Ik schrijf een verhaal over de volgende onderwerpen: “dialoog” en “verdraagzaamheid” i.p.v. iemand de maat nemen en omdat ik mij vorige week zat te ergeren over wat er in de wereld en Nederland momenteel gaande is, daarom wilde ik dit onderstaande verhaal maken.

We maken onze leefwereld kapot als we zo doorgaan en steeds elkaar en telkens weer “de maat blijven nemen”. Steeds oorlog voeren als we het niet eens zijn met elkaar en dan met het geweer in de aanslag in de weer gaan en mensen die niet willen luisteren, zomaar en als product zonder enige waarden naar de eeuwige jachtvelden helpen. Dat is schering en inslag nu en in oorlogen alom. De jeugd bedient zich met een overmaat aan zwaar vuurwerk voor veel geld als beloning als zij de opdracht krijgen en om dan dit zware vuurwerk bij iemand anders aan de voordeurknop of een automaat te hangen. Ook met messen in allerlei afmetingen en soorten, prikken ze zo in het leven van een ander alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De jeugd denkt en zegt nu, ik moet mij verdedigen en ik neem dan maar een mes mee op mijn pad. Ik wordt achtervolgt zeggen zij en je kunt je afvragen wat is er met de hersens van sommige jongeren aan de hand is. Wanneer het in hun hoofd niet goed zit, misschien is het gekomen door alcohol in combinatie met drugs, lachgas of opvoeding en daarom worden zomaar mensen gedood alsof het voor hen een mug betreft op het behang en met een gegeven klap en een achterblijvende bloedvlek hun leven gaan beëindigen.

Maar geven wij het goede voorbeeld aan de jeugd als je kijkt naar het nieuws op tv en het lezen van het nieuws van elke dag, en als je het bijhoudt en leest dan zijn er van die dagen waar je enorm van schrikt?

Om een voorbeeld te stellen dan, als je leest wat de Hollandse ziekte is, is altijd pas problemen oplossen na heel lang overleg met allerlei partijen, we zijn van oudsher een land van inspraak en uitstel. Maar met bijvoorbeeld de moderne crisissen zoals die nu in het onderwijs spelen of met ons drinkwater dat op dreigt te raken, de belastingfraude of de Groninger kwestie, Schiphol of bedrijven als de multinationals die dreigen met vertrek uit Nederland, daar schiet ons poldermodel erg aan tekort.

Nooit willen we luisteren naar elkaar en we willen altijd ook het Geloof of de leefgewoonte van die ander erbij betrekken in dat proces van onze leefwereld. De omgang met elkaar zoals met vrienden, collega’s, partners of bedrijven zal altijd met de nodige wrijving gepaard gaan als we onze instellingen niet leren aanpassen. Hieruit ontstaan dan steeds deze meningsverschillen omdat wij het verkeerd aanpakken denk ik en omdat men verleerd heeft om eerst te praten met elkaar als gelijkwaardige mensen, elkaar niet in de ogen durven te kijken als gelijkwaardige mensen, dan zal uiteindelijk deze en onze wereld niet ten goede gaan veranderen is mijn mening.

Ik heb een aantal brieven van mij die ik in het verleden al over deze onderwerpen schreef aan de politiek en ook aan andere belangrijke personen in de wereld er nog eens op nagelezen. Deze brieven maakten toen al de nodige dingen bij mij los en dus schreef ik er toen ook over en dan merk je dat de behoefte toen om de “waarheid” te horen door mij, als de ver van mijn bed show voor die ontvanger van toen was. Mijn brieven zullen vaak in de shredder aanbeland zijn denk ik dan. Luisteren van wat ik toen al hierover te vertellen had is nooit interessant genoeg geweest voor die andere kant als de ontvanger van mijn brief is mij toen vaak al gebleken.

Ik heb internet geraadpleegd om de juiste bewoordingen te vinden en om deze te gebruiken in dit verhaal. Op internet vindt je voorbeelden genoeg van dingen die steeds verkeerd gaan en deze zijn goed om te gebruiken, om dergelijk verhaal te verduidelijken en bij te staan over alles wat je schrijft. Door dit verkeerde levensproces wordt het leefmilieu voor onze nakomelingen als “mens” niet meer aantrekkelijk en dan kan ik mij voorstellen dat er mensen zijn, ook op hoge leeftijd, dat die grijpen naar een pil die in het nachtkastje ligt en voor hen misschien heel begrijpelijk maar ook wel voor een bepaalde categorie van deze mensen, maar voor mij onwenselijk, onmenselijk en ook een slecht plan.

Het belang van dialoog en verdraagzaamheid in het behoud van onze leefwereld

In een tijdperk waarin polarisatie en conflicten de norm lijken te zijn, moeten we ernstig nadenken over de toekomst van onze leefwereld en de mensheid. Het voortdurend meten van elkaar, het voeren van oorlogen op basis van meningsverschillen en het negeren van elkaars standpunten brengt ons op een gevaarlijk pad. Als we blijven vasthouden aan deze destructieve patronen, lopen we het risico onze leefomgeving onherstelbaar te beschadigen. Dit verhaal kijkt naar het belang van dialoog, verdraagzaamheid en gelijkwaardige communicatie als essentiële pijlers voor een duurzame samenleving en een leefbare wereld voor toekomstige generaties.

Om te beginnen is het cruciaal om te erkennen dat onze wereld steeds onderhevig is aan verandering. Technologische vooruitgang, geopolitieke verschuivingen en sociaal-culturele ontwikkelingen dagen ons voortdurend uit om onze overtuigingen en standpunten te heroverwegen. In een tijd waarin globalisering ons met verschillende perspectieven en ideologieën confronteert, is het begrijpen en respecteren van diversiteit essentieel voor een vreedzaam samenleven.

Helaas lijken we vaak te vallen in de valkuil van vasthouden aan je eigen standpunt, van onverdraagzaamheid. We omringen onszelf met gelijkgestemden, sluiten ons af voor afwijkende meningen en veroordelen snel degenen die niet in lijn zijn met onze overtuigingen. Deze houding leidt tot een verlammende stagnatie van vooruitgang en een toenemende verdeeldheid binnen de samenleving.

Het probleem wordt verergerd door de neiging om geloof en ideologie te betrekken bij al onze interacties. Of het nu gaat om politieke discussies, zakelijke onderhandelingen of persoonlijke relaties, we laten onze overtuigingen vaak de overhand nemen en vergeten het belang van empathie en begrip. Dit leidt tot een giftige dynamiek waarbij het niet langer gaat om het vinden van oplossingen, maar om het bewijzen van onze superioriteit.

Het gebrek aan gelijkwaardige communicatie en respect voor elkaars standpunten leidt tot een vicieuze cyclus van conflict en escalatie. Meningsverschillen worden niet opgelost, maar verdiepen zich alleen maar, waardoor de kloof tussen individuen en groepen steeds groter wordt. Deze fragmentatie van de samenleving ondermijnt niet alleen ons vermogen om gezamenlijk te handelen, maar bedreigt ook de fundamentele waarden van menselijke waardigheid en rechtvaardigheid.

Een essentieel onderdeel van het doorbreken van deze cyclus van destructieve communicatie is het cultiveren van een cultuur van dialoog en verdraagzaamheid. Dit vereist dat we bereid zijn om open te staan voor verschillende perspectieven, onze eigen vooroordelen te erkennen en actief te luisteren naar de stemmen van anderen. Door ruimte te bieden voor debat en discussie, kunnen we een omgeving creëren waarin conflicten worden gezien als kansen voor groei en begrip, in plaats van als bedreigingen voor onze identiteit.

Een van de sleutels tot effectieve dialoog is het vermogen om empathie te tonen voor de ervaringen en overtuigingen van die ander. Door ons in te leven in de situatie van die ander, kunnen we een dieper begrip ontwikkelen van de complexe dynamiek die onze wereld vormgeeft. Dit stelt ons in staat om bruggen te bouwen tussen verschillende gemeenschappen en samen te werken aan gedeelde doelen, zoals het behoud van het milieu en de bevordering van sociale rechtvaardigheid.

Bovendien is het belangrijk om het Geloof en de ideologie van die ander te respecteren, zonder deze als bedreigingen te zien. Hoewel meningsverschillen onvermijdelijk zullen zijn, is het mogelijk om vreedzaam naast elkaar te bestaan en samen te werken aan gemeenschappelijke belangen. Dit vereist een bereidheid om compromissen te sluiten en te zoeken naar win-win-oplossingen die recht doen aan de behoeften van alle betrokken partijen.

Het bevorderen van gelijkwaardige communicatie en verdraagzaamheid is geen gemakkelijke taak, maar het is een essentiële voorwaarde voor het behoud van onze leefwereld en de menselijke beschaving. Door de uitdagingen van onze tijd met openheid en begrip tegemoet te treden, kunnen we een betere toekomst creëren voor onszelf en voor de generaties die na ons komen.

In het besef van de urgentie van deze kwestie moeten we ons inzetten voor een cultuur van respect, dialoog en samenwerking. Alleen door onze verschillen te omarmen en te erkennen dat we allemaal deel uitmaken van dezelfde menselijke familie, kunnen we hopen op een wereld die vrij is van verdeeldheid en conflict. Onze leefomgeving hangt af van onze bereidheid om de uitdagingen van deze tijd aan te gaan met moed en mededogen.

Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is de norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

*JGJCVA20042024*hetbelangvandialoog*

Ik kan een poort voor je opendoen … er doorheengaan moet je zelf …

Er was eens een Jood en zijn naam was Samuel (wat betekend: God heeft verhoord) en hij woonde in het land Israël. Hij was eenzaam en verveelde zich, want hij had niemand om mee te praten en het leven mee te delen. De oorlog verscheurde vele levens en rukte vriendschappen uit elkaar en brak idealen en landen in tweeën. Hij werd overal nagekeken en beschimpt omdat hij een Jood was. Op een dag zag hij een Palestijnse mooie dame die op een gebombardeerde puinhoop zat in de Gaza. Achtergelaten door het oorlogsgeweld. Hij vond de Palestijnse erg mooi en hij wilde vrienden met haar worden.

Hij liep naar de Palestijnse toe en zei: “Hallo, ik ben Samuel en ben van Joodse afkomst maar….. mag ik jouw naam weten?” De Palestijnse jongedame keek naar Samuel en zei: “Ik ben een Palestijnse vrouw mijn naam is Maryam (wat betekend: Ster van de zee). Wat doe jij hier?” Samuel antwoordde: “Ik woon hier ook. Ik ben op zoek naar een vriendin waarmee ik kan praten en lachen en onze vijandschap kan tillen naar een andere tijd, een ander niveau. Wil je mijn vriendin worden?” Maryam dacht even na en zei: “Nou, ik weet het nog zo net niet of men dat nu wel accepteert. Jij bent een Jood en ik ben een Palestijnse, wij zijn heel verschillend en er is een oorlog aan de gang die van ons vijanden heeft gemaakt. Hoe kunnen wij nu vrienden worden?”

Samuel zei: “Dat maakt toch niet uit. Wij kunnen veel van elkaar leren. Ik kan je de wonderen van mijn geloof en de gebruiken laten zien. Jij kunt me de schoonheid van jouw familie en haar gewoonten leren en ook laten zien. Wij kunnen samenleven en plezier hebben”. Maryam was nieuwsgierig en stemde na enige tijd toe. Zij stond op van die ellendige puinhoop in Gazaland en pakte de hand van Samuel vast.

Samuel nam haar mee naar de gewoonte van zijn land. Hij liet haar de kleurrijke mensen, de glinsterende en de verborgen schatten zien. Maryam was verbaasd en blij van wat zij gezien had. Zij had nog nooit zoiets moois gezien en waarom zoveel ellende omdat het allemaal om je geloof gaat?

Na een tijdje bracht Joodse Samuel, Maryam terug naar haar Palestijnseland naar de Gazastrook. Maryam nam Samuel mee naar haar omgeving. Zij liet hem de bloeiende bloemen, de fladderende vlinders, de zingende vogels en de stralende zon zien. De Joodse jongeman was verrast en gelukkig. Hij had nog nooit zoiets moois beleefd en gezien en dacht zo kan het ook.

Zo begonnen Samuel en de Palestijnse Maryam een bijzondere vriendschap. Ze brachten elke dag tijd met elkaar door. Ze vertelden elkaar verhalen, maakten elkaar aan het lachen, troostten elkaar als ze verdrietig waren en hielpen elkaar als ze problemen hadden. Ze leerden elkaar te waarderen en te respecteren. Ze ontdekten dat ze ondanks hun verschillen veel gemeen hadden. Ze hielden van dezelfde dingen, hadden dezelfde dromen en deelden dezelfde gevoelens.

Op een dag beseften ze dat ze meer dan vrienden waren. Ze waren verliefd geworden. Ze wilden voortaan altijd bij elkaar zijn. Ze gaven elkaar kusjes, knuffels en complimentjes. Ze maakten plannen voor de toekomst. Ze dachten dat ze het gelukkigste paar ter wereld waren.

Maar niet iedereen was blij met hun liefde. De andere Joden en Palestijnen vonden het raar en verkeerd dat een Jood en een Palestijnse verliefd waren geworden. Ze lachten hen uit, pestten hen, beledigden hen en probeerden hen uit elkaar te drijven. Ze zeiden dat ze niet bij elkaar hoorden en pasten, dat ze tegen hun natuur ingingen, dat ze zich moesten schamen. Ze maakten het leven van Samuel en Maryam erg moeilijk.

Samuel en Maryam waren verdrietig en ook erg boos. Ze snapten niet waarom de anderen hen niet met rust lieten. Ze snapten niet waarom de anderen hen niet begrepen. Ze snapten niet waarom de anderen hen niet accepteerden. Ze hielden immers van elkaar. Was dat dan niet genoeg?

Ze besloten om weg te lopen en hun land achter zich te laten. Ze dachten dat ze ergens anders een beter leven konden hebben. Ze dachten dat ze ergens anders gelukkiger konden zijn. Ze pakten hun spullen en vertrokken. Ze lieten alles achter wat hun lief was en wat ze hadden en kenden.

Zo reisden ze samen door vele landen en zagen vele goede en ook slechte dingen. Ze ontmoetten vele andere mensen en culturen en maakten ook vele vrienden onderweg. Ze beleefden vele avonturen en overwonnen vele uitdagingen. Ze genoten van hun vrijheid en hun liefde. Ze waren blij en tot nog toe tevreden.

Maar na een tijdje begonnen ze iets te missen. Ze misten hun thuis. Ze misten hun familie. Ze misten hun vrienden. Ze misten hun land. Ze beseften dat ze niet konden ontsnappen aan wie ze waren. Ze beseften dat ze niet konden veranderen waar ze vandaan kwamen. Ze beseften dat ze niet konden negeren wat ze nodig hadden.

Zo besloten ze om terug te gaan naar hun land in het Midden-Oosten. Ze dachten dat ze hun fouten konden herstellen door toen op de vlucht te gaan. Ze dachten dat ze hun problemen konden oplossen en laten verbleken. Ze dachten dat ze hun plek elders konden vinden. Ze gingen terug naar waar ze hoorden.

Toen ze weer aankwamen in hun eigen land, werden ze verwelkomd door de andere Joden en Palestijnen. Ze waren verbaasd en blij om hen weer allemaal te zien en hoe uitbundig die andere waren. Ze verontschuldigden zich voor hun gedrag. Ze zeiden dat ze spijt hadden van hun woorden. Ze zeiden dat ze verkeerd waren geweest om weg te gaan. Ze zeiden dat ze hen nu wel respecteerden en accepteerden. Ze zeiden dat ze hen nu begrepen en steunden. Ze zeiden dat ze hen nu als vrienden gaan beschouwen.

Samuel en de Palestijnse Maryam waren verrast en blij. Ze vergaven de anderen voor hun fouten. Ze bedankten de anderen voor hun woorden. Ze zeiden dat ze blij waren om terug te zijn. Ze zeiden dat ze blij waren om hen te zien. Ze zeiden dat ze blij waren om hun vrienden te mogen zijn en blijven.

Zo eindigt dit verhaal van Samuel en de Palestijnse Maryam die de liefde vonden. Ze leerden dat liefde geen grenzen kent. Ze leerden dat liefde alle verschillen overbrugt. Ze leerden dat liefde alle problemen overwint. Ze leerden dat liefde alles is wat je uiteindelijk nodig hebt om te overwinnen. JGJCVA29012024*Joodenpalestijnen*SamuelenMiryam*

Het moment is er nu dat er dringend vandaag veranderingen moeten komen in de regels die er gelden in de wereld, want als António Manuel de Oliveira Guterres in de VN naar een nooit eerder gebruikte maatregel moet grijpen, dan leven wij nu echt op een onvoorspelbare grote vulkaan die op uitbarsten staat. Dat er met een veto van de VS een wapenstilstand in Israël kan worden tegengehouden is onbegrijpelijk en ook heel erg. Dat hierdoor weer veel onschuldige slachtoffers zullen sterven is weer een duidelijk gegeven van nutteloosheid.

De oorlogen rondom ons maken de mensen moedeloos en radeloos, maken de wereld onleefbaar op een wijze die niemand meer begrijpt. Mensen zijn vol onbegrip over de belangrijke mensen die hebben doorgeleerd om landen te besturen en te beschermen en voor hun burgers op te komen in plaats van een oorlog te voeren, zij moeten vrede brengen door gesprekken te starten om de ontstane problemen te bespreken want dat geeft een beter levensgevoel van Geloven ergens in, Hoop hebben op een betere toekomst, Liefde kunnen geven aan elkaar.

Hoe staan de zaken er nu voor in de Wereld nu er ook een vreselijke oorlog woedt in Israël met Hamas en dat gaat maar door vanaf 07 oktober met heel veel doden als gevolg en vele gewonden en misbruikte mensen die met dit leed nooit meer normaal zullen kunnen leven.

Het is nu een cruciaal moment voor Oekraïne. De Europese gemeenschap en Amerika lijken echter minder aandacht en geld te schenken aan het land, terwijl het Kremlin alleen maar daardoor profiteert. De gevolgen van deze laksheid van het Westen worden al snel zichtbaar, en de wereld staat op het punt een harde les te gaan leren.

In de schaduw van politieke beslissingen en economische overwegingen, bloeit het Kremlin op. Terwijl Oekraïne snakt naar adem en steun uit het Westen hard nodig heeft, en wat nu wordt gemarginaliseerd in de internationale arena die duidelijk niet meer met elkaar het eens is en waar men niet meer door een deur kan met iedereen. Sancties zijn opgelegd aan Rusland, maar de vraag rijst bij mij dan: wat brachten deze sancties werkelijk teweeg in het Rusland van Poetin? Hij heeft zich weer verkiesbaar gesteld en gaat voor de volgende termijn die 07 Mei 2024 afloopt. Hij moet wel sterk in zijn schoenen staan om zo duidelijk te zijn en zich verkiesbaar te stellen. Maar kan hij ook anders als iemand met dit soort kwalijke kanten in zijn erfenis. Daarom denk ik dat deze man horizontaal het Kremlin wordt uitgedragen op de een of andere wijze, zo kan het niet langer doorgaan.

“De toekomst in twijfel: een oproep tot actie”

In een tijdperk waarin de wereldpolitiek wordt overschaduwd door dreigende wolken van conflicten en geopolitieke spanningen, zien we op 9 december 2023 een alarmerend nieuwsbericht dat de Senaat van de Verenigde Staten heeft gestemd tegen miljardensteun voor zowel Oekraïne als Israël. Te midden van deze financiële impasse wordt de roep in Amerika om verandering luider, en de vraag rijst: waar moeten we heen met leiders die schijnbaar ongevoelig zijn voor de smeekbeden van naties in nood?

De voormalige Russische president Dmitri Medvedev, bekend om zijn harde kritiek op het Westen, heeft andermaal de alarmbel geluid. Hij waarschuwt voor een dreigende Derde Wereldoorlog, en zijn woorden resoneren in de context van de lopende oorlog in Oekraïne. Op dit kritieke tijdsgewricht, waarin de internationale betrekkingen op scherp staan, dienen we ons af te vragen wie het voortouw zal nemen en verandering wil en kan aanbrengen.

Het Oekraïense parlement heeft recentelijk drie wetten aangenomen om toetredingsgesprekken met de Europese Unie te initiëren, waarbij een van de wetten zich richt op de rechten van minderheden in Oekraïne. Ondanks deze stappen heeft de Oekraïense presidentsvrouw, Olena Zelenska, in een interview met de BBC benadrukt dat financiële steun vanuit het Westen van cruciaal belang is voor hun strijd tegen de Russen. Ze smeekt om hulp en waarschuwt dat het beu worden van de wereld de doodsteek kan betekenen voor het Oekraïense volk.

Echter, de Amerikaanse politiek lijkt verdeeld over deze kwestie. De Republikeinen in het Amerikaanse Congres hebben een wetsvoorstel afgewezen dat meer dan 60 miljard dollar aan nieuwe hulp voor Oekraïne zou vrijmaken. President Joe Biden veroordeelt deze beslissing als ‘volstrekt krankzinnig’ en waarschuwt dat het geld om Oekraïne te steunen in december op zou zijn. Toch lijken Republikeinen te aarzelen en willen ze onderhandelen over wisselgeld, met als voorwaarde een strenger migratiebeleid.

De schaduw van de Cubacrisis, het hoogtepunt van de Koude Oorlog, werpt zich op in het betoog van Medvedev. Hij benadrukt dat de dreiging van een directe confrontatie tussen Rusland en de NAVO, met als mogelijk gevolg een Derde Wereldoorlog, nog nooit zo reëel is geweest sinds die tijd. De herinnering aan de Cubacrisis, die bijna uitmondde in een kernoorlog, dient als een waarschuwing voor de wereld.

In zijn felle kritiek richt Medvedev zich ook op de Amerikaanse president Joe Biden, die smeekte om steun voor Oekraïne. Medvedev voorspelt dat, ongeacht de huidige impasse, de regering-Biden het geld uiteindelijk zal krijgen om hun vermeende oorlogsactiviteiten voort te zetten. Hij waarschuwt voor nieuwe rivieren van bloed als gevolg van deze beslissingen.

Dit alles roept de vraag op: waar moet het heen met zulke leiders aan de macht? En wie zal het voortouw nemen om verandering te brengen in deze kritieke tijd? Het is een oproep tot reflectie en actie, waarbij de toekomst van de internationale betrekkingen en vrede op het spel staat.

In Rusland lijk het leven onverstoord door te gaan. Poetin hield stevig vast aan de macht, zelfs als zijn mensen als dominostenen omvallen in de eindeloze oorlog zonder einde. De wereld kijkt toe, maar hoeveel mensen moeten nog worden opgeofferd voordat deze dictator en zijn pionnen rondom hem hun tol hiervoor zullen gaan betalen?

De roep om actie werd luider onder de Wereldbevolking, maar de respons wordt zwakker. Het lijkt alsof de wereld machteloos toekijkt terwijl een dictator zijn eigen bevolking opoffert voor geopolitieke ambities.

De wereld staat op een tweesprong. Zal er genoeg aandacht en geld worden besteed aan Oekraïne om de balans op een juiste wijze te herstellen, of zou de status quo blijven bestaan, met een mister Poetin die zijn macabere dans voortzet ten koste van zijn eigen Russische burgers en andere bevolkingsgroepen in andere landen?

Een kritisch moment in de geschiedenis, waar de keuzes van naties niet alleen de toekomst van Oekraïne zullen bepalen, maar ook het morele kompas van de internationale gemeenschap op de proef zal stellen. Hoe het verhaal zal eindigen, hangt af van de beslissingen die worden genomen in deze cruciale tijd en dringend op dit moment want de klok staat al op vijf voor twaalf als die al niet is gepasseerd, en waarin mensenlevens op het spel staan in een wereld om ons heen, terwijl de rest van de wereld toekijkt met een bezorgd hart.

Hoe veranderen wij de regels in de wereld waardoor de samenleving beter wordt om in te leven?

In een wereld waarin verandering een constante factor is, rijst de vraag hoe we de regels kunnen transformeren om een samenleving te creëren die beter is om in te leven. Het antwoord op deze uitdaging ligt in het vermogen van individuen en samenlevingen om zich aan te passen, zich bewust te worden van de behoeften van anderen en collectieve besluitvorming te omarmen die de mensheid als geheel ten goede komt.

Een fundamenteel aspect van het heroverwegen van de regels is het erkennen van het belang van gelijkheid en rechtvaardigheid. Het is tijd om af te stappen van systemen die ongelijkheid bevorderen en om regels te omarmen die een eerlijke verdeling van kansen en middelen mogelijk maken. Dit vereist niet alleen een herziening van economische structuren, maar ook van onderwijssystemen, zodat iedereen toegang heeft tot hoogwaardig onderwijs, ongeacht hun achtergrond.

Een tweede cruciaal aspect is het omarmen van diversiteit en inclusie. De regels moeten worden herschreven om discriminatie en uitsluiting uit te bannen. Een samenleving waarin iedereen zich gewaardeerd en vertegenwoordigd voelt, is veerkrachtiger en creatiever. Dit betekent niet alleen het instellen van antidiscriminatiewetten, maar ook het bevorderen van een cultuur van respect en begrip voor verschillende achtergronden, overtuigingen en levensstijlen.

Daarnaast is duurzaamheid een cruciaal element bij het vormgeven van nieuwe regels. We moeten afstappen van praktijken die onze planeet schaden en regels implementeren die het behoud van het milieu bevorderen. Dit omvat niet alleen maatregelen om klimaatverandering tegen te gaan, maar ook om natuurlijke hulpbronnen op een verantwoorde manier te beheren en te behouden voor toekomstige generaties.

Om de regels effectief te veranderen, moeten we ook stappen ondernemen om de transparantie en verantwoordingsplicht van overheden en organisaties te vergroten. Een open en eerlijk bestuur is essentieel voor het opbouwen van vertrouwen in instituties. Dit betekent het aanscherpen van regels met betrekking tot transparantie, het voorkomen van corruptie en het waarborgen van de vrijheid van informatie.

Een ander belangrijk aspect van een betere samenleving is het heroverwegen van strafrechtelijke systemen. In plaats van te focussen op vergelding, moeten regels gericht zijn op revalidatie en herintegratie van daders in de samenleving. Dit vraagt om een verschuiving van een puur strafgericht systeem naar een meer holistische benadering die de oorzaken van crimineel gedrag aanpakt.

Bij het herzien van regels moeten we ook aandacht besteden aan de technologische revolutie en de impact ervan op de samenleving. Regels moeten worden bijgewerkt om de privacy van individuen te beschermen in een wereld die steeds meer wordt gedomineerd door geavanceerde technologieën. Er moet worden nagedacht over ethische richtlijnen voor het gebruik van kunstmatige intelligentie en gegevensbeheer, zodat technologische vooruitgang de menselijke waardigheid niet ondermijnt.

Educatieve hervormingen zijn eveneens van vitaal belang. Het heroverwegen van regels met betrekking tot onderwijs moet gericht zijn op het bevorderen van kritisch denken, creativiteit en het aanleren van vaardigheden die relevant zijn voor de snel veranderende arbeidsmarkt. Een samenleving die investeert in onderwijs investeert in haar toekomst.

Naast deze aspecten is het van groot belang om regels te herzien met betrekking tot gezondheidszorg. Toegang tot betaalbare en kwalitatief hoogwaardige gezondheidszorg moet een fundamenteel recht zijn voor alle leden van de samenleving. Preventieve zorg en de aanpak van sociale determinanten van gezondheid moeten centraal staan in het nieuwe paradigma van gezondheidsregels.

Ten slotte is het cruciaal om een participatieve benadering van besluitvorming te omarmen. Regels moeten tot stand komen door middel van inclusieve processen waarbij diverse stemmen worden gehoord. Dit vraagt om het betrekken van burgers bij het besluitvormingsproces op lokaal, nationaal en internationaal niveau.

Ik heb het al zo vaak gezegd en ook geschreven in diverse brieven aan belangrijke leiders in de wereld, internationaal alsook nationaal, gelovig of niet gelovig en gevraagd deze wereld anders in te richten en te willen luisteren naar diegene die het kunnen weten. Niet eigenwijs zijn of jaloers op anderen die ook wat willen vertellen of mee willen doen, praten met elkaar aan een tafel als gelijke dat helpt enorm. In essentie vereist het veranderen van regels voor een betere samenleving een holistische benadering. Het gaat niet alleen om het aanpassen van specifieke wetten, maar om een fundamentele heroverweging van de normen en waarden die onze samenleving vormgeven. Het vergt moed, vastberadenheid en samenwerking op mondiaal niveau. Alleen door gezamenlijke inspanningen kunnen we een wereld creëren waarin iedereen de kans krijgt om een gezond, gelukkig en vervuld leven te leiden. De Sjalom van de persoonlijke integriteit en de harmonische verhouding tot de ander. Sjalom is in het Hebreeuws het woord voor: vrede, harmonie, heelheid, volledigheid, welvaart, welzijn en rust. Het woord kan zowel vrede aanduiden tussen twee grootheden, maar het kan ook de innerlijke vrede en de mentale balans van een individu aanduiden. *JGJCVA08122023*Het moment is er nu om de wereld te veranderen*

Het is een koude winterochtend in 2023, en de wereld ontwaakt in de greep van verandering. De lucht voelde scherp aan in mijn longen, deze zijn gevuld met een mengeling van muffe lucht, stof en onzekerheid. Overal om mij heen zag ik tekenen van een wereld die op gewelddadige wijze transformeerde, zowel door de natuur als door de mensen zelf. Bijna elk land is oorlog aan het voeren zo lijkt het wel, een mensenleven stelt niets meer voor zo lijkt het ook en men gunt het licht niet meer in elkaars ogen. Gesprekken zijn alleen nog maar geoorloofd via de whatsapp of X op je GSM. Telefoneren of bij elkaar op bezoek gaan en dan praten over koetjes en bijtjes en wat al niet meer, was vroeger wel degelijk mogelijk, nu niet meer. De afstand tot elkaar wordt steeds groter en men moet elkaar overschreeuwen of men verstaat elkaar niet meer.

Kijk maar naar wat er alweer 20 maanden geleden is begonnen, een oorlog door Duivel Poetin begonnen op 24 februari 2022 in Oekraïne. Dat is toch onbegrijpelijk dat je zomaar een land binnenvalt en begint met burgers te vermoorden en nog steeds is daar de oorlog met die vreselijke inval door het leger van die duivel Poetin uit het Kremlin aan de gang en nog steeds zijn er geen onderhandelingen gestart of op komst, en wij laten het maar gebeuren, de westerse wereld kijkt weg en geeft op afstand steun aan Oekraïne d.m.v. wapens, munitie en geld. Europese landen vangen vluchtelingen op van overal over wereld. Vluchtelingen die vluchten vanwege een oorlog, economische vluchtelingen en vluchtelingen van ons eigen continent namelijk uit Oekraïne.

Poetin schreeuwt door de ruimte ik gooi een kernbom op je hoofd, en NAVO als jij nog een stapje naderbij komt dan gooi ik….., dan verstijft men en kruipt men op een ongelijke ontstane manier in zijn of haar schulp en men laat alles in onze eigen achtertuin zomaar plaatsvinden en die ander de peultjes doppen. Rusland heeft verkeerde eigenschappen en draait alle scenario’s de andere kant op. De meeste Russische burgers geloven deze dictator. Niemand staat op en verteld met ontzag en gezag van een enkel persoon en die voor de mensheid voorop staat dat het moet stoppen met deze agressie, niemand voelt zich geroepen hier ook maar een vinger aan deze hete kachel te branden. De verenigde Naties roept en veroordeeld en dat was het dan. Een enkel veto van China of Rusland in de raad is genoeg om voorstellen te laten wegschrijven en protesteren helpt niet. Zo zal het altijd blijven gaan als de regels in de veiligheidsraad niet veranderen.

Kijk naar het nieuws van zaterdag 07 oktober 2023 en zie daar hoe Hamas op deze feestdag in Israël huishoudt en 1100 onschuldige burgers vermoord aan beide zijde van de grens door brute moordenaars van Hamas uitgevoerd en geholpen door landen zoals Iran, Libanon en Rusland. 190 burgers in gijzeling genomen en naar de Gazastrook gesleept, ook gemarteld tot de dood erop volgt. Meer dan 2000 gewonden en ook meer dan 123.000 mensen op de vlucht in de Gazastrook zelfs waar Hamas is gehuisvest, het juiste getal is nog te vroeg om te noemen. Jonge mensen die op een festival danste tot in de vroege ochtend in het zuiden van Israël worden met bosjes tegelijk neergemaaid met automatische geweren, die door beestachtige moordenaars worden bediend.

Bewapende moordenaars van Hamas komen met paraglijders aanvliegen over de grens naar Israel en over de grensafzettingen heen en gaan niets ontziend burgers vermoorden in hun huizen. Baby’s, jonge mensen en oude van dagen van zelfs 90 jaar oud worden in koelen bloede doodgeschoten. Hamas moordenaars blazen de afzettingen om de Gazastrook op en schakelen de grenswachten van Israël uit en deze grenswachten worden ook vermoord of gegijzeld. Israël is niet gewaarschuwd en dat is onbegrijpelijk dat een land zoals Israël met de duurste beveiliging ter Wereld dit niet heeft zien aankomen. Later pas na de oorlog met dit continent zal worden uitgezocht hoe dit heeft kunnen gebeuren. Het is lang voorbereidt geweest vanuit deze grensstrook en door Hamas en misschien wel door bovengenoemde landen en veiligheidsdiensten omdat dit anders nooit geheim was gebleven. Zelfs Amerika heeft het niet geweten. Egypte schijnt gewaarschuwd te hebben dat er wat groots staat te gebeuren, maar dat bericht schijnt niet gelooft te zijn enzovoort enz.

Schuilende burgers in dorpen in Israël langs de Gazastrook worden in hun eigen woning opgezocht en vermoord, jong en oud maakt hierin geen verschil. Vluchtende burgers worden in hun rijdende auto op weg naar veiligere oorden vermoord en als schietschuif gebruikt door moordenaars van Hamas. Ik schrijf Hamas met een hoofdletter omdat onze taal zo in elkaar zit, eigenlijk moet ik de hoofdletter weglaten omdat deze naam voor mij niets voorstelt in dit verschrikkelijke lijdensverhaal van burgers aan beide kanten van de lijn.

Een man zonder benen, met één arm en één oog, die grotendeels verlamd aan een rolstoel is gekluisterd. Dat is de Hamas-leider die het bevel zou hebben gegeven en voorbereid over de aanval op Israël. Het gaat om Mohammed Deif (58), een mysterieuze figuur die al minstens zeven moordpogingen van het Israëlische leger zou hebben overleefd.

300.000 reservisten zijn in Israël opgeroepen, zij moeten de taken uitvoeren die de regering hen opdraagt. Hoeveel militairen zullen nog sneuvelen, hoeveel burgers aan beide zijde van de grens worden in dit geweld gedood. Allemaal zinloze doden die nog een mooi leven voor zich hadden en of je nu praat over Palestijnen of anderszins, het zijn allemaal mensen van vlees en bloed die hier niet om vragen. Israël meld dat zij zo’n 1500 lichamen van Hamasstrijders in Israël hebben gevonden. Zeker elf Amerikanen zijn er omgekomen in Israël. Netanyahu zegt dat elke plek waar Hamasstrijders verblijven zal worden vernietigd. Zal er ooit hier nog vrede komen en de geschillen opgelost?

Ik denk dat dit wel het belangrijkste onderwerp is deze week en ook waarschijnlijk de oorlog tussen Israël en Hamas, omdat dit een grote impact heeft op de internationale veiligheid en mensenrechten. Het conflict is ontstaan door een langdurige strijd over land, religie en politiek in het Midden-Oosten. De laatste escalatie begon na een reeks van gewelddadige incidenten in Jeruzalem, waar zowel Joden als Palestijnen aanspraak maken op heilige plaatsen. Hamas, de islamitische beweging die de Gazastrook bestuurt, begon op 07 oktober 2023 opnieuw raketten af te vuren op Israëlische steden. Israël reageerde met luchtaanvallen en artillerievuur op Gaza, waar veel burgerslachtoffers vallen. Er zijn pogingen gedaan om een staakt-het-vuren te bereiken, maar tot nu toe zonder succes. De Verenigde Naties, de Europese Unie en andere landen hebben opgeroepen een einde te maken aan het geweld en een dialoog tussen de partijen beginnen.

Kijk naar de ruïnes in Afghanistan weer een aardbeving van 6.3 op de schaal van Richter en voorlopig zeker 2500 doden en een x aantal gewonden zijn te betreuren. Onschuldige burgers liggen begraven onder het puin van hun eigen lemen huis. Landen die met elkaar samenspannen en onrust zaaien onder weer andere bevolkingsgroepen en landen. En… Alsof het niet genoeg was dan ook nog de verwerking van de aardbevingen in Marokko en Turkije dit jaar met duizenden doden. Ergens anders weer worden onschuldige mensen in de gevangenis opgesloten zonder een goede redenen en moeten dit overkomen omdat machthebbers het met hun gedrag niet eens zijn en elkaar het licht in de ogen niet gunnen om gezamenlijk een eerlijke wereld te creëren.

Dit zijn allemaal hele grote rampen alleen al in een jaar 2023. Dan heb je Syrië met dictator Bashar al-Assad die zijn eigen volk uitmoordt en gesteund door Rusland weet. De ongelijkheden van mensen die nog niet opgemerkt zijn in dit verhaal zijn zoals de vervolging van de Vrouwen in Afghanistan en Iran. Sommige Oost-Europese landen met hun dubbele gezichten zijn niet te vertrouwen en gaan uithuilen in het Poetinkamp. De dictator van Noord-Korea die volle wagons met wapens transporteert naar het Rusland van duivel Poetin. Hoe is het mogelijk dat een dictator Kim Jong-un van Noord-Korea zoveel oorlogstuig kan transporteren, zoveel geld heeft om raketten te produceren om daarmee Amerika en de Westerse wereld te provoceren. Wereldwijd zijn er enorm veel sancties op deze landen gezet en op de een of andere redenen zijn er landen die hen ondersteunen met veel geld. In mijn ogen zijn deze geldschieters de booswichten van deze wereld en zij zorgen ervoor dat het kwaad in de wereld blijft. Hun eigen burgers lijden armoede en honger en durven niets te ondernemen.

Ik denk dat Iran de kwade genius is in het landenspel zoals ik dit maar schertsend noem en het lijkt er ook op dat dit een monopoliespel is geworden met heel veel diepe putten op de weg die te gaan is. Het Iran van de Ayatollahs is een land dat verderf over de wereld en zichzelf zaait en ook Israel en Amerika als de grote vijanden zien en niets liever dan deze twee landen van de kaart willen vegen. Nu stoomt Amerika met zijn vloot met oorlogsschepen op naar en in de buurt van de wateren van Israel als een ondersteuning en een potje blufpoker en daar heb je weer het Monopoliespel met diepe putten. Dit zint natuurlijk Iran niet en zo ga je van kwaad tot erger en oplossingen zijn alleen te bereiken zo lijkt het met de slogan, “oog om oog, tand om tand”.

De klimaatverandering was onmiskenbaar ook waargenomen op deze morgen. Je leest het vaak en beelden liegen niet, de eens zo majestueuze gletsjers overal op onze aarde hebben hun glans verloren en zijn verworden tot smeltende beken van ijskoud water. Het regent vaker en harder dan ooit tevoren en overstromingen en daardoor aardverschuivingen veroorzaken zijn schering en inslag, en terwijl de zon steeds warmer wordt gaan de zeeën opwarmen en sneeuw en ijs op aarde smelt steeds sneller. Zomerse temperaturen stijgen boven hun normale waarden uit en winters worden uiteindelijk overgeslagen omdat de temperatuur zomers blijft. Orkanen razen over de oceanen, en de ooit vredige kustplaatsen zijn nu een prooi voor de vernietigende kracht van de natuur. Wintersportplaatsen stoppen nu al met hun wintersport en banen worden gesloten. Om te kunnen skiën heb je sneeuw nodig maar de opwarming zal sneeuw in de vorm van water veranderen en blijven de bergweiden het hele jaar door groen.

De wereld had ons toch gewaarschuwd, maar de mensheid heeft te lang de andere kant uit gekeken. De aarde heeft haar tol geëist, en nu moeten wij de gevolgen onder ogen zien. Maar zelfs in het aangezicht van deze rampzalige veranderingen, was er een andere transformatie gaande – een verharding van de geesten en een groeiend egoïsme dat zich als een virus verspreid in de mens.

Mensen leefden in een wereld van constante afleiding, gevangen in de greep van technologie. Televisie, internet, en de immer aanwezige ChatGPT hebben ons leven veranderd op manieren die we niet hebben kunnen voorzien. We worden geleid door snelheid, geld en macht. We zijn gedreven door een onverzadigbare honger van naar meer en nog meer en het is nooit genoeg, en we zullen alles doen om onze verlangens te vervullen.

Man en vrouw kiezen er steeds vaker voor om geen kinderen te nemen. De last van verantwoordelijkheid drukt zwaar op hun schouders, en ze zien geen toekomst meer voor de volgende generaties in een wereld die te snel veranderd zoals het nu gaat. De eens zo gewaardeerde instituten van huwelijk en gezin verbleken in vergelijking met de belofte van persoonlijke rijkdom en succes.

Jongeren, aangetrokken door de schreeuw om gelijkheid, staan op tegen de gevestigde orde. Zij protesteerden tegen de ongelijkheid in rijkdom en macht, eisen een einde aan de vervuiling en smeken om een wereld die de natuurlijke schoonheid van de aarde behoudt. Donkere wolken pakken zich samen boven de natuur. Ze hadden genoeg van de leugens en het egoïsme van de oude generatie en willen een nieuwe weg inslaan.

Ik herinnerde me hoe de wereld er vroeger uitzag toen ik nog een kind was. Nu ben ik tachtig jaar maar…., vroeger waren de zomers warm en eindeloos, de lucht gevuld met het gelach van spelende kinderen. Vroeger ging het leven langzamer nu gaat het te snel. Zal het aan je leeftijd liggen dat alles nu sneller gaat of is de techniek van tv, internet, pc en auto en het verkeer de boosdoener. De herfst bracht het genot van vallende bladeren en de belofte van nieuwe avonturen. De winter bracht gezellige avonden zitten en rondom de kachel en gestookt met kooltjes nummer 4 gezelligheid bracht. Terwijl de sneeuw buiten zachtjes neerdaalde en de kolenkit weer moest worden gevuld ergens buiten in de schuur kroop de avond verder tot de slaap je riep. De lente was een tijd van wedergeboorte, waarin de natuur ontwaakte uit haar winterslaap en alles weer tot nieuw leven kwam.

Maar nu, in 2023, voelde het alsof al die herinneringen een vervlogen tijdperk zijn, een wereld die verloren is gegaan. Het was moeilijk om te geloven dat de veranderingen die wij nu meemaakten dezelfde planeet betreft waar ik was opgegroeid.

Mijn vrienden en ik hebben talloze gesprekken gevoerd over de toekomst en wat deze zou brengen. We hebben onze zorgen gedeeld over het verlies van verbondenheid en empathie in deze moderne wereld. Wij vragen ons af of er nog hoop is voor een betere toekomst.

Op een dag, terwijl ik door de stad liep, zag ik een groep jongeren demonstreren voor het stadhuis. Ze droegen borden met slogans als “red de aarde” en “gelijkheid voor iedereen.” Hun vastberadenheid en passie inspireerden me. Misschien was er nog hoop.

Ik zie hoe mensen zich bij de demonstranten aansluiten, mijn hart vervuld van een verlangen om mee te doen maar, ik ben te oud voor deze inspanningsactie. De mensen lopen door de straten, hun stemmen verenigd in een krachtig gebrul van verzet tegen de status quo. Zij eisen een einde aan de vernietiging van het milieu, een einde aan de ongelijkheid en een herstel van de menselijke verbondenheid. Het uitbannen van oorlogen hoort hier ook bij omdat anders de gunfactor, het milieu, toch wordt vernietigd.

De autoriteiten probeerden hen tegen te houden, maar ze waren vastberaden. Zij wisten dat ze niet langer kunnen zwijgen, dat zij hun stem moeten laten horen. De wereld moet veranderen, niet alleen voor hen, maar voor de generaties die na hen zal komen.

Naarmate de dagen verstreken, groeide deze beweging en mensen uit alle lagen van de samenleving sluiten zich bij deze groep aan, en samen beginnen zij veranderingen teweeg te brengen. Bedrijven beginnen hun praktijken te herzien, politici luisteren naar de eisen en er ontstaat een hernieuwde aandacht voor duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid. Men praat over alles met elkaar en men luistert.

Het was niet gemakkelijk, en ze stootten op weerstand deze demonstranten door degenen die vasthielden aan hun oude manieren en waarden en normen. Maar zij wisten dat ze niet moesten opgeven. Zij waren vastbesloten om een betere toekomst te creëren, een wereld waarin de natuur wordt gekoesterd en waarin iedereen gelijke kansen heeft.

Terwijl de jaren verstrijken, beginnen zij de vruchten van hun inspanningen te zien. De lucht wordt schoner, de oceanen beginnen te herstellen, en er is een hernieuwd gevoel van gemeenschap en solidariteit in de samenleving. Mensen beginnen weer te geloven in de kracht van verandering.

Man en vrouw beginnen opnieuw na te denken over het krijgen van kinderen. De toekomst lijkt nu minder somber, minder onzeker. Zij hadden gehoopt dat ze een wereld kunnen creëren waarin hun kinderen veilig en gelukkig kunnen opgroeien.

In 2023 hadden zij misschien gestaan aan de rand van de afgrond, maar zij hebben de kracht gevonden om terug te vechten. Zij hebben geleerd dat verandering mogelijk is als zij maar samenwerkten, als zij hun hart volgen en vasthouden aan deze overtuigingen.

Straks, in 2030, staan zij aan het begin van een nieuw tijdperk. Een tijdperk waarin de wereld is veranderd, niet langer op gewelddadige wijze, maar op een manier die hoop en mogelijkheden biedt. Zij hebben geleerd dat ze de toekomst in hun handen hebben en dat zij samen een verschil kunnen maken.

Misschien zal de wereld nooit meer precies hetzelfde zijn als die van mijn jeugd, maar dat is oké. Zij hebben geleerd dat verandering een natuurlijk onderdeel is van het leven, en dat zij de kracht hebben om die verandering te sturen in de richting van een betere wereld voor ons allemaal. *JGJCVA08102023*eennieuwewereld:2023*

Weert 22-11-2014, op deze dag hebben wij dit gedicht al overhandigd aan Wethouder Litjens.

Weert stad in het groen, groenste regio van Nederland? Wij waren trots en zeiden het aan iedereen voort. Als wij om ons heen kijken naar deze opgesomde groene vergezichten, dan moet u toch noch enkele zaken verfraaien achter onze groene Poort.

Moeten wij dan voor dit soort onvolkomenheden onze ogen en ook de camera negeren? Wij schamen ons een beetje voor deze niet correcte punten in onze stad toen en zijn wij maar gaan fotograferen.

Wij kunnen hier wel wat extra aandacht aan schenken dachten wij door eens onze cameralens hierop te richten. Misschien als u de foto’s ziet wordt u oplettender dachten wij na vele opmerkingen in jaren, misschien komt u als vanzelf in beweging en gaat u hier uw aandacht geven als de raad u gaat betichten.

Wij storen ons en velen anderen met ons, aan dit soort onvolkomenheden. Het is een slordigheidje uit het overleg en het zo gegroeide verre stadse verleden.

Boomblad en ander vuil hoopt zich een jaar lang op tussen de fietsenrekken rondom het NS-station, ook de oude fietsen blijven zomaar ergens liggen of her en der ergens staan. Het vele onkruid wuift als vlag en wimpel tussen blad en korenbloem, geeft daar dan toch nog een extra dementie aan.

Taluds en landhoofden van de spoordijken van ProRail rondom het NS-station krijgen zo nooit een schoonheidsprijs. Gemeente Weert en ProRail hebben er geen oog voor en stellen elkaar daarom in de toekomst nooit een verantwoordelijke eis.

Onkruid groeit welig door hekken heen en het duurt heel erg lang voordat de zeis ter hand wordt genomen. Onderhoudsdiensten van Gemeente, NS en ProRail hebben hiervoor geen natuurlijk oog, waardoor het uitzicht voor ons ook niet zo meer gaat lonen.

Stationsplein en tunnel is een van de toegangspoorten tot het centrum van onze stad en Keent. Wordt er niet steeds gesproken over Keent kiest voor kwaliteit of is dat gesproken woord uit het verleden nu opeens zo vreemd?

Vele Intercity’s, Stoptreinen, Bussen en Taxi’s rijden af en aan voorbij dit visitekaartje van ons Weerternaren en elke dag opnieuw steeds door het Weerterland. Scoort u als stadsbestuur alleen in het centrum van onze stad en rondom uw eigen huis en schuift u de rest van het Weerterland dan maar vanwege geldgebrek voorlopig aan de kant?

Loop eens door de stationstunnel in Weert en kijk naar de wanden en haar plafond. Veel vuil hoopt zich steeds verder op en koekt aan en zwarte spinnenwebben met hun draden hangen aan het plafond en draaien in het rond.

Bloemperken worden veel te snel geruimd ten gunste van de jaarlijkse kermis in september en wat dan nog mooi is en bloeit, wordt zo weer als vuil en veel te vroeg op de gemeentelijke vuilnishoop gestort. Planten met overvloedige bloemenpracht nog in de kroon hadden nog zes weken doorgebloeid, maar zij worden veel te vroeg gekort.

Onze zomers worden steeds langer en het warme weer loopt de laatste jaren door tot aan november en voor ons mensen nog steeds zonder overjas. De herfst laat daardoor langer op zich wachten en laat ons langer genieten tussen de bloemen op het buitenterras.

Alles moet wijken in Weert voor kermis en plezier, lantaarnpalen, stoplichten en ander meubilair wordt weer neergehaald. Veel burgers van Weert hebben hierover al veel te lang gebaald.

Hoe wil de gemeente Weert haar burgers opvoeden als zij zelf deze wanorde laten voor wat het is door geldgebrek en nonchalance vandaag de dag? Geef een voorbeeld af en maak duidelijk hoe de hazen lopen en wat wel en wat niet van u mag.

Kunnen jullie in het gemeentehuis aandacht schenken aan dit soort schoonheidsfouten, ergernissen en voortaan toegeven en dit beamen? Burgers van Weert hoeven zich dan niet meer verantwoordelijk te voelen en zich aan de buitenwereld daarvoor te schamen.

Wij hopen dat u hiervoor een uitgebreide en groene motie maakt en dit als een probleem meeneemt in uw volgende agenda voor de raad. Laat naar de burger van Weert duidelijk blijken dat u het meent en sta dan in het vervolg vaker voor deze onvolkomenheden voor de Weerternaar paraat.

Mijn hartelijke groeten, Tonny en Jan van Asperen.

Afgegeven aan Wethouder Litjens op: 22 november 2014