaar. Het voelt als een teken. Niet van magie. Maar van herinnering. Een herinnering aan wat mogelijk is. Wanneer mensen kiezen voor vrede.

Langzaam verspreid het verhaal zich. Andere plaatsen nemen het over. Ook daar verschijnen reclameborden als vredesmuren. Ook daar beginnen gesprekken te komen. Mensen ontdekken dezelfde waarheid. Dat vrede niet begint met winnen. Maar met begrijpen. Niet met domineren. Maar met ontmoeten.

Sommige leiders luisteren mee. Niet allemaal. Maar enkelen wel. Zij beseffen dat macht vergankelijk is. Terwijl menselijkheid blijft bestaan. Een land kan sterk zijn. Maar zonder mededogen wordt het arm. Een volk kan rijk zijn.

Maar zonder vrede blijft het leeg.

En zo groeit een beweging. Geen beweging van strijd. Geen beweging van dwang. Maar een beweging van hoop. Miljoenen stemmen klinken samen. Zacht, maar sterk. Niet tegen mensen gericht. Maar vóór mensen bedoeld. Voor kinderen. Voor de toekomst.

Het meisje is inmiddels volwassen geworden. Toch vergeet zij Anton nooit. Zijn eenvoudige vraag leeft voort. “Hoe kunnen wij weer mens worden?” Die vraag reist de hele wereld rond. Van school naar school. Van stad naar stad. Van dorp naar dorp. Van hart naar hart. En steeds weer opnieuw.

Op een dag kijkt zij naar de karikatuurtekening. Links ziet zij de schaduwen van oorlogen. Rechts ziet zij het licht van vrede. In het midden staat de mens. Niet perfect. Niet zonder fouten. Maar wel in staat tot verandering. Dat is de boodschap. Die het beeld vertelt.

Want vrede is geen wonder. Geen sprookje. Geen onbereikbare droom. Vrede is een keuze. Een keuze die iedere dag terugkomt. In onze woorden. In onze gedachten. In onze daden. In onze omgang met anderen.

Wanneer iemand luistert. Wanneer iemand vergeeft. Wanneer iemand helpt. Wanneer iemand een hand uitsteekt. Dan groeit vrede. Misschien onzichtbaar. Misschien langzaam. Maar altijd werkelijk. Zoals het licht de duisternis verdrijft. Zoals hoop wanhoop overwint.

En zo eindigt dit verhaal. Niet met een overwinning. Niet met een nederlaag. Maar met een uitnodiging aan u allen. Aan ieder mens die dit leest. Om een stem van vrede te zijn. Zacht wanneer anderen schreeuwen. Moedig wanneer anderen haten. Menselijk wanneer anderen vergeten. Want vrede begint bij ons allemaal.

“Laat miljoenen stemmen, zacht maar sterk, bouwen aan een ander werk, waar vrede niet slechts woorden zijn, maar een weg, voor groot en klein.”

Moge de witte duif uit de karikatuurtekening ons eraan herinneren dat vrede niet ontstaat door de kracht van wapens, maar door de kracht van menselijke waardigheid, mededogen en begrip.  JGJC 06-06-2026.

Ik kijk naar de wereld en vraag mij af waar het misging, waar woorden wapens werden en overleg verdween, waar leiders hun stem verhieven alsof zij boven alles stonden, alsof geschiedenis geen leermeester meer mocht zijn. Ik zie hoe macht zich toont in luidheid en gebaar, maar zelden nog in luisteren en wegen van belangen. Ik vraag mij af of het anders had gekund, of wij niet te snel kozen voor confrontatie boven begrip, of wij niet vergeten zijn dat vrede begint bij erkenning, en niet bij het overschreeuwen van de ander.

Ik denk aan Donald Trump, aan zijn stem die door de wereld galmt als een storm, krachtig, maar vaak zonder nuance of bedding. Ik vraag mij af: wie fluisterde hem nog de waarheid toe? Wie herinnerde hem aan wat was geweest vóór hem, aan allianties die gebouwd zijn op vertrouwen en geduld? Of werd hij omringd door echo’s van zijn eigen overtuiging, door mensen die macht verwarden met dominantie? Ik zie hoe geschiedenis soms wordt genegeerd, alsof elke leider opnieuw het wiel wil uitvinden.

Ik vraag mij af of overleg niet sterker was geweest, niet als teken van zwakte, maar als bewijs van beschaving. Want wat is macht zonder wijsheid anders dan gevaar? Wat is leiderschap zonder luisteren anders dan willekeur?

Ik zie hoe woorden bruggen hadden kunnen bouwen, maar vaak muren werden, hoog en koud. Ik vraag mij af of men besefte hoe kwetsbaar vrede is,

hoe snel zij breekt onder druk van ego en trots. Had men niet beter de tafel kunnen kiezen boven het podium, de dialoog boven de tirade?

Ik kijk naar Europa, naar mijn eigen continent, en voel een mengeling van trots en teleurstelling. Trots om wat wij hebben opgebouwd na oorlog en puin,

maar teleurgesteld in hoe wij ons soms presenteren. Waarom tonen wij zo vaak onze twijfel in plaats van kracht? Waarom laten wij ons wegzetten als afhankelijk en zwak? Ik vraag mij af of wij vergeten zijn wie wij zijn, dat wij niet alleen volgers zijn, maar ook vormgevers. Had Europa niet steviger kunnen staan, rustiger maar duidelijk, zonder zich te verliezen in ondergeschiktheid?

Ik denk aan de NAVO, aan een bondgenootschap dat ooit gebouwd werd uit noodzaak, uit het besef dat samenwerking sterker is dan verdeeldheid. Maar ook daar zie ik spanningen, scheuren in vertrouwen, woorden die als messen door de samenwerking snijden. Ik vraag mij af of men nog weet waarom dit begon, dat veiligheid geen individueel bezit is, maar gedeeld. Had men niet vaker terug moeten grijpen op dat fundament, op dat eenvoudige maar krachtige idee van solidariteit? Of is zelfs dat verworden tot een onderhandelingspositie?

Ik voel dat het verleden fluistert, maar niet wordt gehoord, dat lessen worden genegeerd omdat ze niet passen in het nu. Maar geschiedenis is geen last, zij is een kompas, een richtingwijzer voor wie wil begrijpen wat komt. Ik vraag mij af of de adviseurs rondom macht de boeken hebben gesloten voordat zij spraken. Of zij vergaten dat arrogantie vaker leidde tot val dan tot winst, dat grootmachten niet bezweken aan vijanden, maar aan zichzelf. Had men niet beter kunnen luisteren naar wat ooit fout ging, in plaats van het opnieuw te willen beleven?

Ik zie hoe woorden als “kracht” en “dominantie” worden verheerlijkt, maar zelden hoor ik “verantwoordelijkheid” of “beheersing”. Ik vraag mij af wat ware kracht werkelijk is, of het niet juist ligt in het vermogen om in te houden. Want wie schreeuwt, toont vaak onzekerheid, en wie luistert, bezit vaak meer macht dan hij beseft. Ik vraag mij af of wij dat zijn vergeten in onze tijd, of wij zijn gaan geloven dat volume gelijkstaat aan waarheid. Had men niet beter de stilte kunnen gebruiken, om daarin de juiste woorden te vinden?

Ik kijk opnieuw naar Europa en voel een stille vraag, waarom wij onze eigen stem niet voller laten klinken. Niet als echo van een ander, maar als bron op zichzelf. Wij hebben geschiedenis, cultuur en kracht genoeg, maar tonen die vaak als een schaduw in plaats van licht. Ik vraag mij af of wij bang zijn om onszelf te zijn, of wij veiligheid zoeken in bescheidenheid die ons klein maakt.

Had Europa niet duidelijker kunnen zeggen: dit zijn wij, dit is onze grens, dit is onze bijdrage aan de wereld. Zonder schroom, maar ook zonder agressie.

Ik voel dat de wereld snakt naar evenwicht, naar leiders die begrijpen dat macht tijdelijk is. Dat geen enkele stem eeuwig dominant blijft, en dat respect niet kan worden afgedwongen. Ik vraag mij af of wij op tijd zullen leren, of wij blijven hangen in patronen van conflict en reactie. Want elke gemiste kans op dialoog is een stap dichter bij verwijdering. Had men niet eerder kunnen kiezen voor verbinding, in plaats van steeds opnieuw voor confrontatie?

Ik eindig mijn gedachte niet met een antwoord, maar met een hoop die blijft ondanks alles. Dat er momenten zullen komen van inzicht, dat stemmen zachter worden en woorden wijzer. Dat leiders, waar ook ter wereld, zullen beseffen dat zij niet boven de geschiedenis staan, maar erin. Ik hoop dat Europa zijn kracht hervindt zonder hardheid, en dat Amerika zijn invloed gebruikt met inzicht. En dat zelfs iemand als Donald Trump ooit omringd wordt door stemmen die durven tegenspreken. Want uiteindelijk geloof ik dat de wereld niet wordt gered door wie het hardst roept, maar door wie het best begrijpt. JGJC 02-04-2026,

Zonder liefde is het leven in 2025 ook moeilijk en soms ook zinloos.

Liefde is het allergrootste genot van ons leven. Voor iedereen, niemand uitgezonderd. Zonder liefde is het leven waardeloos, soms ook zinloos, omdat het leven dan pas zinvol wordt wanneer het door liefde wordt gedragen. Elke stap die je zet, ieder woord dat je uitspreekt, wordt krachtiger en betekenisvoller wanneer het met liefde omgeven is. Een woord uitspreken met liefde geeft de kracht om te kunnen leven met elkaar. Elk wezen moet kracht krijgen door liefde te geven, want zonder liefde kan niemand werkelijk bestaan.

Liefde is als een bloem die bloeit in het hart van degenen die haar koesteren. Ze opent haar bloemblaadjes bij elke glimlach, elk gebaar van vriendelijkheid, en bij iedere uiting van zorgzaamheid. Het is een kracht die grenzen overschrijdt, culturen verbindt, en zelfs de diepste wonden kan genezen. In de afwezigheid van liefde voelen we een leegte, een gemis dat niet met materie kan worden opgevuld. Liefde geeft het leven een doel, een reden om iedere dag opnieuw op te staan en naar de toekomst te kijken met hoop en vreugde. Wij hebben de liefde gekoesterd en wij hebben door geven en ontvangen al deze achter ons liggende jaren rijkelijk doorstaan. Nu we oud zijn en vergevorderd in onze leeftijd en de jaren die wij nog voor ons hebben en voor ons hopelijk nog zijn weggelegd, zien wij ook de vele jaren die in sneltreinvaart voorbijgingen. Hoe beperkt is dan het leven als er geen liefde was geweest, waren dan de jaren moeizaam geweest? Wij hebben elke dag van ons leven gegeven voor elkaar en met onze liefde alles in elkaar en aan elkaar geweven tot dit eindresultaat.

Maar wat is liefde precies? Is het een emotie, een daad, of misschien een combinatie van beide? Liefde manifesteert zich op talloze manieren, in de glimlach van een moeder naar haar kind, in de handdruk tussen vrienden, een kus op ieders wang, in de warme blik van geliefden die elkaar in de ogen kijken, een kloosterling die een gebed naar de Hemel zend? Liefde is universeel, maar ook uniek. Iedereen ervaart haar op een eigen manier. Voor de een is liefde de steun van een partner in moeilijke tijden, voor een ander de onvoorwaardelijke loyaliteit van een huisdier, en voor weer een ander de passie voor een creatieve uiting of een levensdoel zoals door een hulpverlener gegeven, als priester of kloosterling.

Liefde kent geen grenzen. Ze is ongrijpbaar, maar toch zo tastbaar. Ze is een gevoel dat niet in woorden te vangen is, maar dat iedereen herkent. We voelen haar in die kleine dingen, in de geur van versgebakken brood gedeeld met jou omgeving, in de eerste zonnestralen van de ochtend die je gezicht verwarmen, in het zachte wiegen van moeder en haar kind tot het vredig slaapt. Liefde zit in de eenvoud van het alledaagse, maar ook in de grootsheid van het leven zelf.

Soms wordt liefde op de proef gesteld. Er zijn momenten van pijn, misverstanden, en zelfs verlies van een naaste. Maar juist in die momenten toont liefde haar ware kracht. Ze leert ons vergeving, geduld, en de moed om opnieuw te beginnen. Liefde is niet altijd gemakkelijk, maar het is altijd de moeite waard. Het vraagt om toewijding, om offers, en soms om het vermogen om je eigen behoeften opzij te zetten voor het welzijn van een ander. Toch geeft liefde altijd meer terug dan ze neemt. Ze verrijkt ons, inspireert ons, en verheft ons tot een hoger niveau als mens.

Liefde is ook een reis. Ze begint vaak klein, als een zaadje dat wordt geplant in het hart. Met tijd, aandacht en zorg groeit het zaadje uit tot een machtige boom die schaduw biedt, vruchten draagt, en standhoudt tegen de stormen van het leven. Maar net als bij elke reis, zijn er obstakels en uitdagingen. Soms verliezen we de weg, twijfelen we aan onszelf of aan die ander, en voelen we ons verloren. Maar zelfs in de donkerste tijden kan liefde een licht zijn dat ons terugleidt naar wat echt belangrijk is.

In de wereld om ons heen zien we liefde in actie. We zien haar in de vrijwilligers, we zien het in de kloosterling die voor ons bid en ons tot voorbeeld dient, die hun tijd geven om anderen te helpen, in de leraar die extra moeite doet om een leerling te laten slagen voor zijn of haar examen, in de vreemdeling die een glimlach schenkt aan iemand die het moeilijk heeft. Liefde is overal, als je maar goed om je heen kijkt. Ze zit in de kleine gebaren, de stille daden van vriendelijkheid, en de momenten van oprechte verbinding tussen ons mensen.

Maar liefde is niet alleen iets dat we ontvangen, het is ook iets dat we geven. Door liefde te geven, vermenigvuldigen we haar kracht. Een eenvoudige daad van vriendelijkheid kan een kettingreactie van liefde geven, die zich verspreidt van persoon tot persoon en die de wereld dan een beetje mooier maakt. Liefde geven is een daad van moed, want het betekent ook dat we ons kwetsbaar opstellen, ons hart openen, en de mogelijkheid accepteren dat we teleurgesteld kunnen worden. Maar juist in die kwetsbaarheid laten wij zien, waar de kracht schuilt van de liefde.

Liefde overstijgt de tijd. Ze leeft voort in de herinneringen die we delen, in de verhalen die we vertellen, en in de nalatenschap die we achterlaten. De liefde van een ouder voor een kind, de vriendschap die generaties overspant, de passie voor een ideaal of een doel, al deze vormen van liefde hebben een blijvende impact. Ze inspireren ons, motiveren ons, en geven ons de kracht om door te gaan, zelfs in de moeilijkste momenten in ons leven.

Ook in kunst en literatuur vinden we talloze uitingen van liefde. Dichters, schrijvers, schilders en muzikanten hebben eeuwenlang geprobeerd de essentie van liefde vast te leggen. Of het nu gaat om de gepassioneerde woorden van een liefdesgedicht, de ontroerende melodie van een liefdeslied of dat van een gebed, of het meesterwerk van een schilder of beeldhouwer die de tederheid tussen geliefden vastlegt, kunst is een getuigenis van de kracht en de schoonheid van liefde.

Liefde heeft vele vormen en gezichten. Er is de romantische liefde tussen partners, de ouderlijke liefde voor een kind, de liefde van kloosterlingen naar God en voor elkaar om in harmonie te leven, de liefde tussen vrienden, en zelfs de liefde voor jezelf is van jezelf houden. Elk van deze vormen is uniek, maar ze delen een gemeenschappelijke kern, het verlangen om verbonden te zijn, om te geven en te ontvangen, dat wij blijven geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven hopen op iets moois en dat de Liefde en het respect voor elkaar het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken en om iets groters dan jezelf te ervaren. Liefde is een universele taal die iedereen spreekt, ongeacht afkomst, cultuur, of achtergrond.

In de stilte van een eenzame nacht kan liefde een troost zijn. Ze fluistert woorden van hoop en herinnert ons eraan dat we nooit echt alleen zijn. In de drukte van het dagelijkse leven, dan kan liefde een anker zijn, dat ons helpt om gefocust en evenwichtig te blijven. En in de vreugde van gedeelde momenten kan liefde een vuurwerk van emoties zijn zoals ook het afsteken van het vuurwerk met oud- en nieuw, dat ons hart dan doet overlopen van puur geluk en dat de kleur van het uit elkaar spattende licht en kijkend naar de hemel voor ons op de toekomst klopt.

Maar liefde vraagt ook om zorg en aandacht. Net zoals een plant water en zonlicht nodig heeft om te groeien, zo heeft liefde tijd, geduld en toewijding nodig. Het is niet genoeg om liefde alleen te voelen, we moeten haar ook voeden en koesteren. Door tijd door te brengen met onze naaste, door hen onze waardering te tonen en door naar hen te luisteren, geven we liefde door en de kans om te bloeien.

De kracht van liefde ligt in haar eenvoud, maar ook in haar complexiteit. Ze kan tegelijkertijd zacht en krachtig zijn, stil en luid, eenvoudig en diepgaand. Liefde verbindt ons met anderen, maar ook met onszelf. Ze herinnert ons eraan wie we zijn, wat echt belangrijk is, en waar we naar streven. Zonder liefde zouden we verloren zijn, drijvend in een zee van leegte en wanorde en of zonder richting of een doel. De wereld is nu al zo stuurloos door polarisatie, oorlogen en twisten, jaloezie door blindheid en niet weten waar liefde nodig is om deze wanorde te herstellen. De middenweg wordt gevormd door liefde te zoeken bij die ander.

De wereld heeft meer liefde nodig. In een tijd waarin verdeeldheid en conflicten vaak de overhand lijken te hebben, dan pas kan liefde nodig zijn en een brug slaan tussen verschillen en ons herinneren aan onze gedeelde menselijkheid. Door liefde te laten zien in onze woorden en daden, kunnen we een voorbeeld zijn voor anderen een bijdragen leveren aan een betere en vriendelijkere wereld.

Liefde is niet perfect, en dat hoeft ook niet. Ze is soms rommelig, onvoorspelbaar, en zelfs pijnlijk. Maar juist in haar onvolmaaktheid ligt haar schoonheid, want liefde is echt, en dat is wat haar zo bijzonder maakt. Ze komt voort uit het diepste deel van onszelf en raakt het diepste deel van een ander. Ze is een geschenk dat we zowel ontvangen als geven, een kracht die ons in staat stelt om te groeien, te leren, en te bloeien.

Dus laat ons de liefde omarmen, in al haar vormen en facetten. Laat ons haar vieren, haar delen, en haar koesteren, want liefde is het grootste genot van het leven. Ze geeft ons de moed om te dromen, de kracht om door te gaan, en de wijsheid om het leven te waarderen zoals het is. Zonder liefde zouden we slechts bestaan, maar met liefde leven we werkelijk.

Ik schrijf vandaag een verhaal dat in mijn gedachten vanmiddag opkwam en zoals ik het ook serieus aanvoelde op 22 september 2024.

Ik beschrijft dit verhaal misschien een beetje als een gevoel van verwarring en onrust, een reflectie op de toestand in de wereld en waarin ik nu leef. Mijn geweten, zoals ik dat op 22 september 2024 heb ervaren, en het lijkt in het bijzonder te worden beïnvloed door de preek van de Deken van vanmorgen in de Hoogmis van 10:00 uur, de afwezigheid van mijn Tonny, want zij was luisteren naar de uitvoeringen van het “Cultureel Lint” dat door de stad trok en ook de hectiek van de Formule 1-race die op de achtergrond plaatsvindt en waar ik naar luisterde via mijn pc-scherm. Dit alles komt samen in een gevoel van interne onrust en een diepgaande structurele richting die de samenleving en de wereld lijkt op te slokken.

Mijn overpeinzingen raken aan veel grotere thema’s, zoals de tweespalt in de maatschappij, het gebrek aan begrip tussen mensen, en de manier waarop feitelijke kennis van sensatiezucht, onze communicatie en relaties beïnvloeden. Ik vraag mij daarom af of de wereld steeds negatiever aan het worden is en of het nog een zegen is om in deze wereld oud te worden.

De kritische reflectie op de invloed van “knappe koppen”, de manier waarop mensen elkaar verkeerd begrijpen, en de negatieve invloeden van de media, lijken een kern te vormen in mijn verhaal. Ik observeer dat de mensheid vastzit in een neerwaartse spiraal van conflicten, van wantrouwen, en zelfs door gewelddadige acties zoals het trekken van een mes en het gooien met vuurwerkbommen. Het positieve bericht wordt als minder interessant ervaren.

De vraag blijft bij mij dus op dit moment hangen of redelijkheid en menselijkheid, de kans om een betere wereld hadden kunnen vergroten of beïnvloeden en of een diep verlangen naar een wereld waarin mensen begripvoller, zorgzamer en verstandiger met elkaar hadden omgegaan had gekund. Mijn verhaal voelt als een persoonlijke zoektocht naar hoop en een richting, tegen de achtergrond van een wereld die voor mij steeds chaotischer en meer onherkenbaar lijkt te worden. Door deze veranderende wereld verlang ik vaak terug naar vroeger. Ook dit leven projecteren in de verleden tijd zoals het in mijn jeugd en vroeger was, mag en kan natuurlijk niet meer.

Het is ook met een mengeling van verdriet en frustratie dat ik even naar buiten kijk, terwijl ik mij meteen afvraag hoe het zover heeft kunnen komen, en of er ooit weer betere tijden zullen aanbreken. Ik denk dat ik met mijn 81 jaar deze toekomst wel zal moeten accepteren omdat er binnenkort geen verandering is te verwachten.

We leven in een tijdperk dat gekenmerkt wordt door chaos, polarisatie, en verwarring. De vraag die zich opdringt is of het in deze wereld, vol met conflicten en crises dan een zegen is om oud te worden. Is de wereld een plaats geworden waar mensen steeds minder richting weten te bepalen en waar de menselijke verbondenheid verbrokkeld is? Velen voelen zich verloren in een maatschappij die lijkt te schommelen tussen extremen, en waar taal en communicatie niet langer verbindt, maar eerder verdeelt. Het is een wereld die schreeuwt om orde en begrip, maar waarin de roep om verzoening steeds vaker overstemd wordt door onverschilligheid, haat en geweld door oorlogen die steeds opnieuw oplaaien en gevoerd worden.

In dit verhaal verken ik de huidige wereldorde en de rol van de mens daarin. Is de maatschappij zoekende naar zichzelf? Zijn wij in staat om richting te geven aan ons leven, of zijn we gevangen in een vicieuze cirkel van negativiteit? Wat betekent het om in deze wereld oud te worden, en is dat een zegen of een vloek? En misschien wel het belangrijkste, hoe kunnen we als mensheid omgaan met de uitdagingen die voor ons liggen, zonder te vervallen in een onverschillig leven en verdeeldheid?

Een van de grootste problemen van onze tijd is het gevoel van richting kiezen. De wereld lijkt zich in een constante staat van crisis te bevinden, waarbij we steeds verder verwijderd raken van een gevoel van gemeenschappelijkheid en een doel. Politieke polarisatie verdeelt de samenlevingen, je bent ofwel links, of je bent rechts. Het midden lijkt te verdwijnen, en met het verdwijnen van dat midden, verliezen we ook het vermogen om te onderhandelen, te communiceren en samen te werken aan het goede.

Deze tweespalt is duidelijk zichtbaar in het politieke landschap, maar het sijpelt ook door naar andere delen van het leven, de media, het onderwijs, en zelfs het sociale leven. Mensen nemen extreme standpunten in, en het vermogen om naar elkaar te luisteren, om compromissen te sluiten, lijkt steeds verder weg te glijden. Het is alsof we als maatschappij vergeten zijn hoe we met elkaar moeten praten, en in plaats daarvan kiezen we voor polarisatie en conflict.

Het taalgebruik in de maatschappij is hier een goed voorbeeld van. Steeds vaker wordt taal gebruikt als wapen. Mensen worden in woorden aangevallen zonder adres achter te laten, een mening wordt met zoveel geweld verkondigd dat het lijkt alsof er geen ruimte meer is voor nuance. De dialoog is vervangen door een soort retorische oorlogsvoering, waarbij de enige uitkomst lijkt te zijn dat de ander het onderspit delft. Deze trend heeft ervoor gezorgd dat mensen zich steeds meer terugtrekken in hun eigen bubbels, waarbij ze alleen nog maar informatie tot zich nemen die hun eigen wereldbeeld bevestigt. Zelfs Max Verstappen roept een woord in zijn bolide RB20 uit frustratie tijdens zijn race en wordt misverstaan en het woord is als schuttingtaal begrepen en krijgt daarvoor van de leiding van de FIA een taakstraf, het moet niet gekker worden als we zo bezig zijn met elkaar de maat te nemen zonder uitleg en begrip.

De wereld verkeert in crisis, en dat niet op één, maar op meerdere niveaus. Er is een ecologische crisis, waarbij de aarde onder de druk van klimaatverandering en uitputting van natuurlijke hulpbronnen kreunt. Er is een economische crisis, waarbij ongelijkheid toeneemt en steeds meer mensen moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. En er is een sociale crisis, waarbij mensen steeds meer het gevoel hebben dat ze niet langer deel uitmaken van een gemeenschap, maar in plaats daarvan op zichzelf zijn aangewezen.

Deze crises versterken elkaar. De ecologische crisis zorgt voor economische problemen, die op hun beurt sociale spanningen doen oplaaien. Mensen voelen zich vervreemd van elkaar, van de natuur, en zelfs van zichzelf. Het gevolg is dat er een toenemende onverschilligheid ontstaat tegenover het lot van de ander. Het vermogen om medeleven en empathie te voelen, lijkt af te nemen. In plaats daarvan worden we steeds meer geleid door angst, onzekerheid en wantrouwen.

De “knappe koppen” die geacht worden ons door deze crises heen te leiden, lijken vaak niet in staat om de juiste antwoorden te vinden en te bieden. Politici, wetenschappers en andere zogenaamde experts lijken losgezongen van de realiteit van alledag. Hun oplossingen voelen afstandelijk en technocratisch, terwijl de problemen waar mensen dagelijks mee worstelen vaak veel meer te maken hebben met emoties, relaties, en een gevoel van betekenis. De leiders van vandaag hebben misschien geleerd hoe ze een probleem kunnen analyseren, maar ze lijken niet te begrijpen hoe ze met de menselijke inborst moeten omgaan. En juist dat is nodig om richting te geven aan een wereld in verwarring.

Een ander groot probleem is de manier waarop ideeën en gedachten door de media worden verspreid. Dagelijks worden we overspoeld met meningen, voorspellingen en analyses. Die “wijsneuzen” van de moderne tijd smijten hun gedachten de ether in, zonder zich af te vragen wat het effect daarvan is. Er lijkt geen ruimte meer te zijn voor reflectie, voor nuance, voor het nadenken over de consequenties van wat er wordt gezegd.

Het gevolg hiervan is dat mensen constant worden blootgesteld aan negatieve informatie. Het nieuws staat vol met berichten over oorlogen, rampen, misdaden en conflicten. En het lijkt erop dat de negatieve kant van het menselijk bestaan veel meer aandacht krijgt dan de positieve. Negatief nieuws verkoopt beter, trekt meer aandacht, en zorgt voor meer controverse. Het positieve verhaal lijkt saai geworden, het stemt tot geen genoegen meer.

Deze focus op het negatieve heeft een diepgaand effect op de manier waarop mensen de wereld zien. Wanneer je dagelijks wordt geconfronteerd met ellende, begin je te geloven dat de wereld inderdaad een verschrikkelijke plaats is. Dit leidt tot gevoelens van machteloosheid en onverschilligheid. Mensen raken afgestompt, ze trekken zich terug, en het vermogen om empathie te voelen voor de ander neemt af.

In deze context van onverschilligheid en negativiteit ontstaat er ruimte voor geweld en onrust. Overal ter wereld zijn er conflicten, van grootschalige oorlogen tot kleinschalige rellen in stadscentra. Momenteel zijn 92 landen betrokken bij conflicten buiten hun grenzen. Het lijkt alsof het lont in het kruitvat steeds korter wordt. Mensen voelen zich niet gehoord, niet begrepen, en uiten hun frustraties vaak op destructieve manieren. Haatgevoelens worden er gekweekt door langdurende conflicten waardoor burgers nodeloos worden opgeofferd voor eigen gewin en geweten.

Geweld, of dat nu in de vorm van oorlog of straatcriminaliteit is, is een symptoom van een dieperliggend probleem het is een gebrek aan verbinding. Mensen voelen zich niet langer verbonden met hun medemens, met hun gemeenschap, en zelfs niet met zichzelf. Het gebruik van zwaar vuurwerk om dreigementen te uiten, het klaarleggen van messen, het steeds opnieuw verwachten van onheil, dit zijn allemaal tekenen van een maatschappij die haar grip op de menselijke waardigheid begint te verliezen.

Het geweld dat we om ons heen zien, is niet alleen fysiek. Het zit ook in de manier waarop we met elkaar praten, in de manier waarop we elkaar behandelen, en in de manier waarop we ons tot elkaar verhouden. Achter elke boom schuilt een potentiële vijand, op elke hoek van de straat denk je een potentiële aanvaller te zien staan, komt het omdat we elkaar niet meer vertrouwen? We zijn altijd op onze hoede, altijd bezig met het afweren van dreigingen die misschien wel, maar misschien ook niet bestaan. Het komt allemaal door die negatieve berichtgeving die met grote regelmaat de ether in wordt geslingerd.

De vraag die we ons moeten stellen, is…. of dit alles voorkomen had kunnen worden. Had de mens redelijker kunnen zijn? Hadden we, door beter naar elkaar te luisteren, door meer empathie te tonen, door elkaar de ruimte te geven om fouten te maken en te leren, kunnen voorkomen dat we in deze situatie zijn beland?

Het antwoord hierop is moeilijk te geven. Aan de ene kant is het menselijk om fouten te maken, om soms te handelen vanuit emoties in plaats van redelijkheid. Aan de andere kant is het duidelijk dat de mens in veel gevallen niet heeft gehandeld vanuit redelijkheid. In plaats van te kiezen voor dialoog, voor verzoening, hebben we vaak gekozen voor conflict en verdeeldheid. Dit is een gemiste kans, en het resultaat daarvan is zichtbaar in de wereld om ons heen.

Wat betekent dit alles voor de toekomst? Leef ik in een wereld die gedoemd is ten onder te gaan aan zijn eigen conflicten en crises, of is er nog hoop op een betere toekomst? Het antwoord op deze vraag ligt in mijn eigen handen. Als ik bereid ben om opnieuw naar anderen te luisteren, om empathie te tonen, en om mij te verbinden met de wereld om mij heen, dan is er zeker hoop en hoop is leven. Geef ik mijn geloof een kans waarin de hoop richting geeft en de liefde voor mij het spoor is waarop ik verder ga?

Een wereld in verwarring, is een uitdaging voor ons mensen. Maar het is ook een kans. Een kans om opnieuw na te denken over wie we zijn, waar we naartoe willen, en hoe we met elkaar willen samenleven. De crises die we momenteel meemaken, kunnen ons helpen om onszelf opnieuw uit te vinden, om nieuwe manieren van samenleven te ontdekken, en om een toekomst te bouwen die gebaseerd is op begrip, medeleven en verbondenheid.

De sleutel ligt in ons eigen vermogen om met elkaar in gesprek te gaan, om naar elkaar te luisteren, te blijven praten, niet op te geven en om niet te vervallen in onverschilligheid en negativiteit. De weg vooruit is er een van dialoog, van empathie, en van het herontdekken van de menselijke verbondenheid. Alleen dan kunnen we hopen op een toekomst waarin het een zegen is om oud te worden, zelfs in deze wereld met zoveel onrecht.

Met veel druk wordt alles vloeibaar bedenk ik zomaar, zonder druk wordt het los zand. Los zand gaat met de wind aan het lopen, en waait weg met de wind en wordt het ergens niemandsland. Water maakt het zand weer vloeibaar, vloeibaar zand gaat niet vanzelf stoppen. Stoppen zal uiteindelijk lukken door het nodige overleg en als alles wat vloeibaar is gaat stoppen door dat gezamenlijk overleg, zal er meer saamhorigheid gaan stromen en niets staat dan ons meer in de weg. Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het Respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds een beetje water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is mijn norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

Vriendschap is een licht in een raam in een donkere nacht.

J.G.J.C. van Asperen.

Voordat ik mijn gedachten over de huidige toestand van de wereld uitgebreid probeerde te omschrijven, heb ik een aantal zaken die mij enorm beroeren achter elkaar opgeschreven en daarna uitgewerkt. Het eerste wat ik deed was vanuit mijn appartement naar buiten kijken, het is 26 augustus 2024, de eerste dagelijkse zaken na het opstaan vanmorgen heb ik afgewerkt. Het is na het verzorgen van mijzelf ook het verzorgen van het ontbijt voor mijn vrouw en mijzelf, het verzorgen van onze kanariepiet en ik steek de kaarsjes aan bij Maria en Pio. Piet begint altijd al zijn wijsje te fluiten als dank voor de verzorging en de lekkere dingen die ik zijn kooi stop.

Daarna kijk ik weer naar buiten en naar de blauwe lucht die nu  zonovergoten is, het wordt vandaag 21 graden, maar as woensdag wordt het maar liefs weer 31 graden. Het zijn de laatste jaren direct van die extreme temperatuurverschillen. Het is het moment dat ik vanuit mijn appartement een goed uitzicht heb op de Hemel en dan denk ik automatisch aan zaterdag en zondag terug. Waarom zou ik mij eigenlijk dan druk maken als ik kijk naar deze strakblauwe Hemel?

Zaterdag hebben we een nieuwe Bisschop t.w. Mgr. Cornelis Franciscus Maria (Ron) van den Hout in Roermond verwelkomd en zondag alsof het niet op kan, ook nog een welkom aan de nieuwe Pastoor/Deken t.w. Jack Honings voor de Sint Martinuskerk met als extra hulp in de parochie voor de catechese en ook als zijn huishoudster mevrouw Désirée van Breugel voor de Dekenij. Dan kijk ik zo tussendoor de bomen en het struikgewas door naar de overkant en alles is nog groen en zit in het blad. Baasjes laten hun honden uit in het park aan de overkant. Keuvelen met elkaar over van alles en nog wat en natuurlijk ook over hun hond. Zodra de balkondeur opengaat begint onze Piet in zijn kooi met alles wat erbuiten gebeurt mee te zingen, hij hoort ook zijn neefjes en nichtjes fluiten die de vrijheid mogen genieten. Een wereld die zo lijkt mij vredig moet zijn en hoopvol tegelijk en voor mij is dat zo op het eerste gezicht een prachtig gehoor en mooi gezicht, ik heb daarbij een fijn gevoel over gehouden met alles wat ik de laatste dagen heb beleefd.

Maar schijn bedriegt, dit uitzicht geeft een vertekend beeld van wat daarachter de horizon ligt. De hele wereld is nu in rep en roer, van oost naar west, van noord naar zuid, hier bespeur ik geen middenweg meer, de wereld is haar richting kwijt. Als ik de krant opensla vanmorgen dan schrik ik mij een hoedje als ik de berichten lees. Gisteren en vanmorgen vliegen de raketten weer door het luchtruim als vergelding, afgevuurd door Rusland over en weer naar Oekraïne, in Israël door Hamas en Hezbollah in Libanon en burgers moeten eraan geloven. Als die dictator in Rusland en deze foute regering in Israël hun oorlog uitvechten over de hoofden van veel onschuldige burgers en het leven hierbij laten, het zijn toch verdorie mensenlevens, daar koop je toch geen vrede mee?

Ook de natuur laat ons in de steek en voegt een extra dementie toe. Het ziet er niet naar uit dat wij de mensen op deze aarde voor oplossingen kunnen gaan zorgen. Men luistert niet meer naar elkaar en ook aan elkaar iets toegeven al evenmin. Omdat wat het beste is voor de mensheid in onze wereld door de mensheid niet wordt gehonoreerd en het is verschrikkelijk in deze tijd wat ons als aardbewoners nu overkomt en geen uitweg meer schijnen te weten. Wij mensen zien door de bomen het bos niet meer!

Wat de wereldburger moet doorstaan door wat enkele leiders in de wereld over de hoofden van deze burgers uitvechten door heel veel negativiteit te zaaien is verschrikkelijk. Het is een crisis na crisis, van oorlog naar oorlog, van drones naar drugs, het kan nog veel erger. Ik begrijp het niet, is er dan niemand op deze planeet die kan ingrijpen, een persoon of instituut dat gewaardeerd wordt, een persoon met een aureool misschien, iemand die ontzag uitstraalt?

Ik schrijf vele brieven naar instituten en personen die deze oplossing kunnen bedenken. Geen enkel aangeschreven instituut of persoon luistert naar mij, een gewoon burger? Beantwoord bijna nooit iemand mijn brief of spreekt er met mij over? Neen….. Ik zou graag een advies hebben hoe deze vraagstukken zijn op te lossen en hoe men moet ingrijpen voordat het te laat is. Het is nu 5 minuten over 12:00 en nog kunnen we de nul aanraken voordat we dat niet meer kunnen, voordat er gegooid wordt met heel veel raketten en drones naar heel veel onschuldige burgers.

Allemaal in landen en hun burgers die geen bescherming meer hebben, die eigenlijk een langer leven was gegund, maar hierdoor niet krijgen, omdat deze raketten en drones met gevaarlijke ladingen ontploffen als deze over hun hoofden scheren op alle plekken van hun land of achtertuin. Help….. ik probeer met steun van het internet steun te vinden en schrijf een uitgebreid verhaal dat al deze voorgaande tekst en uitgebreid zal gaan beschrijven.

Want deze blauwe lucht die bedriegt, deze voorgaande opsomming is een reflectie op een wereld in crisis. Het zonlicht dat valt zacht tussen de bladeren door van de bomen en het struikgewas, maar laten alles niet zien. Het blad dat nog steeds groen en vol is, ondanks de datum die ons dieper in de zomer brengt. Op het eerste gezicht lijkt de wereld vredig, hoopvol zelfs. Het is alsof de natuur zich onbewust is van de chaos die zich daarbuiten afspeelt, alsof de lucht boven mij een schild vormt tegen de realiteit. Maar schijn bedriegt, want dit uitzicht geeft een vertekend beeld van de wereld achter die horizon die ik vanuit mijn appartement niet zien kan.

De wereld is in rep en roer. Van oost naar west, van noord naar zuid, overal lijken vele crisissen zich op te stapelen. De balans die ooit zo vanzelfsprekend leek, is verdwenen. Het is alsof de wereld haar richting volledig kwijt is. De polen van macht en invloed, die ooit een stabiele as vormden, zijn nu aan het verschuiven, en dit gebeurt op een manier die nauwelijks te bevatten is. Er is geen middenweg meer te bespeuren; extremen trekken aan de touwtjes en de gemiddelde burger, de normale mens die verlangt naar rust en voorspoed, wordt meegesleurd in een maalstroom van onzekerheid en angst. Hieruit ontstaat weer haat en zullen er nog meer messen geslepen en getrokken worden waarbij ook de gewone burger weer de dupe zal zijn.

Rond onze aarde, de blauwe planeet genoemd en die omgeven is door satellieten, ruimtestations, afval, puin en gruis, allerlei afgewerkte en uitgebrande raketten. Als je bedenkt dat de rommel die wij mensen de ruimte insturen en dat de aarde haar blauwe kleur aan het verliezen is door al dat vuil daar, dan bedenk ik, dat ook deze rommel een spiegel is van wat op onze aarde die inmiddels grauw is geworden, een afspiegeling is van wat daar ver boven ons afspeelt. Al deze rommel komt eens op ons hoofd terug.

Deze natuur, die ons eeuwenlang heeft gedragen, lijkt ons nu in de steek te laten. Of misschien is het eerlijker om te zeggen dat wij de natuur in de steek hebben gelaten en dat zij, de natuur, nu terugkeert om de rekening te presenteren. De klimaatverandering, die we zo lang hebben genegeerd of gebagatelliseerd, brengt nu de volle kracht van haar gevolgen met zich mee. Hittegolven, droogte, overstromingen, en natuurrampen van ongekende schaal treden steeds vaker op, en het lijkt alsof de natuur een extra dimensie van onzekerheid toevoegt aan een wereld die al op haar knieën ligt.

Waar we ooit konden rekenen op voorspelbare seizoenen en stabiele ecosystemen, is er nu chaos. De natuur is niet langer onze bondgenoot, maar een onberekenbare kracht die we niet langer begrijpen of beheersen. Dit is geen probleem dat door een enkel land kan worden opgelost, geen kwestie die kan worden aangepakt met de traditionele instrumenten van diplomatie en regelgeving. Het is een crisis die een mondiale reactie vereist, een samenwerking tussen naties die zich op dit moment lijkt te onttrekken aan onze mogelijkheden.

Ondanks de geavanceerde technologieën en de enorme vooruitgang die we als mensheid hebben geboekt, staan we machteloos tegenover de crises die zich opstapelen. De paradox is pijnlijk, we hebben nog nooit zoveel macht gehad, en toch voelen we ons machtelozer dan ooit. De systemen die we hebben opgezet, de instellingen die ons zouden moeten beschermen, lijken niet in staat om met de huidige uitdagingen om te gaan. In plaats van oplossingen te vinden, lijken we verstrikt te raken in een web van eigenbelang, verdeeldheid, en kortzichtigheid.

Men luistert niet meer naar elkaar. De kunst van het compromis, ooit de basis van elke succesvolle samenleving, lijkt verloren te zijn gegaan. In plaats daarvan is er een cultuur van confrontatie ontstaan, waarin elke poging tot toegeven wordt gezien als een teken van zwakte. Dit maakt het onmogelijk om tot de consensus te komen die nodig is om de grote vraagstukken van onze tijd aan te pakken. De waarheid is dat wat het beste is voor de mensheid vaak wordt genegeerd door diezelfde mensheid. De stem van de rede wordt overstemd door die van het eigenbelang.

Wat ons vandaag de dag overkomt, is verschrikkelijk. Het is alsof we op een schip zitten dat stuurloos ronddobbert in een stormachtige zee, en de kapiteins aan boord ruzie maken over de juiste koers in plaats van de gevaren onder ogen te zien. De wereldburger, de gewone mens die niets meer wil dan een vredig en voorspoedig leven, moet toekijken hoe enkele machtige leiders hun persoonlijke vetes uitvechten over de hoofden van miljoenen mensen.

Deze leiders zaaien negativiteit, verdelen de samenleving en voeden een sfeer van wantrouwen en haat. Het gevolg is een opeenvolging van crises, van oorlog naar oorlog, van droneaanvallen tot de verspreiding van drugs en andere vormen van georganiseerde misdaad. Het lijkt alsof we in een spiraal van destructie terecht zijn gekomen, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. De vraag die steeds dringender wordt is, wie kan ingrijpen? Is er een persoon of een instituut dat de macht, het respect en de autoriteit heeft om de neerwaartse spiraal te doorbreken?

We zouden een persoon met een aureool nodig hebben, iemand die ontzag inboezemt en die in staat is om de mensheid te verenigen rond een gemeenschappelijk doel. Maar zo iemand lijkt niet meer te bestaan in onze wereld. In een wereld waar de stemmen van extremisten en populisten steeds luider worden, is er weinig ruimte voor gematigdheid en redelijkheid. Veel van deze leiders die we nu hebben, lijken eerder bezig te zijn met het handhaven van hun eigen macht, hun eigen bescherming die anders in een gerechtelijke maalstroom terecht zal komen, dan met het dienen van het algemeen belang.

Ik heb vele brieven geschreven naar instituten en personen die in staat zouden moeten zijn om oplossingen te bedenken voor de problemen waar we mee worstelen. Maar keer op keer stuit ik op een muur van stilte of afwijzing. Geen enkel aangeschreven instituut of persoon luistert naar mij, een gewone burger? Bijna nooit worden mijn brieven beantwoord of wordt er met mij over gesproken. Het is alsof de machthebbers in een ivoren toren zitten, ver verwijderd van de zorgen en angsten van de gewone mens.

Het is nu vijf minuten over twaalf, en we staan aan de rand van de afgrond. We kunnen de nul nog aanraken, het is het moment waarop er geen weg meer terug is, voordat we ten onder gaan aan de gevolgen van onze eigen daden. De dreiging van een wereldwijde oorlog, waarin raketten en drones met gevaarlijke ladingen over het leven van onschuldige burgers beslissen en daarna verwoesten, die kans dat dit gebeurd is reëler dan ooit.

Het is een nachtmerrie die zich afspeelt in landen die geen bescherming hebben, landen en hun burgers die eigenlijk een langer en beter leven was gegund, maar die nu worden bedreigd door de wapens van vernietiging. Deze wapens ontploffen boven de hoofden van onschuldige mensen, in hun steden en dorpen, in hun achtertuinen en op de plekken waar ze hun leven proberen te leiden. De tragiek van dit leven is dat deze mensen geen enkele invloed hebben op de beslissingen die hun leven beëindigd of verwoest.

In deze donkere tijden is de roep om hulp luider dan ooit. Maar waar is de hulp? Waar zijn de leiders, de instituties, de mensen met de moed en de visie om de wereld op het rechte pad te houden? De stilte vanmorgen als ik naar buiten kijk is verdovend, en de afwezigheid van een antwoord maakt de situatie des te hopelozer.

Ik, net als vele anderen, zijn op zoek naar een advies, naar oplossingen, naar een manier om in te grijpen voordat het te laat is. Maar het lijkt alsof niemand bereid is om verantwoordelijkheid te nemen. Niemand lijkt de ernst van de situatie te willen erkennen, laat staan dat iemand bereid is om de moeilijke beslissingen te nemen die nodig zijn om de wereld van de ondergang te redden.

Wat kan een gewone burger doen in een tijd als deze? Het lijkt soms alsof we machteloos zijn, maar dat hoeft niet zo te zijn. De kracht van de burger, van de gewone mens, ligt in het vermogen om te blijven spreken, te blijven schrijven, en te blijven strijden voor wat juist is. We mogen niet toegeven aan de wanhoop, zelfs als het lijkt alsof niemand luistert.

Het schrijven van brieven, het voeren van gesprekken, het deelnemen aan demonstraties en bewegingen, zijn geen zinloze daden. Het zijn manieren om de stem van de redelijkheid en de menselijkheid te laten horen, zelfs in de donkerste tijden. Het is een manier om te laten zien dat we niet allemaal zijn vergeten wat belangrijk is, dat we nog steeds geloven in een betere wereld.

Maar hoe kunnen we de huidige crises oplossen? Hoe kunnen we ingrijpen voordat het te laat is? Het begint met erkenning, we moeten de realiteit onder ogen zien en accepteren dat de wereld op een gevaarlijk pad is beland. Dit betekent dat we moeten stoppen met het negeren van de problemen, dat we moeten ophouden met het zoeken naar de gemakkelijke oplossingen, dat we moeten beginnen met het maken van moeilijke keuzes.

Daarnaast moeten we bereid zijn om de dialoog aan te gaan, zelfs met degenen met wie we het fundamenteel oneens zijn. Het herstellen van de kunst van het compromis is essentieel om de verdeeldheid te overbruggen die onze samenleving verscheurt. Dit vereist moed, geduld, en de bereidheid om naar elkaar te luisteren, zelfs als het ongemakkelijk is.

Ten slotte hebben we leiderschap nodig dat gebaseerd is op waarden zoals rechtvaardigheid, compassie, en verantwoordelijkheid. Dit soort leiderschap kan niet alleen van bovenaf komen, het moet ook van onderaf worden opgebouwd. Iedere burger heeft de verantwoordelijkheid om de leiders die we nodig hebben te steunen en aan te moedigen, om op te staan wanneer de situatie daarom vraagt.

We moeten ook af van de illusie dat verandering snel en gemakkelijk kan worden bereikt. De weg naar herstel en vernieuwing zal lang en moeilijk zijn, er zullen momenten zijn van teleurstelling en terugslag. Maar het is juist in deze momenten dat we onze vastberadenheid moeten hervinden en ons moeten herinneren waarom we deze strijd zijn aangegaan.

De wereld lijkt misschien haar richting kwijt te zijn, maar dat betekent niet dat er geen hoop is. Hoop komt voort uit het besef dat we als mensheid de kracht hebben om te veranderen, dat we niet hulpeloos mogen zijn, en dat we niet veroordeeld zijn tot een toekomst van chaos en vernietiging.

Voor mijzelf heb ik onderstaande ondersteuning opgelegd door zo in het leven te staan als volgt…….

Met veel druk wordt alles vloeibaar bedenk ik, zonder druk wordt het los zand. Los zand gaat met de wind aan het lopen, met de wind wordt het ergens niemandsland. Water maakt het zand weer vloeibaar, vloeibaar zand gaat niet vanzelf stoppen. Stoppen zal uiteindelijk lukken door het nodige overleg en als alles wat vloeibaar is gaat stoppen door dat gezamenlijk overleg, zal er meer saamhorigheid gaan stromen en niets staat dan ons meer in de weg. Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds een beetje water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is mijn norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

Deze hoop moeten we koesteren en gebruiken als een drijvende kracht om door te gaan, om te blijven vechten voor een betere wereld, een wereld waarin vrede, rechtvaardigheid en duurzaamheid geen loze woorden zijn, maar een werkelijkheid die we samen kunnen bouwen. Laten we, terwijl we naar de blauwe lucht kijken en de rust van de natuur bewonderen, onszelf eraan herinneren dat deze wereld het waard is om voor te vechten.

Dit is geen strijd die we kunnen uitbesteden aan anderen, het is een strijd die we allemaal samen moeten voeren. We kunnen het tij keren, maar daarvoor is een collectieve inspanning nodig, een bereidheid om het eigenbelang opzij te zetten voor het grotere goed. Alleen dan kunnen we de wereld de richting teruggeven die wij zo dringend nodig heeft.

Heel veel dank voor het lezen van dit stuk. Heel veel dank als u het doorverteld aan anderen. Heel veel dank als u mij en miljoenen andere mensen begrijpt dat het 12:00 uur is geweest en dat u met mij en samen ook schrijft naar leiders in de wereld die kunnen zorgen voor een beter leven voor iedere mens.

*JGJCVA26082024*eenwegnaareenbeteretoekomst*