Deze foto maakte ik op 11 oktober 2024. Ik schrijf een verhaal over dit natuurverschijnsel dat in de vorm van een paddenstoel groeide tegen een boom, maar ook raar gevormd was, dat was voor mij bijzonder. Ik kwam deze paddenstoel tegen in een bosgebied achter de IJzerenman in Weert en waar ik op dat moment aan het wandelen was, het was een herfstachige morgen. Deze verschijning zag ik en verbaasde mij zeer, hoe dit wezen zo gevormd was. Hoe is het langs deze boomstam omhoog geklommen. Had deze paddenstoel onder op de bodem een ​​leven gehad? Allemaal belangrijke levensvragen van deze paddenstoelgeheimen.

Het was een herfstachige morgen toen ik door het bos aan het wandelen was, omgeven door het zachte geluid van bladeren die traag naar beneden dwarrelden. De geur van nat mos en rottende bladeren vulde de vroege ochtendlucht. De kleuren om me heen gevarieerd van dieppaars tot goudgeel, de bomen in volle herfstpracht. De paden waren nog nat van de recente regen, en onder mijn voeten de bladeren als een kussen zo zacht maar ook een beetje stevig gevormd, ook ik zelf loop over een laag van het verleden.

Ik had die ochtend besloten om een ​​lange wandeling te maken, ver weg van het dagelijkse geluid. Dit bos, een plek die ik al jaren kende, hier vond ik altijd rust. Toch voelde het vandaag iets anders. Het was het spel van licht en schaduw, de dreigende regen die opnieuw kon gaan vallen, of misschien was het iets ongrijpbaars, een gevoel van verwachting dat in de lucht hing.

Terwijl ik dacht om wat dieper het bos in te gaan, bleef mijn blik hangen bij iets vreemds aan de voet van een oude eik. De schors van de boom was ruw en bezaaid met korstmossen en mosplekken, en ergens halverwege deze stam op een plek waar normaal gesproken alleen klimplanten of kleinere zwammen zouden gaan groeien, zag ik de paddenstoel zoals op mijn foto weergegeven en dat deed mijn hart toen sneller kloppen.

Daar ineens in mijn gezichtveld verscheen, als een onverwachte sculptuur en die uit de boomstam leek te groeien, daar groeide een paddenstoel, nee, wel twee. Maar niet zomaar een paddenstoel. Hij was groot, haast gigantisch, met een brede hoed die over zijn eigen stam heen hing als een kap die bescherming bood tegen de wereld eronder. En wat het meest verrassende was, de paddenstoel leek niet zomaar alleen aan de boom te hangen want erboven hem hing er nog een die omhoog wilde. Hij leek ook omhoog te willen klimmen, omdat ook hij deze paddenstoel ook een eigen wil had, ook hij op weg was naar het hoogste punt. Maar hoe hoog zou hij kunnen klimmen?

Ik bleef stilstaan, mijn ogen gericht op dit vreemde, wonderlijke fenomeen. Hoe was dit mogelijk? Paddenstoelen groeien op de grond of op dode bomen, ik dacht toch niet halverwege een levende boomstam, en helemaal niet in deze vorm. Blijkbaar had ik het goed mis want de natuur is grillig en vormd zijn eigen ideeën als het kan.

Nieuwsgierigheid van mij nam de overhand, en ik hurkte neer bij de voet van deze boom, daar waar de wortels zich als vanouds bevinden, knoestige wortels als vingers die de aarde vastpakken. Hier, tussen de bladeren en het aanwezige mos, zag ik de eerste tekening van het begin van de reis van het leven, van deze paddenstoel? Kleine, delicate schimmeldraden krulden zich om de wortels, ook zij waren ooit begonnen aan een langzame, maar vasteberaden klim naar boven. Het was ook de paddenstoel die dit verhaal verteld, een verhaal van strijd en groei, van een reis die begon in de donkere diepten van de bosbodem en nu zijn weg vond naar het licht hierboven.

Ik bleef kijken, mijn hand raakte voorzichtig de paddenstoel aan om te voelen of het oppervlak echt zacht was, of ik niet droomde. Mijn vingers streelde over de ribbels op het dak van de paddenstoel, het leek net alsof het een licht trillend oppervlak was, net een hartslag die diep in de kern van dit wezen steeds aan het kloppen was. Zou dit kloppen de unieke hartslag zijn van het totale universum waarin wij mogen leven?

“Hoe ben jij hier gekomen?” fluisterde ik zacht, hoewel ik me ervan bewust was dat het absurd was om tegen een paddenstoel te praten. Toch voelde het op dat moment alles behalve absurd. Het leek ook dat de lucht om mij heen werd beïnvloed, als een deken van geheimen die langzaam over mij heen werd getrokken. Een verhaal hing in de lucht, van iets ouds, iets wat ik niet volledig kon begrijpen, maar waarvan ik wist dat het belangrijk was.

Ik sloot mijn ogen en liet mijn gedachten afdwalen naar het begin, naar de bodem van het bos, waar deze reis mogelijkerwijs begonnen was. Ik vertelde aan mijzelf dat de paddenstoel, niet meer dan een kleine spore was, die op de bosgrond was gevallen. Misschien een zachte wind hem daar gebracht had, misschien was het een toevallige druppel regen geweest die de spore van een verre plek hiervandaan had meegedragen en hier tegen deze boomstam had laten vallen.

De grond hier was vruchtbaar, rijk aan de rest van het ontbindende leven. Hier, in het hart van de bosbodem, had de spore zich misschien ook genesteld tussen de wortels van de oude eik. Het was donker, koud, maar toch voedzaam. Hier samen met duizenden en duizenden andere wezens, schimmels, bacteriën, insecten, allemaal overgenomen van een groter geheel. De spore begon langzaam uit te groeien tot een netwerk van fijne draden, mycelium genoemd. Dit mycelium kronkelde en groeide door de aarde, zocht naar voedsel, verbond zich met de wortels van de boom en met andere schimmels om hem heen.

Het leek een stil en eenvoudig leven te zijn, een bestaan ​​in de schaduw van de wortels, ver weg van het licht en de warmte. Maar op een dag, misschien na vele seizoenen, begon er iets te veranderen. De paddenstoel had een honger naar het licht ontwikkeld, een verlangen om hoger te reiken, om te ontsnappen aan de duisternis van de bodem.

Misschien was het de energie van de boom zelf die de paddenstoel had aangestoken. De eik, met zijn wortels diep in de aarde en zijn takken reikend naar de hemel, leefde al eeuwen, en in die tijd had hij vele geheimen geabsorbeerd. De schimmel had een symbiose met de boom ontwikkeld, en ging krachtig met de tijd mee die verstreek, en begon de schimmel iets vreemds te doen. Hij liet niet alleen een eenvoudige paddenstoel op de bodem groeien, maar begon zich ook langs de stam van deze eik omhoog te werken.

Terwijl ik mijn ogen opende, voelde ik opnieuw de aanwezigheid van de paddenstoel die nu op ooghoogte was. De hoed was bijna doorzichtig in het zachte licht dat de bomen doorlieten. De ribbels aan de onderkant van de hoed leken bijna te pulseren, en ik kon me niet ontdoen van het gevoel dat er een soort bewuste intentie achter zat. Ook deze paddenstoel was niet zomaar een paddenstoel, maar iets meer. Iets ouds en levends, iets wat al die tijd onder mijn voeten had bestaan, maar nu, na al die jaren, had hij de oppervlakte en hoogte bereikt.

Mijn gedachten gingen terug naar een oud verhaal dat ik ooit had gehoord, een verhaal over de Woudgeesten, wezens van de natuur die zich in verschillende vormen konden manifesteren. Ze hebben zich door het bos beïnvloed, soms zichtbaar, soms onzichtbaar, en toezicht gehouden op de balans van het leven in het bos. Ze werden geboren uit de oude bomen, uit de aarde en de lucht, en zullen verdwijnen als het bos zelf ooit ook zal verdwijnen door menselijk nalatigheid.

De paddenstoel voor mij leek een belichaming van zo’n geest. Het was ook het bos zelf, en via deze vreemde paddenstoel die zijn kracht en geheimen toond. Het was niet langer alleen een paddenstoel. Het was een getuigenis van eeuwenoude groei, van de manier waarop alles in het bos met elkaar verbonden was. Misschien, bedacht ik, had deze paddenstoel inderdaad een leven op de bodem gehad, een leven in de duisternis en vooral, totdat hij besloot dat het tijd was om omhoog te klimmen, om zich in deze vorm te laten zien.

Het begon langzaam te regenen. Dikke druppels vielen op de bladeren om mij heen, en ik keek omhoog naar de boom, naar de paddenstoel die nu glinsterde onder de regen. De wereld leek zelfs stil te staan. Elk geluid van het bos is opeens verdwenen omdat door het zachte effect van de regendruppels een ander geluid wordt voortgebracht.

Terwijl ik opkeek naar de paddenstoel, was het ook alsof er iets door mij heen ging, een soort begrip dat ik niet in woorden kon vatten. Het was geen inzicht dat ik kon uitbreiden, maar het voelde alsof ik zelfs een glimp had opgevangen van het groter geheel. Het idee dat zelfs de kleinste dingen in het bos, de schimmels, de wortels, de bladeren die vergingen, allemaal deel zijn van dit grote geheel wat ik voelde op dat moment.

Misschien was het juist deze paddenstoel, die op zijn eigen mysterieuze manier omhoog is geklommen, en die mij herinnerde dat de natuur altijd in beweging is, altijd nieuwe vormen zal aannemen, altijd de balans zoekt tussen licht en schaduw, tussen leven en dood. Ik voelde een diep respect voor dit vreemde, wonderlijke wezen dat voor mij aan het groeien was.

Het begon harder te regenen, en ik wist dat het tijd was om terug naar huis te gaan en mijn paraplu als afdak op te steken en gelijk aan het paddenstoeldak om droog te blijven. Maar toen ik opstond en mijn laatste blik op de paddenstoel wierp, voelde ik een soort verbondenheid. Een deel van mij wilde blijven, wilde langer in aanwezigheid van dit wezen zijn, wilde meer begrijpen. Maar een ander deel van mij wist mij ook te vertellen dat het beste is om dit onaangeroerd te laten, zo mysterieus en vol geheimen, zoals deze paddenstoel die nu langzaam door de regen vervaagde, en een spookachtige verschijning in dit herfstbos was.

Terwijl ik wegliep, hoorde ik achter mij het zachte geluid van de bladeren, en ergens diep in het bos leek het ook alsof er iets was wat mij toefluisterde. Misschien was het de wind, misschien de paddenstoel, die op zijn eigen manier afscheid van mij nam. Maar wat het ook was, ik voelde dat ik iets kostbaars had gezien, iets wat ik misschien nooit helemaal zou begrijpen, maar wat voor altijd in mijn herinnering gegrift zal blijven.

Na drie dagen wilde ik terug naar diezelfde plek waar ik de paddenstoelen had gezien tegen een boomstam aangeplakt. Ik had ze achtergelaten in het immense bos en helemaal alleen gelaten. Toen ik terugkwam na drie dagen waren de paddenstoelen weg, helemaal en zonder sporen waren ze verdwenen. Nergens heb ik ze meer gevonden ook niet op een andere plek. Zouden ze geklommen zijn steeds verder naar een hoger doel omhoog? De sporen heb ik ook niet meer gevonden onder aan de eikenboom. Zouden andere mensen die voorbijkwamen de paddenstoelen hebben meegenomen, raar maar waar, ook daarvan heb ik ook geen spoor gevonden. Ik ga ernstig aan mijzelf twijfelen en denk dat ik misschien heb gedroomd en misschien in mijn droom een woudgeest heb gezien. Bestaan ze echt dan deze geesten en heb ik er van gebruik gemaakt?

De paddenstoelen hadden hun verhaal aan mij verteld. Het was aan mij om het verder te dragen. Blijkbaar heeft de foto die ik van deze boom en de paddenstoelen heb gemaakt wel bewezen dat ze toch echt waren op het moment dat ik de vorige keer daar was.

*JGJCVA19102024*paddenstoel in het bos tegen stam*

Ik schrijf een mooi verhaal over het leven van de hiernaast getoonde zwam die ik tegenkwam en fotografeerde in Zwammerdam.

Deze zwam in Zwammerdam, hier heel eenzaam en alleen en uitgegroeid door zijn uitgebreide sporen, zijn web geweven en nog wel geheel en wijds uitgestrekt en ondergronds.

Verbonden door gelijke draden als een web en samen als eenheid gesponnen. Onbegrijpelijk hoe dit schimmelleven ondergronds met elkaar verbonden is voor het leven van deze zwam in Zwammerdam. Deze schimmeldraden worden ook wel een mycelium genoemd.

Meeldraden ofwel mycelium genoemd zijn van essentieel belang in de bodem. Daar breken ze organisch materiaal af en stellen ze de bouwstenen weer ter beschikking aan het ecosysteem. Daarnaast werkt 92% van de plantenfamilies samen met schimmels.

De mensheid zou hier veel van kunnen leren als men de normen en waarden van deze schimmeldraden kent. Want door begrip te tonen voor alles wat leeft begrijp je ook dat dit belangrijke ondergrondse leven, dat notabene leeft uit het zicht voor mens en dier daarboven veel van ons leven bepaald.

Want in het groene hart van Nederland, diep verscholen in de rustieke velden van Zwammerdam, leeft deze kleine zwam. Het is een zwam zoals zovelen, onopvallend voor het oog van mij als haastige wandelaar. Maar in de wereld onder de aarde is het een wezen van enorm en groot belang.

De zwam groeit stil en bescheiden, zijn vruchtlichaam toont hij bovengronds en is slechts een kleiner teken van zijn complexiteit dat zich daaronder hem heeft afgespeeld. Onder het gras en tussen de wortels van de bomen strekt zich een netwerk van fijne, bijna onzichtbare draden uit. Deze draden, bekend als schimmeldraden (mycelium), zijn het ware leven van deze zwam. Deze draden vormen een web, een gemeenschap van verbindingen dat zich mijlenver heeft uitgestrekt.

Hoewel de zwam in Zwammerdam zich misschien eenzaam en hier alleen voelt, is het in werkelijkheid een onderdeel van iets veel groters en uitgebreid.

De schimmeldraden verbinden deze zwam met andere zwammen, paddenstoelen, bomen en planten. Het fenomeen leeft niet op zichzelf, maar in harmonie met alles om hem heen. Elk stukje voedingsstof dat het web van schimmeldraden uit de aarde haalt, deelt hij royaal met de wortels van de bomen, die op hun beurt weer zuurstof en suiker aan de zwam teruggeven. Er is geen concurrentie, geen strijd om te overleven er is slechts geven en nemen daar onder de grond door deze zwam uit Zwammerdam, het is een eeuwige cyclus van samenwerking en een wederzijdse afhankelijkheid.

De zwam wist dat zijn kracht niet lag in zijn eigen bestaan, maar in de verbindingen die hij maakt. Zonder dit netwerk van draden zou hij niet kunnen overleven, zou hij niet kunnen uitgroeien en de sporen kunnen voortbrengen die ooit nieuwe zwammen zullen zijn. Elke draad is een symbool van verbondenheid, een bewijs dat in de natuur alles en met elkaar verbonden is en past.

Wij mensen zien de zwam vaak over het hoofd. Wij merken hem nauwelijks op als wij over het zachte mos lopen in het bos dat door zijn draden wordt gevoed. Of als hij geniet in de schaduw van de bomen die dankzij deze zwam haar schimmeldraden zo sterk en gezond kunnen behouden. De mens kent het geheim van de zwam niet, het geheim van de kracht die schuilt in het vermogen om te binden, te delen en samen te werken.

Als alle mensen van Zwammerdam en ook daarbuiten beter zouden begrijpen hoe deze zwam leeft, dan zouden mensen heel veel kunnen leren. Ze zouden leren dat de ware kracht niet in een isolatie ligt, maar in een grotere gemeenschap.

Dat de waarde van een individu pas echt tot zijn recht komt in het delen en ontvangen van alles wat het te bieden heeft. En dat, net zoals de zwam in Zwammerdam, elke mens een deel is van het groter geheel, waarin ieders bijdrage telt en waarin harmonie de sleutel is tot overleven. Want ik zeg……

Met veel druk wordt alles vloeibaar, zonder druk wordt het los zand. Los zand gaat met de wind aan het lopen, met de wind wordt het ergens als vanzelf niemandsland. Water maakt het zand weer vloeibaar, vloeibaar zand gaat niet vanzelf stoppen. Stoppen zal uiteindelijk lukken door het nodige overleg en als alles wat vloeibaar is gaat stoppen door dat gezamenlijk overleg, zal er meer saamhorigheid gaan stromen en niets staat ons dan meer in de weg. Dat mensen eens zullen luisteren en met respect met elkaar zullen omgaan, ieders leven waarderen en dat wij blijven Geloven in een mooiere toekomst, dat wij blijven Hopen op iets moois en dat de Liefde en het respect het allergrootste goed is dat wij aan elkaar kunnen schenken. Doe steeds een beetje water bij de wijn en laat de wijn dan alsnog goed smaken. Samenwerken met elkaar doe je met respect en geduld. Geven en nemen is mijn norm en wie veel begrijpt zwijgt op het juiste moment.

Dat is de weg naar een betere toekomst.

Doe net als deze zwam in Zwammerdam, daar staat hij dan, net boven de grond en in het mos, eenzaam en stil, maar in zijn eenzaamheid zit een diepe wijsheid. Een wijsheid die de mensheid zou kunnen omarmen, als ze maar bereid zijn te luisteren en te leren van dit eenvoudige, nederig wezen met zijn uitgebreide netwerk van schimmeldraden daar onder de grond. *JGJCVA23082024*dezwamuitZwammerdam*

Ik laat de tijd maar even aan mij voorbijkomen als iets wat wij allemaal ondergaan en niemand wordt uitgezonderd en waar deze spiegel als een loop door de tijd voor iedereen anders wordt ingevuld. Jou meegekregen genen bepalen een groot gedeelte van het ouder worden en de tijd leert hoe er dan mee om te gaan.

In een wereld waar de tijd ongenadig voortschrijdt en mijn rimpels de kaart van het leven lijken te markeren, doemt de vraag op: wat doe ik met mijn ouderdom als ik mij niet oud voel? Hoe ga ik dan om met mijn leeftijd als een bejaard iemand die er nog jeugdig uitziet? Ik kan het zelf haast niet geloven als ik soms het verschil in uiterlijk zie als ik kijk naar de persoon van om de hoek. Is het dan dit gevoel ook dat invloed heeft op mijn gezondheid? Laten we dan deze vraagstukken ontrafelen in een verhaal, een reis door de loop van de tijd die ons uiteindelijk allemaal samen verbindt.

Ouderdom, is een begrip dat vaak wordt geassocieerd met grijze haren en stramme ledematen, het blijkt in de moderne samenleving steeds meer een relatief begrip te worden. In een tijdperk waarin gezondheid en levensstijl centraal staan, vervaagt de grens tussen oud en jong. Ik ontdekte nieuwe manieren om met deze jaren om te gaan en beweer zelfs dat leeftijd slechts een getal is.

Het begint met het bewustzijn van mijn eigen ouder worden. Het moment waarop ik besef dat de kaarsjes op mijn verjaardagstaart steeds moeilijker te tellen zijn, maar dat mijn geest nog springlevend voelt. Voor sommigen is het een ontdekking, terwijl anderen zich verzetten tegen de onontkoombare mars van de tijd. Maar hoe ik mij ook voel, het is de kunst om het leven te omarmen en te accepteren. Probeer veel van je zelf te houden en je eigen ik hierin lief te hebben.

Een cruciale factor in het omarmen van mijn ouderdom is het behouden van het jeugdige gevoel. Het is niet alleen een kwestie van uiterlijk; het draait om de geestelijke veerkracht en de wil om te blijven leren en groeien. Want wie ben ik met een jeugdige uitstraling als de geest verstart in oude gewoonten en starheid?

Sommige mensen lijken gezegend met het geheim van de eeuwige jeugd. Ze kunnen de jaren trotseren zonder dat het afbreuk doet aan hun vitaliteit. Het is alsof ze een overeenkomst hebben gesloten met de tijd, een geheime overeenkomst die hen beschermt tegen de rimpels en de grijze haren die als van zilver beginnen te lijken. Maar is het slechts genetica, of speelt levensstijl hierin een doorslaggevende rol?

Levensstijl, het alomvattende woord dat de keuzes en gewoonten van mij als individu omvat. Wat ik eet, hoeveel ik beweeg en hoeveel stappen zet ik vandaag? Hoe ik omga met stress, het zijn allemaal bouwstenen van mijn welzijn. Ik Kijk naar de toekomst en stel mij in op mijn verlangens en wensen. In het bijzonder beïnvloeden deze volgende factoren hoe ik ouder word. Ik probeer een gebalanceerd eetpatroon te volgen, regelmatige lichaamsbeweging en mentale veerkracht lijken de sleutel tot mijn jeugdige ouderdom te zijn.

Maar wat als mijn jaren voorbijgaan en ik nog steeds het gevoel heb dat de tijd geen vat op mij heeft? Wat als ik, ondanks mijn zilveren haren, nog steeds de wereld met verwondering en nieuwsgierigheid tegemoet treedt? Het lijkt erop dat mijn gevoel van jeugdigheid een krachtige bondgenoot is in het spel van mijn ouder worden.

Het besef dat mijn jeugdigheid niet enkel afhangt van uiterlijke kenmerken, maar ook van innerlijke beleving, opent dat de deur naar nieuwe perspectieven. Het is de erkenning dat mijn leeftijd niet alleen een fysieke realiteit heeft, maar ook een mentale gesteldheid. Het is de kunst om, ongeacht het aantal kaarsjes op mijn taart, de vlam van enthousiasme en de levenslust in mij en samen met mijn partner brandend te houden.

In een wereld waarin de vergrijzing toeneemt, is het van essentieel belang om het concept van mijn ouderdom te herdefiniëren. Het is niet langer voldoende om te kijken naar mijn eigen grijze haren en mijn gerimpelde en slappe huid als de enige indicatoren van ouder worden, het draait om het erkennen van de waarde van elke levensfase en het benutten van de potentie die inherent is aan mijn zilveren jaren.

Een interessante paradox (Een voorbeeld van een paradox is: ‘Kalm aan, en rap een beetje!’. Op het eerste gezicht lijkt deze zin niet logisch omdat ‘kalm’ en ‘rap’ een tegenovergestelde betekenis hebben. Wanneer je iets langer nadenkt en de zin nogmaals leest, dan staat er eigenlijk dat iemand snel rustig moet worden) doet zich voor wanneer ik ontdek dat het gevoel van mijn jeugdigheid niet alleen van invloed is op mijn mentale welzijn, maar ook op mijn fysieke gezondheid. Er zijn talrijke studies die aantonen dat een positieve manier van denken en een jeugdige kijk op het leven daadwerkelijk het verouderingsproces kunnen vertragen.

De invloed van emoties en gedachten op mijn lichaam worden steeds duidelijker in de medische wereld. Stress, angst en negatieve overtuigingen worden geassocieerd met een versneld verouderingsproces en een verminderde levensduur. Aan de andere kant kunnen optimisme, veerkracht en een gevoel van levensdoel bijdragen aan een gezonder en langer leven.

De wetenschap van de positieve psychologie onthult de kracht van positief denken en het cultiveren van een levenslustige houding. Het blijkt dat mijn brein, het meesterlijke orgaan dat de regie voert over mijn lichaam, buitengewoon gevoelig is voor de signalen die ik stuur. Mijn jeugdige geest kan daadwerkelijk de fysieke veroudering vertragen en bijdragen aan een langer en gezonder leven.

In het licht van deze bevindingen rijst bij mij de vraag op: kan ik de klok van de tijd beïnvloeden door simpelweg mijn perspectieven te veranderen? Is het mogelijk om mijn ouderdom te benaderen als een nieuwe fase van groei en mogelijkheden in plaats van een aflopende lijn naar fysieke achteruitgang?

Het lijkt erop dat ik, te midden van de snelle veranderingen en vooruitgang in de medische wereld, de kracht van de geest en emoties niet mag onderschatten. Het is een uitnodiging om bewust om te gaan met mijn gevoel van leeftijd en de impact ervan op mijn gezondheid te erkennen. Mijn zilveren jaren hoeven niet louter te bestaan uit beperkingen; ze kunnen evengoed gekenmerkt worden door vrijheid, wijsheid en levensvreugde.

In mijn zoektocht naar een jeugdige ouderdom is het belangrijk om de balans te vinden tussen zelfzorg en acceptatie. Het gaat niet alleen om het najagen van eeuwige jeugd, maar ook om het omarmen van de unieke schoonheid van elke levensfase. Ouder worden is geen teken van zwakte, maar een symbool van doorleefde ervaring en innerlijke groei.

In dit verhaal heb ik met u gereisd door de loop van de tijd, waarin de betekenis van ouderdom wordt ontleed en geherdefinieerd. Het is een uitnodiging om bewust te worden van mijn gevoel van jeugdigheid, omarmend wat de zilveren jaren te bieden hebben. *JGJCVA17022024*dejeudigeouderdom*

Het was een tijd die we ons nog nauwelijks meer kunnen voorstellen, een tijd waarin het leven van mijn jeugd een totaal andere dimensie had dan vandaag de dag. Het waren de jaren 1943-1955, een periode die gekenmerkt werd door eenvoud, vrijheid en een onbezorgde levensstijl. Voor mij als kind van die tijd was het allemaal zo heel gewoon, maar voor de kinderen die nu leven in een tijd van X, technologische vooruitgang en overbescherming, lijkt het bijna als een verhaal uit een andere wereld.

Mijn avonturen begonnen vaak al zodra ik mijn voeten buiten de deur zette. Auto’s reden nog niet zo hard en nog steeds midden op de weg. Witte strepen waren bij ons in het dorp nog niet uitgevonden en stoplichten kwamen nog maar sporadisch voor in de grote stad. Veiligheid was een begrip dat een andere betekenis had. Ik klom op de mestkar en op een melkwagen, op de boerenkar met zakken meel zojuist beladen op de Boerenbond bij ons tegenover en dat deed ik allemaal zonder ook maar een seconde na te denken over het gemis van veiligheidsstoeltjes, gordels of een airbag.

Mijn speelgoed en trapauto was geschilderd met verf vol lood en cadmium, maar daar maakten ik mij niet zo druk om. Ik dronk melk elke dag en rechtstreeks van de koe en eieren at ik met Pasen zonder te weten wat PFAS was. Ik zwom zonder het te willen in het kanaal tussen de ijsschotsen door, gekleed in mijn te wijde broek en jas, zonder ook maar een spoor van angst getoond te hebben, zelfs niet bij 3 keer kopje onder, ook niet als de drek en de dode vissen langs mij heen dreven. Mijn toekomstige schoonvader, wist ik toen ook niet, kwam vanuit zijn café en rijkte mij een biljartkeu aan. Hieraan hijs ik mij uit alle kracht omhoog naar straatniveau. Daarna nat achterop die stalen fietspakkendrager gezet met een paardendeken omgeslagen. Dat was voor de kou vanonder uit het ijs en weer thuis afgezet. Direct in het bed van mijn pa en ma gestopt. Na mijn kopje onder van onder het ijs met veel smerigheid dat ik wel had ingeslikt. En dit gebeurde ook allemaal in die tijd en mijn genoemde jonge jaren.

De hooizolder van de overburen was ook mijn speeltuin, en waar nog geen hekje om het zolderluikgat zat en waar het avontuur lonkte maar als ik te ver ging kukelde ik daardoor omlaag. Het was ook nog de tijd dat de dorsvlegel werd gebruikt door de boeren om het koren te scheiden van de afgemaaide korenhalmen. Ik sloeg er op los als ik het ook mocht proberen en als ik niet uitkeek kreeg ik de vlegel zelf in mijn nek i.p.v. het koren te raken en dat deed behoorlijk pijn, kan ik mij nog herinneren. Flessen met gevaarlijke stoffen waren nog niet aan de orde en de enige pot die ik kenden was die met uierzalf gevuld en die gebruikt werd voor de ontstoken tepels van de koeien. Zalf die ik dan ook zonder aarzelen gebruikten voor mijn eigen kwaaltjes zoals schrale handen of een geïrriteerde huid.

Op de fiets zaten we achterop, onze billen rustend op de bagagedrager van staal en de spijlen tekende zich dan af op je blote billen als je er van afsprong. Ik klampten mij dan vast aan de schroefveren van onder het zadel onder de bibs van de bestuurder. Water uit een fles was een luxe die ik toen ook nog niet kon voorstellen. Ik dronk uit de waterpomp, waarvan de leidingen nog van lood waren en waar soms zelfs een kikker in ronddwaalde.

Een pakje met kauwgom was een schat die ik koesterde, en als ik geluk had, kreeg ik een cent mee om onderweg een dropje te kopen. Op school zat ik op een houten bank, soms nog met gevaarlijke kleppen eraan, en als anderen links probeerde te schrijven, dan kon diegene een tik op de vingers verwachten. Ik schreef nog met een kroontjespen op school hiervoor was in mijn schoolbank een inktpotje met schuifje bevestigd waarin ik mijn kroontjespen dan doopte. Mijn rechterwijsvinger die de kroontjespen omsloot was altijd blauw of zwart van de inkt. Te diep had de kroontjespen dan in het glaasje gekeken. Het leesplankje was in mijn eerste klas nog steeds in gebruik.

Mijn schoenen, fietsen en schaatsen waren vaak al ingedragen en gebruikt door die ander, maar dat deerde mij niet. Mijn eerste fiets was van samengestelde onderdelen en opgesmukt met een bel met een Mickey Mouseplaatje en ook nog voorzien van blokken op de trappers voor een hele lange periode. Ik was gewend aan delen en aanpassen. En hoewel ik ’s ochtends vroeg van huis vertrok met een stapeltje boterhammen onder mijn arm en verpakt in de krant van de dag van gisteren en ik pas weer smiddags thuiskwam om te eten, was er geen mobieltje voorhanden geweest om mij te traceren. Niemand wist waar ik was, ik was veilig dacht men, ik was toch op school, of ik was altijd samen toch met vrienden.

Het boerenland was mijn speeltuin, ik had geen verboden terrein weid en zijd. De spoordijk achter ons huis in het boerenland waarover een goederentrein toen nog reed, daar werd vaak als het riet langs de dijk was uitgegroeid en dor werd door mij dan aangestoken als een kwajongensstreek. Ik deed dat zonder bij na te denken en het was geen kwade gedachten, maar ik deed het omdat ik het spannend vond denk ik. Als het vuur niet meer was te doven door mij dan liep ik gauw weg om niet door oom agent te worden ingerekend als men de brand ontdekte.

In de brandkuil die aan het pad grensde en langs de karresporen was gegraven op een plek die ook hier voor de spoordijk lag en bedoeld was om een brand te bestrijden omdat hier altijd water in stond als buffer voor de brandweer voor een eventuele brand van een achteraf in het gebied gelegen boerderij, daar zwommen ook stekelbaarsjes in rond. Deze visjes werden door mij gevangen met een provisorisch gefabriceerde hengel door middel van een stok en wat naaigaren uit de naaidoos van mijn moeder en de draad werd dan aan de stok op de top vastgeknoopt. Onderaan de draad knoopte ik dan een stukje worm. Hierin waren de kleine visjes smakelijk geïnteresseerd en voor mij was het spannend om ze te vangen.

Ook moest ik in datzelfde boerengebied vaak van mijn vader graszoden steken langs de slootkant of langs karrensporen. Dit was voor de kippen in onze kippenren. Onze kippen konden smakelijk in deze graszoden pikken en krabben en zoeken naar wormen en dat kwam onze eieren gelegd door onze kippen ten goede. Ik vond de eieren vroeger lekkerder uit onze eigen kippenren toen, de eieren van tegenwoordig uit de supermarkt smaken anders omdat de opgehokte kippen ander voer krijgen.

Mijn maaltijden waren eenvoudig maar wel voedzaam. Brood met schrale boter, pannenkoeken met spek, en toch werden we niet dik. Ik deelde dezelfde fles met mijn vrienden, zonder angst voor ziektes. En als ik mij gesneden had of ik had een verstuiking, dan was dat gewoon een deel van mijn leven. Niemand sleepte elkaar voor de rechter, ik accepteerden dat ongelukken gebeurden en dat er soms ook consequenties aan verbonden waren.

Speelgoed was een luxe die mijn ouders niet konden veroorloven, dus maakten zij het zelf. Met een stok sloeg ik naar en tegen ballen. Die bal maakte ik door krantenpapier te kneden tot een bal en dan omwikkelde met reepjes elastiek en kruislings over elkaar aan te brengen. Ik had deze elastiekreepjes van 1 cm breed geknipt van een oude fietsbinnenband. Knikkers maakten we van klei of verdienden we glazen knikkers door ze te winnen van een ander. Op school zaten ook minderbegaafde kinderen, en niemand maakte daar een punt van. We hielpen elkaar en accepteerden elkaar zoals we waren.

Mijn ouders waren streng maar rechtvaardig. Een draai om mijn oren was een effectieve manier om mij bij te sturen, en ik wist dat mijn daden consequenties hadden. Ik was verantwoordelijk voor mijn acties, en daar leerden ik mee om te gaan. Wij als jeugd vochten weleens onder elkaar en sloegen elkaar soms bont en blauw, en altijd zonder een volwassenen die zich er druk over maakten.

Een doosje met meikevers werd mee naar school genomen en eieren werden uit vogelnesten gehaald om te koken in een oud stroopblik. Ik schraapte de kopjes van lucifers af op de rand van een oude of gebruikte open huissleutel en met een spijker er in aan een touwtje sloeg ik deze af tegen de muur. Dat knalde dan behoorlijk en dat vond ik leuk. Ik maakte een proppenschieter van vlierhout en tak uit de natuur met proppen als munitie en daar gebruikte ik elzenproppen voor die aan takken van de Elzestruik groeide in het voorjaar. Ik raapte weggeworpen sigarettenpeuken van een ander op en stelde deze weer samen als was het een hele en stiekem rookte ik die tot ik flink misselijk werd.

Ik klusje op zaterdag bij als hulp bij de groenteboer en de bakker. Allemaal om mij bezig te houden in een tijd zonder een behoorlijke radio om naar te luisteren, de tv of smartphone was nog niet in beeld. Ik had een klappertjespistool en aan de zijkant van dat klappertjespistool deed ik een rolletje klappertjes om het asje heen, dit rolletje klappertjes was te koop in elke speelgoedzaak als speelgoedonderdeel, ik schoof het klepje dan dicht van het pistool en knallen maar. Nu toch even ondenkbaar dat je met dit klapperpistooltje nog op straat rondloopt. Je zou nu omsingeld worden door een legertje agenten met een getrokken wapen en een taser in de aanslag. Zo kan de tijd en de wereld snel veranderen.

Wij gingen lopend naar school, ook in de winter, zonder te klagen. Mijn ouders stonden achter de politie, en mijn daden hadden consequenties. Er was geen ontsnappen aan verantwoordelijkheid. Mijn ouders zette op zaterdagmiddag de stalen gegalvaniseerde badkuip van twee meter in de keuken en vulde deze met warm water en zeep en daar gingen we dan in, een voor een of met twee tegelijk.

Dat waren pas tijden van vrijheid, van leren omgaan met elkaar en met mislukkingen en successen leren leven, van verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen van mijn keuzes. De jeugd van mijn generatie heeft mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief zijn en die risico’s durven te nemen. Het was een tijd waarin het leven ‘heel gewoon‘ was, maar de herinneringen zijn allesbehalve gewoon voor die ander nu. Het is wel zo dat het verleden het heden gekleurd heeft*JGJCVA03022024*zoalshetvroegerwas*

Beste luisteraar/lezer, Weert 05-12-2023

Laat mij je meenemen naar een tijd lang geleden, een tijd doordrenkt van oorlog en menselijke moed. In de jaren 1940-1945, tijdens de Tweede Wereldoorlog, speelden zich in Veghel bijzondere gebeurtenissen af dat het leven van twee families voorgoed zal veranderen.

In die dagen, toen de oorlog nog in alle hevigheid woedde, leefden de schoonouders van mij, de Heer en Mevrouw Braat van der Westen, in Veghel. Ze hadden een Café/Restaurant waar ze samen met hun gasten genoten van het leven, ondanks de dreiging van oorlog die overal voelbaar was en de NSB die hen kon verraden woonde om de hoek. Na vijftien jaar kinderloosheid, kregen ze de kans om een Joods kind van slechts vier dagen oud een veilig onderkomen te bieden. Een kind dat Leontine Ellen de Vries zou heten.

De oorlog raasde om hen heen, maar ze waren zich niet volledig bewust van de gevaren die hen omringden. Het ondergrondse verzet vroeg hen om dit kostbare leven te beschermen, en zonder aarzelen stemden ze toe. Wat volgde was een periode van elf maanden waarin Leontine, het Joodse kind, deel uitmaakte van hun gezin. Een gezin dat, ondanks de donkere wolken van oorlog, een lichtpuntje vond in de zorg voor dit kleine leven.

Echter, na deze 11 maanden van liefdevolle zorg sloeg het noodlot toe. Leontine werd herenigd met haar biologische moeder in Amsterdam, maar dit verdriet om Leontine te moeten missen werd extra overschaduwd door het verdriet van de ziekte van mijn schoonmoeder, de moeder van mijn vrouw. Mijn schoonmoeder kreeg borstkanker en enkele maanden na het vertrek van Leontine, het pleegkind, overleed zij. Mijn schoonvader en zijn inmiddels eigen dochtertje Tonny van 4 jaar gingen hun weg, maar de herinneringen en brieven bleven achter.

Veel jaren later, na mijn huwelijk in 1967 met Tonny, de dochter van de pleegouders van Leontine, begon ik met de zoektocht naar Leontine en haar nakomelingen. Na vele jaren van speurwerk werden de kinderen van Leontine gevonden, nu volwassenen met hun eigen leven. Leontine de moeder van de 2 kinderen was inmiddels al overleden aan longkanker gelijk ook Willy de Vries en moeder van Leontine.

Echter, de ontmoeting in 2018 bij ons thuis in Weert verliep anders dan door ons gehoopt. De kinderen, nu in de vijftig, toonden toen en daarna weinig interesse in de erfenis van hun voorouders. Geen dankbaarheid later voor de geschonken brieven en foto’s. Een teleurstelling voor mijn vrouw en mij, wij hadden gehoopt op een band te smeden die gebaseerd is op gedeelde geschiedenis en menselijkheid.

Nu, zoveel jaren en maanden later na deze ontmoeting in 2018, hebben mijn vrouw en ik niets meer vernomen van de kinderen van Leontine tot nu op een moment in december 2023 en om precies te zijn op 06 dec om ongeveer 5 min voor 12:00 uur.

Judith de dochter van Leontine belde mij op en vertelde geëmotioneerd haar verhaal dat zij flink in de problemen had gezeten en verontschuldigde zich voor haar nalatigheid omdat wij niets meer van haar en haar broer hadden gehoord. Zij vertelde ook dat zij door het Yadvashem in Israël was benaderd en had gehoord van ons verzoek bij het Yadvashem en om deze redenen had zij weer het initiatief kunnen nemen om ons op te bellen. Zij had ook het verzoek gekregen van het Yadvashem in Israël om over de adoptieouders van haar moeder te vertellen en of zij naar aanleiding van het hele onderduikverhaal kon oordelen voor de familie Braat in Veghel.

Ik begrijp dus dat ook de kinderen van Leontine zijn gevraagd een oordeel te geven naar datgene wat zij weten. Ook zij kunnen een bijdragen leveren om onze ouders voor te dragen voor een eervolle waardering voor de heldendaad voor het opvangen tijdens de oorlog 40-45 van de baby Leontine Ellen de Vries, hun moeder. Ook Willy de Vries de moeder weer van Leontine en ook de oma van Leontine werden later bij dit verhaal betrokken en ook zij logeerde vaker na de oorlog bij de familie Braat in Veghel en werden daar goed verzorgt in dat laatste jaar van en na de oorlog. Maar er kwam een ongrijpbare storing in de relatie en ook net zo plotseling als dat de baby Leontine gekomen was in de oorlog, was moeder Willy de Vries met Leontine vertrokken uit Veghel en lieten bedroefde pleegouders achter in Veghel.

De waardevolle en originele brieven en foto’s, die zoveel betekenden voor ons, leken verloren te zijn gegaan. De zoektocht naar medeleven en begrip toen leek tevergeefs te zijn geweest. Na enige tijd na 2018 heb ik gedacht om dit verzoek van eer dus voor te leggen bij het Yadvashem in Israël en heb daarvoor het hele archief van Leontine Ellen de Vries opgestuurd per e-mail. Nadat de bevestiging kwam dat e.e.a. goed was aangekomen in het Yadvashem in Israël is het Yadvashem aan de slag gegaan met hun onderzoek.

Ik heb daardoor regelmatig contact met mevrouw Ruth Joaquin bij het Yadvashem werkzaam in Israël en zij en de rechterlijke macht hebben nu dus ook contact gezocht met Judith de dochter van Leontine Ellen de Vries. En zo is de bal weer rond en wachten wij af hoe nu het Yadvashem gaat reageren en oordelen. Er is nu een verschrikkelijke oorlog in Israël met Hamas aan de gang en hoe dit afloopt weten we niet. Of dit de afloop van het verzoek uiteindelijk goed doet is voor ons afwachten. In ieder geval komt Judith naar Weert op zondag 28 januari 2024 dit heb ik telefonisch afgesproken en zij zal dan aan ons haar uitgebreide verhaal doen. Als alles loopt zoals met Judith afgesproken is zij rond de middag bij ons.

Het verhaal dat begon in Veghel, in een tijd van de oorlog 40-45 met veel onzekerheid, leek een onvoltooide symfonie te worden waarin de noten van dankbaarheid en begrip ontbraken. Het riep bij ons vragen op over menselijke verbondenheid en de manier waarop we onze geschiedenis herdenken. Het is een lang verhaal geworden dat ons herinnert aan de complexiteit van menselijke relaties en de uitdagingen van het begrijpen van elkaars perspectieven, vooral als het gaat om gebeurtenissen die diepgeworteld zijn in de geschiedenis van oorlog en overleving.

De enige hoop die er nu nog is, is om erkenning te krijgen voor onze ouders en schoonouders door het Yadvashem in Israël en waar ook al onze gegevens van Leontine Ellen de Vries van deze adoptie door ons toedoen zijn en blijven opgeslagen.

Met vriendelijke groeten, hun schoonzoon, J.G.J.C. van Asperen.

Yad Vashem is in 1953 opgericht door het Israëlisch parlement. Het is een organisatie die slachtoffers van de Holocaust herdenkt.

Yad Vashem staat voor ‘Rechtvaardige der Volkeren’ en is tevens de naam voor de hoogste onderscheiding die de Israëlische regering aan niet-Joden toekent. Het is bedoeld voor mensen die vaak met gevaar voor eigen leven Joodse mensen hebben geholpen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

“Dat kan zijn omdat iemand onderduikers heeft gehuisvest, identiteitsbewijzen heeft vervalst of stiekem meer bonkaarten heeft weten te regelen voor een huis met onderduikers”, zegt André Diepenbroek van de Israëlische ambassade tegen de regionale omroep.