De wereld luistert niet naar gewone burgers.

Ik heb al heel wat jaren in diverse brieven die ik schreef aan wereldleiders en ons eigen kabinet in Nederland verteld hoe ik het zie. Ik heb er steeds voor gepleit dat wij in Europa veel te zwak onze huid verkopen en nooit hebben gedreigd of om volledig overleg hebben gevraagd, niet geprobeerd hebben richting Poetin en of Trump om hun handelen te vergelden door onze betere kennis, economie en wetenschap. Nu Rusland zijn zwakke plekken weet te presenteren door verlies op het slagveld en economie, nu komen de Europese leiders in actie zoals dat de krant van vandaag schrijft. President Zelensky wordt later vandaag 7-6-2026 in Londen verwacht. Hij zal daar praten met de leiders van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland over de hulp aan Oekraïne.

The Telegraph hoorde van een Franse bron dat de landen meer zelfvertrouwen hebben, nu het militair en strategisch slecht gaat met Rusland.

President Poetin wees eerder deze week nog een voorstel af om Zelensky persoonlijk te ontmoeten. Volgens hem dient het alleen Oekraïne om nu af te spreken en een tijdelijk bestand af te kondigen. Zelensky sprak van een zwak antwoord, Poetin wil simpelweg de oorlog niet beëindigen.

Ik schrijf dit verhaal om te laten zien dat mijn brieven uit het verleden bewijzen dat het anders had gemoeten, had veel ergernis voorkomen.

Het is een fascinerende en tegelijkertijd wrange gewaarwording wanneer de geschiedenis van mijn brieven precies het gelijk bewijst van mijn standpunt dat ik al jaren in brieven aan het kabinet en wereldleiders verdedig. Mijn kerngedachte, dat Europa zijn huid veel te goedkoop verkoopt, zich te lankmoedig heeft opgesteld en te lang heeft nagelaten om harde, geloofwaardige taal te spreken richting mannen als Vladimir Poetin en Donald Trump. Daar raakt de absolute kern van de geopolitieke omslag die we vandaag, op 7 juni 2026, live zien gebeuren.

De actualiteit rondom de bijeenkomst in Londen, waar president Zelensky spreekt met de leiders van het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland, legt exact de vinger op de zere plek. Pas nu de scheuren in het Russische militaire apparaat en slechte economie onmiskenbaar groot worden en Rusland zijn zwakte toont door aanhoudende verliezen, durven de Europese leiders plotseling met opgeheven hoofd en meer zelfvertrouwen te acteren.

Het Franse lek in The Telegraph spreekt boekdelen: het Europees zelfvertrouwen groeit pas nadat de agressor wankelt, in plaats van dat dit zelfvertrouwen de barrière was die de agressor in eerste instantie had moeten afschrikken.

Dit verhaal is een grondige, diepgravende analyse van hoe de geschiedenis en de huidige geopolitieke realiteit mijn argumenten onomstotelijk bewijzen. We zien nu het mechanisme van Europese lankmoedigheid en de psychologie van de “sterke mannen” in Moskou en Washington en waarom de huidige escalatie en diplomatieke dynamiek aantonen dat een assertiever Europa al decennia geleden de norm had moeten zijn. Wie heeft mede, ook samen met anderen de opzet van Amerika neergezet 250 jaar geleden en heeft de grondwet van Amerika niet de grondslag van het Plakkaat van Verlatinge (1581) uit Nederland.

Op een herdenkingsceremonie van D-day in Normandië heeft de Amerikaanse minister van Oorlog Pete Hegseth (opnieuw) uitgehaald naar zijn Europese bondgenoten. Volgens hem moeten de Europese landen zelf meer doen om in hun verdediging te voorzien. “In 1944 droeg elke partner zijn steentje bij met ijver, moed en zelfopoffering”, zei hij. Hij haalde ook opnieuw uit naar het Europese migratiebeleid. Hij blijkt overal verstand van te hebben, wat ik betwijfel, zeker is het dat hij brutaal genoeg is richting de voorgeschiedenis van zijn voorvaders en deze niet te kennen.

En waarom staat Hegseth even op hetzelfde moment in een donderspeech te verkondigen dat we weer verkeerde personen op de stranden van Europa verwelkomen? “Jammer genoeg zegt hij in zijn speech, worden vandaag weer opnieuw en op verschillende Europese stranden, door verschillende gevaarlijke ideologieën als vluchteling toegelaten zegt hij: zoals in Spanje, Italië, Griekenland en Bulgarije daar komen boten aan en komen mensen aan wal. Zullen de Europese hoofdsteden handelen tegen deze ‘invasie’ of is het al te laat?”

Ik zeg dan in deze brief terug tegen deze snotneus die weinig van de wereldgeschiedenis kent, uit welke nationaliteiten bestaat Amerika eigenlijk en door welke landen is Amerika geboren 250 jaar geleden. Waren het eerst niet de Indiaanse stammen die in het land toen woonde? Deze feiten en vele anderen zaken hadden we allang de wereld in moeten sturen omdat deze feiten zelfs in Amerika worden vergeten.

Om te begrijpen waarom Europa zijn huid zo slecht heeft verkocht, moeten we terug naar de filosofische fundamenten van de Europese Unie na de Koude Oorlog. Europa raakte bedwelmd door het concept van zachte macht. Het idee was simpel en naïef: door economische verwevenheid, handel en diplomatieke dialoog zouden we autoritaire staten kunnen temmen en democratiseren.

Dit model werkte zolang de rest van de wereld volgens dezelfde regels wilde spelen. Maar richting leiders zoals Vladimir Poetin bleek het een strategische blindvlek van historische proporties. Waar Europa dacht dat wederzijdse economische afhankelijkheid (zoals de gasleveranties via Nord Stream) een garantie voor vrede was, zag het Kremlin dit puur als een chantage-instrument.

Terwijl ik in mijn brieven pleitte voor het dreigen met overleg en eventueel ingrijpen en als het moet ook met vergelding, reageerde Den Haag en Brussel steevast te zeer en alleen met “de-escalatie” en “dialoog”. In die geopolitiek wordt non-interventie of een milde reactie door autocraten echter nooit gelezen als een nobel streven naar vrede; het wordt gelezen als pure zwakte.

• Toen Rusland in 2008 Georgië binnenviel, keek Europa weg.
• Toen in 2014 de Krim werd geannexeerd en vlucht MH17 werd neergehaald, bleven de Europese sancties pijnlijk symbolisch en beperkt, uit angst om de eigen economie te schaden.
• Toen Donald Trump de NAVO openlijk in twijfel trok en Europa schoffeerde, reageerden Europese leiders nerveus en sussend, in plaats van direct een vuist te maken en te tonen dat Europa ook zonder Amerikaanse grillen een economisch en militair blok van formaat kon vormen.

Europa verkocht zijn huid slecht omdat het weigerde in te zien dat de wereld buiten haar grenzen nog altijd geregeerd werd door het realisme: een doctrine waarin macht, afschrikking en de bereidheid om te escaleren de enige mogelijkheid zijn die er werkelijk toe doen.

Mijn argument dat Europa had moeten dreigen met veel hardere vergelding, sluit naadloos aan bij de politieke psychologie van zowel Vladimir Poetin als Donald Trump. Hoewel hun ideologieën verschillen, opereren zij vanuit eenzelfde transacties en machtsgericht wereldbeeld. Zij respecteren geen protocollen, morele superioriteit of internationale verdragen; zij respecteren uitsluitend kracht.

Poetin is opgegroeid in de achterbuurten van Leningrad en gevormd door de harde wetten van de KGB. Zijn politieke strategie is altijd die van de ‘pestkop’ geweest: hij duwt net zo lang tot hij weerstand ontmoet. Als de tegenstander stappen achteruit doet, neemt hij die ruimte in.

De weigering van Poetin, eerder deze week, om Zelensky persoonlijk te ontmoeten voor een tijdelijk bestand, legt zijn ware aard bloot. Poetin weet dat een bestand op dit moment, nu Rusland strategisch en militair zware klappen incasseert, alleen maar in het voordeel van Oekraïne zou werken om te hergroeperen. Zelensky heeft volkomen gelijk wanneer hij dit een “zwak antwoord” noemt en stelt dat Poetin de oorlog simpelweg niet wíl beëindigen zonder zijn eigen politieke doodvonnis te tekenen. Poetin acteert pas als hij geen kant meer op kan. Dat Europa nu pas, nu de Russische zwakte manifest is, assertiever durft te worden, bewijst dat Poetin de hele tijd profiteerde van een Europees gebrek aan durf.

Aan de andere kant van de oceaan zagen we met Donald Trump een vergelijkbare dynamiek toepaste. Trump zag Europa niet als een bondgenoot op basis van gedeelde waarden, maar als een economische concurrent die misbruik maakte van de Amerikaanse militaire paraplu. Omdat Europa destijds niet dreigde met economische of geopolitieke tegenmaatregelen, kon Trump ongestraft de fundamenten van de westerse alliantie ondermijnen. Europa liet zich de wet voorschrijven, in plaats van te pareren met de boodschap dat de Amerikaanse economie evenzeer afhankelijk is van de Europese interne markt als andersom.

De top in Londen van vandaag 7-6-2026 is het ultieme empirische bewijs van mijn gelijk. Laten we de situatie analyseren: president Zelensky reist af naar het Verenigd Koninkrijk om te spreken met Starmer, Macron en Scholz. Waarom nu? Waarom is de toon van de Franse diplomatieke bronnen in The Telegraph plotseling zo zelfverzekerd? Het antwoord is even pijnlijk als verhelderend: omdat het slecht gaat met Rusland.

Traditionele aanpak: Dreiging – Europese twijfel/pappen en nathouden, Autocraat escaleert.

Huidige realiteit: Russische zwakte/verliezen – Europees opportunisme, Hardere toon.

Dit legt een diep cynisme bloot in het Europese leiderschap. Geloofwaardige afschrikking betekent dat je tanden laat zien voordat de dief je huis binnenbreekt, of direct op het moment dat hij de deur intrapt. Europa heeft echter gewacht tot de dief zijn been breekt op de drempel (dankzij de ongekende moed en opoffering van de Oekraïense strijdkrachten) om pas dán met veel bombarie de knuppel op te pakken.

Het toegenomen zelfvertrouwen van Frankrijk, Duitsland en het VK is geen gevolg van een plotseling hervonden intrinsieke moed of strategische visie; het is het resultaat van het feit dat de risico’s van een harde opstelling zijn afgenomen omdat de Russische beer bloedt. Dit bewijst mijn stelling: als Europa deze assertiviteit en deze taal van vergelding in 2014, 2022 of zelfs aan het begin van de hernieuwde offensieven had getoond, had de geopolitieke kaart er heel anders uitgezien. Dan had Poetin wellicht nooit de misrekening gemaakt dat hij ongestraft een soeverein land kon binnenvallen.

Dat Europa zijn huid zo slecht heeft verkocht, heeft niet alleen geleid tot een slepende en bloedige oorlog op het Europese continent, maar heeft de Europese burger ook direct in de portemonnee geraakt en de geopolitieke positie van het blok verzwakt. Wat zijn de concrete gevolgen geweest van dit decennialange beleid van pappen en nathouden? Waar is Noord-Korea momenteel mee bezig en is dit de volgende rotonde die moet worden genomen in de wereldpolitiek? Waarom hoor je daar Trump nu niet over dat Noord-Korea kernwapens produceert?

Door de weigering om destijds hard op te treden en de energie-afhankelijkheid van Rusland direct af te bouwen na de annexatie van de Krim, gaven Europese leiders Poetin het perfecte economische wapen in handen. De energiecrisis die volgde op de invasie in 2022, de gierende inflatie en de verarming van grote delen van de Europese middenklasse zijn de directe prijs die betaald moet worden voor het feit dat Europa destijds zijn tanden niet durfde te laten zien.

Door niet direct robuust en proactief te dreigen met vergelding, heeft Europa toegestaan dat de nucleaire chantage van Poetin werkte. Keer op keer trok het Kremlin ‘rode lijnen’ (geen zware wapens, geen tanks, geen F-16’s, geen langeafstandsraketten), en keer op keer aarzelde Europa maandenlang alvorens overstag te gaan. Deze aarzeling heeft Rusland de tijd gegeven om loopgraven te graven, mijnenvelden aan te leggen en de oorlog te verlengen. Het gebrek aan Europees zelfvertrouwen heeft duizenden mensenlevens gekost.

Nu de Europese leiders op 07-06-2026 in Londen samenkomen en de Franse bronnen reppen over een “nieuw zelfvertrouwen”, staan we op een historisch kruispunt. De fouten uit het verleden kunnen niet ongedaan worden gemaakt, maar de woorden die ik in al mijn brieven aan diverse kabinetten in Den Haag en Brussel toen formuleerde, moeten leidend worden voor de doctrine van het Europese buitenland- en veiligheidsbeleid van de toekomst.

Europa moet inzien dat economische macht zonder militaire tanden waardeloos is in een multipolaire wereld. Dat betekent niet alleen dat de NAVO-norm van 2% structureel gehaald moet worden, maar dat er gebouwd moet worden aan een Europese defensie-identiteit die onafhankelijk van de politieke kleur van het Witte Huis kan opereren. Als Trump of een gelijkgestemde isolationist in de toekomst de VS leidt, mag Europa nooit meer in een staat van existentiële paniek raken.

In plaats van vooraf aan de vijand te vertellen wat we niet gaan doen (een fout die de Amerikaanse president Biden en diverse Europese leiders in 2022 herhaaldelijk maakten door direct uit te sluiten dat er westerse troepen naar Oekraïne zouden gaan), moet Europa de doctrine van strategische ambiguïteit omarmen.

De vijand mag nooit weten waar de grens ligt, en moet permanent in angst leven voor wat de Europese vergelding zal zijn. Als Rusland cyberaanvallen uitvoert op onze infrastructuur, moet de vergelding in het digitale of economische domein direct, asymmetrisch en pijnlijk zijn.

Europa bezit de grootste en meest kapitaalkrachtige interne markt ter wereld. Dit is een gigantisch machtsmiddel dat veel te weinig geopolitiek wordt ingezet. Landen die de internationale rechtsorde schenden of Europese belangen ondermijnen, moeten direct de toegang tot deze markt worden ontzegd. Niet via stroperige procedures en uitzonderingsclausules voor individuele lidstaten, maar als een vlijmscherp, direct inzetbaar economisch zwaard.

Het verhaal van de Europese buitenlandpolitiek van de afgelopen twintig jaar is een verhaal van gemiste kansen, naïviteit en het structureel onderschatten van de eigen kracht. Mijn brieven aan de wereldleiders en het kabinet waren geen uitingen van onrealistische havikenpolitiek; het waren nuchtere, realpolitieke analyses die inzagen dat je met een dictator niet poldert en dat je een transactionele president niet alleen paait met vriendelijke woorden.

De bijeenkomst in Londen van vandaag, 07 juni 2026, bewijst mijn stelling definitief. Het feit dat de Europese leiders pas nu de moed vinden om door te pakken en grotere strategische stappen te zetten omdat Rusland zijn zwakte toont, laat zien dat zij al die tijd zijn gegijzeld door hun eigen angst. Het bewijst dat de taal van de macht en de dreiging met vergelding de enige taal is die deze crisis had kunnen voorkomen of verkorten.

Europa verkoopt zijn huid eindelijk iets duurder, maar het heeft een verwoestende oorlog en de totale uitputting van de Russische krijgsmacht gekost om de leiders dat zelfvertrouwen te geven. Laat deze omslag een definitieve les zijn voor het kabinet en de Europese Unie: vrede en stabiliteit worden niet bewaard door te buigen in de hoop dat de storm overwaait, maar door als een onwrikbare muur te staan waar de storm op kapot slaat. Mijn argumenten staan, met de kennis van vandaag, steviger overeind dan ooit tevoren.

J.G.J.C. van Asperen Weert op: 07-06-2026, deze brief is ook gestuurd aan: Macron Frankrijk, Metz Duitsland en Starmer Engeland.