Er zijn momenten in ons leven waarbij we geneigd zijn te tellen. We tellen de jaren die voorbijgaan, de kaarsen op onze verjaardagstaart, de mijlpalen die we hebben bereikt. We tellen onze leeftijd, de successen en soms zelfs onze gemiste kansen. Maar vandaag nodig ik je uit om anders te tellen. Niet de jaren die voorbij zijn, niet de mislukkingen, maar datgene wat echt van waarde is. Tel niet de jaren die we vieren, maar tel je vrienden om je heen, tel de liefde, de warmte, de herinneringen die je altijd bij zullen blijven.

Het leven begint niet bij het tellen van jaren. Het begint bij een eerste ademhaling, een eerste glimlach en een eerste aanraking. Van het begin af leren we tellen, maar vaak niet de dingen die het meest van belang zijn. Terwijl we opgroeien, worden we verteld om vooruit te kijken, plannen te maken, doelen te stellen, maar hoe vaak staan ​​we stil bij de feitelijke betekenis van het leven als we ouder worden?

Vanaf je jeugd worden de dagen gevuld met ontdekkingen, spel en verwondering. Je speelde met de kinderen uit de buurt, en elke dag was een avontuur op zich. De wereld was groot, maar je hart was groter. Vriendschappen ontstaan ​​spontaan. Het was toen al van betekenis hoe belangrijk het was om vrienden om je heen te hebben. Niet alleen om samen mee te lachen, maar ook om samen mee te huilen, om samen door de tijd heen te komen. Dat merkte ik maar al te duidelijk toen mijn vader een hartstilstand kreeg en mij alleen lied toen ik 12 was. Weg was deze vriend en mijn spiegel voor het leven.

Vrienden zijn als spiegels, ze laten ons zien wie we zijn en wie we kunnen worden. Zij zijn de stemmen die ons ondersteunen, de handen die ons opvangen, en de liefde waarop we kunnen leunen. Gedurende de jaren die verstreken, groeiden de vriendschappen mee, verdiepten ze zich, werden ze sterker. Dezelfde vrienden die je kende uit je jeugd, zijn misschien nog steeds bij je, of misschien heb je onderweg nieuwe vrienden gevonden. Hoe dan ook, als je vandaag telt, begin dan bij hen, je echte vrienden.

Je verliet je kindertijd en stapte in een wereld vol verantwoordelijkheden, verwachtingen en ambities. De dromen die je had als soort, begonnen concreter te worden. Misschien droomde je ervan om dokter te worden, politieagent, priester of kloosterling, of misschien wilde je de wereld wel rondreizen en meer gaan verkennen. Wat je ook wilde bereiken, de weg was vol uitdagingen. Maar kijk nu eens waar je nu staat? Staat het in het rijtje waarover je toen nadacht?

Tel niet alleen de vruchtbare successen, maar ook de stappen die je hebt gezet om daar te komen. Denk aan de late nachten, de momenten van twijfel, de verandering van je karakter. Tel elke uitdaging die je overwint, elke keer dat je viel en weer opstond. Het leven is immers niet alleen een aaneenschakeling van overwinningen, maar ook van doorzettingsvermogen en veerkrachtig. Waar je nu staat, is het resultaat van niet alleen je talent, maar ook misschien je vastberadenheid en moed.

Vandaag is het een dag om te reflecteren op wat je hebt bereikt. Het gaat niet alleen om diploma’s, promoties van financiële mijlpalen, maar om het leven dat je hebt geleefd. Het huis dat je nu een thuis hebt gemaakt, de relaties die je hebt gekoesterd, de manier waarop je je leven hebt vormgegeven. Dat is waar de ware rijkdom nu ligt.

Het bijzondere van het leven is dat we vaak niet realistisch zijn hoeveel we hebben bereikt voordat we door de ogen van anderen kijken. Vandaag, op deze dag is het tijd om even stil te staan ​​en om je heen te kijken. Zie hoe iedereen met veel trots naar je kijkt. Deze trots is niet alleen omdat jij het bent, maar omdat ze zien wie je bent geworden. Zij zien de persoon zoals jij gegroeid bent met al je ervaringen, je wijsheid en je unieke karakter.

De blikken van trots kwamen van je ouders, je vrienden, je collega’s, je medehuisbewoners. Het zijn mensen die je hebben zien groeien, die je hebben zien worstelen en overwinnen. Ze hebben je reis gevolgd, je veranderingen gezien, en ze staan ​​nu stil om te erkennen hoe ver je bent gekomen.

Dit moment van trots is een van de meest waardevolle geschenken die het leven ons kan geven. Het herinnert ons eraan dat we niet alleen leven voor onszelf, maar dat ons leven ook impact heeft op anderen. Door jouw keuzes, jouw daden en jouw toewijding heb je anderen geïnspireerd en beantwoord. Tel deze momenten van trots, want ze zijn het bewijs van een goed leven.

Het leven bestaat uit momenten van vreugde en verdriet, van triomf en tegenslag. Maar door alles heen zijn er krachten die ons blijven begeleiden en dat is geloven in, liefde geven en ontvangen en hopen op een gelukkig leven. Terwijl je vandaag terugkijkt op de jaren die zijn doorgegeven, tel dan de warmte en liefde die je hebt ontvangen. Denk aan de momenten dat je omringd was door de mensen die je het meest dierbaar zijn. De feestdagen, verjaardagen, spontane ontmoetingen, maar ook de stille momenten van verbondenheid.

Liefde is niet altijd groots en meeslepend want soms zit het in de kleine dingen. De kop koffie die iemand voor je zet wanneer je het nodig hebt, de knuffel op een slechte dag, de woorden van troost op een moeilijk moment. Deze liefde en warmte vormen de basis van een gevuld leven. Ze zijn de dingen die het leven zin geven, zelfs als alles tegen lijkt te zitten.

Denk aan de mensen die je liefhebt en hoe ze jouw leven beheren. Misschien heb je een partner met wie je al jaren je leven deelt. Misschien zijn het je ouders, broers of zussen, die altijd aan je zijde hebben geleefd. Misschien zijn het de vrienden die altijd klaarstonden, misschien zijn het de medekloosterlingen waarmee je samen een bent, zelfs toen je dacht dat je niemand had.

Als je vandaag telt, tel dan ook de herinneringen die je in de loop der jaren hebt meegemaakt. Herinneringen zijn als kleine schatten die we meedragen, die ons herinneren aan waar we vandaan komen en wie we zijn. Elke herinnering, van het nu is een moment van vreugde of verdriet en dragen ​​bij aan het verhaal van ons leven.

Denk aan de vakanties die je hebt gehad, de mensen die je daar hebt ontmoet, de avonturen die je hebt beleefd. Maar denk ook aan de stille, intieme momenten die misschien niet zo groots lijken, maar toch een diepe indruk hebben gemaakt. Het zijn de gesprekken aan tafel, de wandelingen in de natuur, de momenten van stilte waarin je gewoon jezelf kon zijn.

Herinneringen hebben de kracht om ons terug te brengen naar een tijd waarin alles mogelijk leek, maar ook naar een tijd waarin we misschien niet luisterde wat we moeten doen. Toch hebben we die momenten ons gevormd, ons sterker gemaakt en ons dichter bij onszelf gebracht.

En zelfs de mensen die niet langer fysiek bij ons zijn, blijven doorleven in onze herinneringen. Hun liefde, hun steun, hun woorden en hun lachen blijven voor altijd bij ons als een zachte echo in ons hart. Vandaag, terwijl je toch aan het tellen bent, tel dan ook de herinneringen die je altijd zult bewaren.

Vriendschappen zijn een van de grootste vreugden in het leven. Terwijl je ouder wordt, verandert je kring van vrienden misschien, maar de waarde van echte vriendschap blijft hetzelfde. Tel de vreugde van de vrienden die je kent, want zij zijn degenen die je leven kleur geven, die je vreugde brengt op momenten dat je het verwacht.

Echte vrienden zijn er niet alleen in tijden van feest, maar vooral in tijden van nood. Ze zijn degenen die blijven wanneer anderen weggaan, die luisteren wanneer je niets te zeggen hebt, die begrijpen zonder dat je iets hoeft uit te leggen. De vreugde die je voelt wanneer je met hen samen bent, is een vreugde die niet in geld van bezittingen kan worden gedeeld. Het is een vreugde die komt uit het diepe onzichtbare dat je niet alleen door het leven gaat, dat er mensen zijn die om je geven, die om je geven zoals jij om hen geeft.

En pas dan, wanneer je alles hebt opgeteld, je vrienden, je prestaties, de trots, de liefde, de warmte, de herinneringen en de vreugde, pas dan bedenk je dat je weer verder kunt. Maar dat ene jaartje, die nieuwe leeftijd, voelt niet langer als een laatste. Het voelt als een cadeau, een viering van alles wat je hebt meegemaakt en iedereen die je hebt ontmoet.

Ouder worden is een voorrecht dat niet iedereen krijgt. Het betekent ook dat je de kans hebt gekregen om te leren, te groeien, te falen en weer op te staan. Het betekent ook dat je de kans hebt gehad om lief te hebben en geliefd te worden, om vreugde te ervaren en vreugde te geven. Elke nieuwe kaars op je verjaardagstaart is dan een herinnering aan de reis die je hebt gemaakt, aan de mensen die je onderweg hebt ontmoet en aan de manier waarop je bent blijven groeien.

Dus vandaag, op deze dag, vier dan niet alleen de jaren die zijn verstreken. Vier de mensen die je hebt ontmoet, de liefde die je hebt gedeeld, de prestaties die je hebt gemaakt en de herinneringen die je hebt gemaakt. Vertel alles wat echt van waarde is, en bedenk dan pas dat je weer een jaartje ouder bent. En met die gedachte, kijk je vol vertrouwen en dankbaarheid vooruit naar de jaren die nog gaan komen. *JGJCVA22-10-2024* Een Levensreis van Waarde*

Zangeres Sera dacht dat ze nachtmerrie had toen de politie zei dat haar vader was overleden: ‘Dit kan niet waar zijn’ ,,44 jaar is hij maar geworden’’, zei Sera tegen presentator Jan Smit toen deze naar hem vroeg in de NPO 1-show van zaterdagavond 05-10-2024. ,,Hij kreeg een hartstilstand vertelt ze.’’

De zangeres was toen pas 12 jaar, maar herinnert zich zijn sterfdag als de dag van gisteren. ,,De politie kwam het ons vertellen. De dag daarvoor hadden we nog gebarbecued met zijn allen en was het superleuk geweest. En opeens komt hij gewoon niet meer thuis. (…) Ik heb nooit meer kunnen zeggen hoeveel ik van hem hou, ook al wist hij dat natuurlijk wel.’’

Het voelde voor haar als een nachtmerrie. ,,Ik dacht: dit kan niet waar zijn, ik moet even wakker worden. Toen dacht ik: ik schrijf de datum op mijn schoen met een pen. En als die er morgen nog opstaat, dan is het wel waar.’’ Zodra ze de volgende ochtend wakker werd, rende ze naar haar schoen. ,,Ik draaide mijn schoen om en dacht: het is echt. Het was geen droom.’’

Toen kwam mijn herinnering ook weer bovendrijven. Ik was toen mijn vader van mij wegging ook 12 jaar en maakte dezelfde nachtmerrie mee zoals Sera de zangeres in het muziekprogramma en ik vroeg mij af toen ik het verhaal van haar op tv hoorde en dat ik toen dacht “het is voor mij hetzelfde geweest”? Hoeveel mensen hebben dit meegemaakt en ook hetzelfde beleeft? Hoeveel mensen hebben het veel zwaarder en leven in angst vanwege terreur en oorlogen her en der?

Ik ben toen dit verhaal voor mij gaan opschrijven en noemde het:

Het Levenspad: Het vers van mijn vader.

De afwezigheid van mijn vader is een constante schaduw die mij heeft gevolgd door de jaren heen. Wanneer ik terugkijk, voel ik niet alleen de leegte van hem die ik moest ontberen, maar ook alle mogelijkheden die verloren zijn gegaan op mijn toekomstige en begaanbare levenspad. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als hij er altijd wel was geweest? Wat zou het voor mijn moeder, voor mij en voor hem geweest zijn als hij een centrale figuur in mijn leven was blijven spelen en door was blijven leven? Door deze vragen te verkennen, schets ik het levenspad van mijn vader en mij zoals het pad had kunnen zijn, en hoe dat mijn eigen levensweg zou hebben gemaakt, beïnvloed of veranderd?

De herinneringen aan mijn vader uit de tijd dat hij er nog was, zijn allemaal flarden van momenten gebleven, het zijn magische beelden in mijn geheugen. Er zijn momenten van warmte, van bescherming, van een stille aanwezigheid die je als soort vanzelfsprekend gebruikt. De kracht en de geborgenheid die hij naar mij uitstraalde, waren als een fundament onder mijn kindertijd, zelfs al leek het soms ook dat hij fysiek niet altijd daar was. Raar is dat steeds als ik erop terugkijk.

Toen hij nog deel uitmaakte van mijn leven, had ik iemand om naar op te kijken, iemand om mij aan te spiegelen. Hij was toch mijn gids door de chaos van de wereld waarin ik opgroeide, een figuur van wie ik instinctief wist dat hij me zou helpen navigeren naar de overkant en door het onbekende aldaar. We hebben kleine en korte gesprekken gevoerd over simpele zaken en over school daar zullen wij zeker over hebben gehad denk ik soms en op momenten als wij samen aan de waterkant onze hengels uitgooide. Het zullen vragen geweest zijn die altijd over de kleine dingen gingen die ik als kind belangrijk vond misschien, vragen over mijn toekomst? Soms leek hij zich afzijdig te houden, ook hij worstelde met zijn eigen demonen, met zijn eigen gezondheid misschien, maar de verschillende momenten waarop hij er wel was voor mij, zijn mij altijd dierbaar bijgebleven.

Zo waren er de momenten als wij samen viste in het kanaal en een mooi plekje zochten tussen de waterlissen aan de waterkant, ook het inkorven van zijn postduiven, zijn hobby, zijn duiven vlogen van de Sint-Vincent-vlucht naar huis en dan moesten terugkomen op de klep van de kooi in onze achtertuin en misschien de Paaseieren wonnen voor het volgende moment zoals met Pasen, ook die keer dat hij mij naar boven duwde langs de stalen kooiladder omhoog richting zijn kraancabine die voor mijn gevoel als kind te hoog in de lucht hing, hij was dan trots, zo ging ik ook op zondagmorgen met hem naar de Hoogmis en waar hij dan met lage stem meezong en ik mij dan schaamde voor zijn zangtalent, voor een dubbeltje met mijn vader naar zijn voetbalclubje Blauw-Geel op zondagmiddag langs de lijn aan de Udense weg bij van Zutphen, zo zullen er nog wel enkele momenten meer zijn geweest die ik mij nu niet meer goed herinner.

De relatie tussen mijn vader en mij toen hij nog in mijn leven was, kende ook zijn ups en downs. Maar het is juist die grilligheid die zijn afwezigheid op mijn 12^de des te pijnlijker maakte. Hij is niet altijd een constante factor geweest, maar zelfs in zijn onvolkomenheid was hij een baken van grote stabiliteit. De momenten dat hij er was voor mij, gaven mij het gevoel dat ik er mocht zijn, dat er iemand was die bij mij emotioneel betrokken was.

Nu hij er al zo lang niet meer is al zo’n 70 jaar, voel ik zijn afwezigheid soms als een verlammende stilte. De jaren zonder hem hebben een leegte gevormd die nooit door mij volledig is gevuld. Wat had hij gezegd in al die cruciale momenten in mijn leven toen ik essentiële noodzakelijk stappen moest nemen? Wat had hij gedacht over mijn successen en mislukkingen? Zonder hem voelt het soms ook dat ik in een wereld leef waar ik zelf de antwoorden moest zoeken, zonder dat kompas dat hij voor mij toch was of had kunnen zijn en dat ik nooit heb kunnen gebruiken.

Ik betrap mezelf erop dat ik denk aan de raad die hij me misschien zou hebben gegeven. De gesprekken die we later nooit hebben gevoerd, de vaderlijke steun die ik nooit heb gevoeld, deze zijn als een ontbrekend hoofdstuk in mijn levensverhaal. In zijn ontbreken in mijn leven moet ik leren om mijn eigen vader te zijn, om de zelfverzekerde kracht en de zekerheid te geven die hij had kunnen bieden. Dit heeft me misschien sterk gemaakt, maar het heeft me ook kwetsbaar gemaakt door de diepten van een gemis dat ik nooit volledig heb kunnen plaatsen.

In de stilte van zijn afwezigheid zoek ik naar zijn stem in mij. Ik voel soms dat hij bij mij is, dat hij door mij heen spreekt, zelfs al heb ik die stem in werkelijkheid niet vaak genoeg gehoord. Het is telkens troostend maar ook pijnlijk, want zijn onzichtbaarheid betekent dat de gesprekken die ik in mijn hoofd met hem voerde, ik nooit een antwoord zal terugkrijgen.

Als mijn vader wel altijd in mijn nabijheid zou zijn geweest, zou mijn leven er gelijkwaardig anders uit hebben gezien? Ik stel me voor dat hij niet alleen een vader voor mij zou zijn geweest, maar ook een mentor, een vriend. Misschien had hij mij geholpen om de obstakels in mijn leven op een andere manier te overwinnen of op te ruimen. Zijn steun had me misschien meer zelfvertrouwen gegeven in de momenten dat ik die het meest nodig had.

Hij had me kunnen leren wat het betekent om fouten te maken en ervan te kunnen leren. Hij liet me zien dat het leven vol onverwachte wendingen zit, maar dat ik er altijd sterker uit had kunnen komen. Hij zou een gids zijn geweest in mijn keuzes, me begeleid hebben in mijn eerste stappen in de volwassenheid, en me gerustgesteld hebben in de momenten dat ik me verloren voelde.

Zijn nabijheid zou me misschien ook geholpen hebben om meer vrede te vinden met mezelf. Als ik opgroeide met zijn vaste aanwezigheid, had ik misschien meer ruimte gevoeld om fouten te maken, om risico’s te nemen, omdat ik altijd zou weten dat er iemand was die mij opving als het mis zou gaan. Het zou een leven zijn geweest met minder angst voor falen en meer durf om te dromen.

Het is een vraag die ik mezelf stel: wat als mijn vader en moeder langer samen waren gebleven? Wat zou dat voor mij hebben uitgemaakt? Het huwelijk van mijn ouders was perfect, maar in hun eigen complexe dynamiek hebben ze hun balans gevonden ook al was het maar 13 jaar. Misschien was het voor hen mogelijk om hun kleine geschillen opzij te zetten, om een ​​manier te vinden wanneer ze samen waren, niet alleen voor henzelf maar ook voor mij als voorbeeld.

Als mijn ouders samen waren gebleven, had ik een heel ander voorbeeld van een relatie gehad. Ik zou hebben gezien hoe mensen ondanks hun verschillen kunnen groeien en zich kunnen ontwikkelen, hoe ze elkaar kunnen ondersteunen in moeilijke tijden. Hun samenzijn had mij misschien een andere kijk op liefde en familie gegeven, een die minder gescheiden wordt door overlijden en hun verlies.

Hun gezamenlijke aanwezigheid zou mijn jeugd stabieler hebben gemaakt, misschien minder vol maar wel definitief. In plaats daarvan had ik één heel gezin gehad om terug te vallen, een veilige haven die mij door de stormen van het leven zou leiden.

Stel je eens voor: mijn vader en moeder die samen oud geworden waren. Hoe zou dat eruit hebben gezien? Het beeld dat in mij opkomt, is er een van rust en vrede. Ze zitten samen in hun tuin, genieten van de zonsondergang, hun handen in elkaar gevouwen als een teken van alles wat ze samen doorstaan ​​hebben. Ze hebben geleerd om de kleine ergernissen en verschillen naast zich neer te leggen en zijn tot een plek van gelijkwaardig begrip en respect geworden.

Als ze samen oud waren geworden, had ik ze zien veranderen, zien groeien in hun ouderdom. Ik had het voorrecht gehad om getuige te zijn van hun vaste reis, van hoe ze elkander steeds beter begrepen en liefhadden, maar de jaren verstreken. Hun relatie zou me hebben laten zien dat liefde niet altijd groots en meeslepen hoeft te zijn, maar dat het ook schuilt in de kleine dingen, in de stille momenten van het samen zijn.

Hun ouderdom had ook voor mij een ander perspectief op het leven gecreëerd. Het idee dat relaties niet perfect hoeven te zijn, maar dat je samen kunt groeien en ver ontwikkelen, het zou me meer inzicht hebben gegeven voor mijn eigen relatie. Hun levenspad zou mij de rust en zekerheid hebben gegeven die ik soms miste in mijn zoektocht naar mijn eigen plek in de maatschappij en de wereld.

Het idee dat ik mijn vader en moeder in hun oude dag mocht verzorgen, impliceerde me met een gevoel van spijt, maar ook van warmte. Het zou een eer geweest zijn om voor hen te zorgen, om hen te kunnen teruggeven wat zij mij in mijn jeugd hebben gegeven. Toen ik ouder werd, en in de laatste jaren hen mocht ondersteunen, kreeg ik een diepere verbinding met hun wereld.

Ik had hen kunnen helpen met de praktische zaken van het ouder worden, maar ook met de emotionele uitdagingen die daardoor gepaard gaan. Misschien hadden we in die tijd gesprekken gevoerd die we nooit eerder hebben gevoerd. Misschien had ik meer begrip gekregen voor hun keuzes, voor hun leven en hun relatie. Het zou een gelegenheid zijn geweest om oude wonden te helen, om tot verzoening te komen door het delen van hun leven.

De mogelijkheid om voor hen te zorgen zou mij ook een ander perspectief op het leven hebben gegeven. Het had me geleerd om geduldiger te zijn, om meer compassie te hebben, niet alleen voor hen maar ook voor mijzelf. Het zou een kans zijn geweest om hen als mensen te zien, met hun eigen gebreken en angsten, en niet alleen als mijn ouders.

Zeker weten, mijn levensweg zou anders zijn geweest als mijn vader een grotere rol had gespeeld, als mijn ouders samen waren blijven leven, als ik hen in hun oude dag had mogen verzorgen. Mijn keuzes, mijn zelfbeeld, mijn kijk op relaties en alles zou beïnvloed zijn door hun aanwezigheid.

Als mijn vader altijd in mijn nabijheid was geweest, zou ik misschien meer zekerheid hebben gehad in het leven. Ik had een vaderfiguur gehad om mij aan op te trekken, een mentor om mij te begeleiden in mysterieuze tijden. De afwezigheid van dat baken heeft me gedwongen om zelf sterk te zijn, om mezelf op te bouwen zonder de steun van die ene persoon die me zonder voorbehoud zou hebben begrepen.

Als mijn ouders samen waren blijven leven, zou ik misschien een stabieler fundament hebben gehad. Hun gezamenlijke aanwezigheid liet me zien dat het leven niet perfect was, maar dat er schoonheid zit in de imperfecties van relaties. Mijn kijk op liefde en familie zou milder zijn geweest, minder geplaagd door de angsten en twijfels die voortkomen uit het verlies van ouders.

Maar hoewel dit allemaal speculaties zijn, blijft één ding zeker: ondanks de afwezigheid van mijn vader en later mijn moeder, ondanks het feit dat mijn moeder alleen haar eigen weg is gegaan, heeft haar leven, in al zijn ingewikkeldheid, mij ook gevormd tot wie ik vandaag de dag ben. Misschien zou mijn levenspad anders zijn geweest, misschien had ik andere keuzes gemaakt, maar uiteindelijk heeft hun verhaal me geleerd wat het betekent om veerkrachtig te zijn, om te groeien ondanks de moeilijkheden die er zijn geweest en om altijd te blijven zoeken naar de betekenis ervan, zelfs in de afwezigheid van antwoorden.

*JGJCVA06-10-2024*levensles van mijn vader*

Ik schrijf een mooi verhaal over de eenzame Lisdodde die wacht op het moment dat zij haar bruine pluim met zaden gaat verliezen en ervoor zorgt dat haar leven verder gaat. De lisdodde staat stil en heel alleen toen ik haar vanmorgen onder mijn ochtendwandeling bemerkte en ik dacht, daar staat zij dan tussen alle andere waterplanten en ik maakte deze foto daar tussen en door het wuivende riet. Wat zal er volgend jaar zijn als zij hier weer opnieuw gaat groeien en staat in het moeras en tussen het riet? Zal ik haar dan op deze plek weer opnieuw bemerken als ik langsga?

In een uitgestrekt moeras, omgeven door een symfonie van geluid door het wuivend riet en kabbelende water en op de achtergrond het geluid van een wilde eend, staat een eenzame lisdodde. Haar naam is Lise en hoewel zij slechts één plant was daar tussen talloze anderen waterplanten, voelde zij zich toch heel anders zo heel alleen en hier op deze plek.

Terwijl de andere waterplanten onbezorgd meedeinden op het ritme van de wind en de seizoenen, staat Lise stil en bedachtzaam. Zij was zich bewust van de wereld om haar heen en op een manier die anderen niet leken te begrijpen. Elk briesje, elke voorbijglijdende mooie libel, elk glinsterend en veranderend wateroppervlak vertelde haar iets over het leven dat zij hier zo intens staat te observeren tussendoor haar blad.

Het was een koele herfstdag toen Lise bemerkte dat haar bruine pluim, die majestueus en trots een meter boven het water uitstak. Dan begint ook haar blad te ritselen en gaat meedeinen in de wind. Het is een zacht en subtiel geluid ook passend in deze moerassymfonie, een geluid dat nauwelijks hoorbaar is tussen het fluisteren van het riet, maar voor Lise was het een mooi signaal. Het was het begin van haar verandering, een transformatie die elk jaar plaatsvind maar toch altijd nieuw en ook belangrijk was.

Lise had het afgelopen jaar veel nagedacht terwijl zij stond zo heel alleen. Zij had haar wortels verspreid en diep in de modderige bodem van het moeras geplant, haar stengel stevig en sterk zien opgroeien, en haar bruine pluim langzaam zien ontwikkelen tot een volle, donzige bruine kop vol mooie beloften. Het is een proces dat zij al vele keren heeft doorlopen, maar dit jaar was het toch apart en anders. Dit jaar voelt zij een zwaarte in haar hart, een melancholie die zij niet kon plaatsen. Misschien was het de eenzaamheid, het gevoel dat zij ondanks al haar schoonheid en haar rol in de natuur hier in het moeras, toch maar heel alleen was?

Zij kijkt om haar heen, naar de andere waterplanten die in de wind vrolijk staan te dansen. Ze lijken zorgeloos, onbewust van de cycli van het leven die hen omringen. Ze laten zich meevoeren door de seizoenen zonder veel aandacht te besteden aan andere details. Maar Lise zag het allemaal vanuit de hoogte gebeuren. Zij zag ook hoe de zonsondergang steeds vroeger kwam, hoe de kleuren van het moeras langzaam aan het veranderen waren en van levendig groen naar de warme tinten van de herfst zijn gegaan. Zij voelt hoe de lucht kouder wordt, hoe de dagen korter worden, en zij wist dat het moment voor haar heel nabij was.

Met elke dag die voorbijgaat, wordt haar bruine pluim iets losser, steeds iets zachter en niet meer zo vast. De zaden, die zo lang veilig en beschermd hadden opgesloten gezeten binnen in die bruine pluim, beginnen zich langzaam los te weken. Lise wist dat het haar rol is om deze zaden vrij te laten, om ervoor te zorgen dat het leven veel verder gaat, maar de gedachte alleen hieraan vulde haar met een diep verdriet. Wat zal er gebeuren als zij deze zaden loslaat? Wat zal er volgend jaar zijn, als zij hier opnieuw omhoogschiet uit het moeras? Zal zij nog steeds alleen zijn? Zal zij nog steeds hetzelfde gevoel van deze eenzaamheid ervaren?

De dagen gaan voorbij en de wereld om haar heen bereidde zich voor op de lange winter. De andere planten beginnen hun energie terug te trekken in hun wortels onder de grond klaar om de koude maanden te trotseren en te kunnen blijven doorstaan. Lise voelde dat ook haar tijd bijna gekomen was. Zij dacht terug aan het voorjaar, toen zij ook nog jong en vol hoop was. Toen zij nog geloofde dat het leven iets prachtigs en iets groots was, vol mogelijkheden en een wonder. Maar nu, aan het einde van het seizoen, voelt zij zich leger en leger, moe van het vele observeren naar de vreselijke wereld om haar heen, moe van het wachten op wat komen gaat en dat zij misschien wordt weggemaaid? Misschien door de verandering van het moeras haar wortels worden losgewrikt?

Op een koude, heldere ochtend voelt Lise dat het moment eindelijk was aangebroken. Een stevige windvlaag trekt door het moeras, en met een zacht en ritselend geluid beginnen de zaden los te komen uit haar pluim. Ze worden opgepakt door de wind en meegedreven naar verre oorden, daar waar ze misschien zullen wortelen en groeien tot een nieuwe mooie Lisdodde in de volgende sloot of een moeras? Lise voelt een golf van gemengde emoties. Er is trots, ja, want zij heeft haar rol vervuld, zij heeft gezorgd voor de toekomst. Maar er was ook verdriet, want met het loslaten van haar zaden laat zij ook een deel van haarzelf los. Een deel dat nooit meer terug zal keren.

De wind gaat liggen en de wereld wordt stil. Lise staat daar, kaal en bloot, zonder de majestueuze bruine pluim op het einde van haar stengel die haar het afgelopen jaar heeft opgesierd. Zij voelt zich klein, kwetsbaar, de eenzaamheid die zij altijd heeft gevoeld, lijkt nu zwaarder dan ooit. De andere planten hebben hun cyclus voltooid en zijn nu ook stil, wachtend op de winter. Lise wist dat zij moet rusten, dat zij haar energie in haar wortel moet bewaren voor het volgende jaar, maar het is moeilijk voor haar om te rusten door zoveel vragen in haar hoofd.

Wat zal er volgend jaar weer zijn? Zal zij weer op dezelfde plek hier staan en tussen het riet en in het water, wachtend op de volgende lente? Zal zij nog steeds alleen zijn, terwijl de rest van de wereld gewoon doorgaat met het leven? Of zal er iets veranderen, iets dat haar eenzaamheid zal wegnemen? Zullen alle zware geluiden in de wereld verstommen tot een samenkomst van mooie symfonieën?

De winter komt snel, en met elke dag die voorbijgaat, trekt Lise zich steeds verder terug in haarzelf. Zij voelt de kou diep in haar stengel, in haar wortels, maar zij voelt ook een soort rust die zij niet eerder heeft gekend. Misschien was het de wetenschap dat zij haar rol nu heeft vervuld, dat zij heeft bijgedragen aan de cyclus van het leven. Misschien was het de hoop dat haar zaden, waar ze ook terecht zullen komen, zullen groeien en bloeien, een stukje van haar steeds opnieuw zullen presenteren.

De dagen worden korter en de nachten langer. Het moeras is bedekt met een dun laagje ijs, en de wereld lijkt stil te staan. Maar diep in de modder, in de wortels van Lise, hier is nog een klein beetje leven dat altijd blijft voortbestaan. Het is een sprankje hoop, een herinnering aan wat geweest is, en een belofte voor wat nog komen gaat.

De lente komt traag dit jaar. De sneeuw smelt langzaam en het ijs op het moeras en in de sloot begint te breken. De zon wordt warmer en de lucht vult zich opnieuw met het geluid van vogels en insecten. Zo ziet mijn Lise eruit in mei dit jaar en laat haar onopgemaakte zadenbed zien van deze overblijvende en beschreven Lise in dit verhaal. Zo staat ze daar nu nadat haar zaden de wijde wereld in zijn gevlogen op zoek naar een groeiplek voor dit nieuwe seizoen. Hopelijk vinden de zaden een sloot of moeras met nog voldoende water voor de nieuwe groei. Naast haar overblijfsel nu in mei staan alweer de groene stengels die uit haar wortel omhoog zijn geschoten en van waaruit de nieuwe Lise omhoog zal schieten. Zo zullen haar levenszaden ook op verschillende andere plaatsen uitgroeien tot een nieuwe natuur. De symfonie van het leven wordt verder gevuld en luider met het aangroeiende en voorbijkomende leven. En hier, op deze zelfde plek waar zij ook het vorige jaar heeft gestaan, begint een nieuwe Lise opnieuw te groeien. Haar wortels schieten dieper en dieper in de modder van het moeras en sloot, haar stengel wordt weer sterk en recht, en langzaam maar zeker ontwikkeld zich een nieuwe bruine pluim aan de top van haar lange stengel omgeven door het ritselende blad.

De symfonie van het leven wordt verder gevuld en luider met het aangroeiende en bijkomende leven. En daar, op diezelfde plek waar zij ook het vorige jaar heeft gestaan, begint Lise opnieuw te groeien. Haar wortels schieten dieper en dieper in de modder van het moeras, haar stengel wordt weer sterk en recht, en langzaam maar zeker ontwikkeld zich een nieuwe bruine pluim aan de top van haar lange stengel omgeven door het ritselende blad.

Het was weer een nieuw begin, zoals het altijd is geweest. Maar dit keer voelde het heel anders. Lise voelde zich nog sterker, zelfverzekerder. Zij wist dat zij niet alleen was, dat zij deel uitmaakte van iets groters, iets dat verder gaat dan haar eigen bestaan. Zij is slechts één plant, ja, maar zij is ook een belangrijk onderdeel van dit moeras, van het leven dat daar heerste.

En terwijl de zomer vordert en haar bruine pluim weer vol en majestueus wordt, voelt Lise een gevoel van vrede dat zij nog nooit eerder heeft gekend. Zij wist dat de tijd zal komen dat zij haar zaden opnieuw zal loslaten, maar zij wist ook dat het goed is. Het leven gaat verder, en zij is een deel van dit leven.

Als de herfst opnieuw zijn intrede doet en de wereld om haar heen weer verandert, staat Lise stil en kijkt om haar heen. Zij ziet de andere planten, de dieren die in het moeras leven, en zij voelt zich niet langer alleen. Zij was hier, op deze zelfde plek, en dat was genoeg. Wat er volgend jaar weer zal zijn, wist zij niet, maar dat maakte niet uit. Zij is hier nu, zij leeft, en zij draagt bij aan het wonder van het leven.

En terwijl de wind weer opnieuw begint te ritselen door haar blad, voelt Lise een glimlach in haar hart. Het is tijd om los te laten, om de zaden opnieuw te laten vliegen uit haar bruine pluim, en zij doet het met een gevoel van vreugde. Want zij weet ook dat dit het leven is, en dat zij, op haar eigen manier, altijd een deel van dit leven zal blijven. *JGJCVA23082024* deeenzameLisdodde*

In het hart van de zomer, wanneer de zon hoog aan de hemel staat en de zon haar stralen als gouden draden doet weven door de bladeren van de bomen, ontvouwt zich een schouwspel van warmte en genot. Deze warmte, die als een zachte omhelzing van Moeder Natuur ieder levend wezen streelt tot op zekere hoogte. Het is een moment van samensmelting van deze natuur, waarin de zomerse zon zijn weldaad verspreidt over de aarde.

Voor de mens en het dierenrijk is deze warmte een bron van vreugde en noodzaak, een verwelkoming van de seizoensgebonden overvloed die de natuur te bieden heeft. Zodra de eerste zonnestralen de koele lenteochtenden verjagen, ontwaakt er een nieuwe energie in het land. Onze kleding wordt lichter, de lichamen strekken zich uit in de zon en wij lijken even tot rust te komen in de warme omhelzing van de zomer en dat doet ons goed.

Dieren dartelen in wei en bos, genietend van de zonnige dagen die hen uitnodigen tot spel en avontuur. De warmte van de zomerse zonnestralen dringt diep door in hun vacht en verkwikt hun lichamen. Een kat ligt tevreden op een vensterbank te spinnen, gevangen in een zonnestraal en terwijl een hond zich koestert in de warmte van dat zomerse moment. Zelfs de kleinste insecten lijken te dansen op de thermiek van opstijgende lucht, hun vleugels trillen van opwinding.

In de wereld van planten en bomen is de zomer een tijd van overvloedige groei en weelderigheid. Het zonlicht wordt opgevangen door de bladeren, die als groene kunstwerken de energie van de zon omzetten in hun leven. Bloemen openen hun knop als eerbetoon aan de zon, terwijl vruchten rijpen onder haar warme zomerse blik. De zomer is het seizoen waarin de natuur haar volledige pracht tentoonspreidt, het is een symfonie van kleuren en geuren die de zintuigen laat betoveren.

Voor de mensheid is de zomer meer dan alleen een seizoen; het is een ervaring van vreugde en ontspanning. Warme dagen nodigen uit tot activiteiten, of het nu gaat om een picknick in het park, luieren aan het strand of wandelen in de bergen. Het geluid van lachende kinderen vermengt zich met het getjirp van krekels en mus, terwijl volwassenen genieten van de warme avonden op het terras of in de tuin. Samen gezellig bij elkaar. De zomer brengt een gevoel van gemeenschap en verbinding met zich mee, een gedeelde waardering voor de weldaad van de zomerse warmte.

Toch moeten we niet vergeten dat, zelfs in deze idyllische warmte, er grenzen zijn aan het genot van een zomer. Terwijl de zon zijn stralen gul deelt, kan de hitte soms intens worden en zelfs overweldigend zijn. Het is belangrijk te beseffen dat wat een zacht genot was, kan omslaan in een uitdaging bij extreme temperaturen. Het begrip van deze grenzen is een vorm van wijsheid die voortkomt uit respect voor de natuur en het begrijpen van onze eigen kwetsbaarheid daarin.

In landen waar de zomerse hitte genadeloos kan toeslaan, leren mensen door ervaring de kunst van het koelen. Schaduwrijke plekken worden opgezocht, verfrissend water wordt ingeschonken, en siësta’s worden gehouden om de intensiteit van de middagzon te vermijden. Deze praktijken getuigen van de wijsheid om in harmonie te leven met de natuur, om niet alleen van haar gaven te genieten, maar ook om te weten hoe deze op een verstandige manier zijn te omarmen.

Bovendien herinnert de zomerse hitte ons eraan dat het behoud van onze omgeving van vitaal belang is. De opwarming van de aarde heeft invloed op de intensiteit en duur van de zomerse warmte, waardoor het een urgent vraagstuk wordt om te adresseren. Het is een oproep tot wijsheid om bewustzijn te creëren over klimaatverandering en de noodzaak om duurzame keuzes te maken die de delicate balans van onze planeet moeten respecteren.

In conclusie is de warmte van de zomer een geschenk dat door de eeuwen heen generaties heeft verenigd in vreugde en in gemeenschap. Het is een bron van genot voor ieder levend wezen, van mens tot dier, van plant tot insect. Maar te midden van dit genot schuilt ook de noodzaak van wijsheid, om de grenzen van de warmte te begrijpen en te erkennen, en om zorg te dragen voor de aarde die ons dit seizoensgebonden geschenk schenkt. Laten we koesteren wat de zomer ons biedt, met respect en dankbaarheid voor de warmte die ons verbindt met de essentie van het leven.

*JGJCVA20012024*hetzomersegenot*

Rumoerig Europa, een continent doordrenkt van uitdagingen en problemen, en of je nu kijkt naar Nederland, België, Duitsland of ook naar Frankrijk, zelfs in Griekenland kijken de boeren met een schuin oog mee. Overal zijn er problemen met de openbare orde. Waarom toch vraag ik mij dan af, is praten met elkaar dan een onmogelijke zaak gebleken? Maar kijk naar Duitsland en de Bondsdag en zie hoe dit land een crisis van ja welste ondergaat met zijn tegenpartij AFD. Een politieke partij die dwarsligt en is opgericht sinds 2013 en tegen alles van de regering van Bundeskanzler Schols ingaat en hoe het land met deze politiek van de AFD steeds vaker elkaar proberen te beschadigen. Het is te gek voor woorden. Burgers in Duitsland gaan verdorie al weken massaal de straat op en elk weekend opnieuw met vele duizenden tegelijk en zij protesteren tegen de politiek van deze AFD. Het gekke van dit alles is, men ziet schijnbaar niet hoe de bevolking massaal spreekt door steeds opnieuw te gaan demonstreren en te reageren over deze partij in de bondsdag en daarbuiten.

Steeds vaker hoor je dat de regels die door regeringen en Brussel worden opgesteld, niet langer worden getolereerd. Er zijn steeds meer regeltjes zegt men en het zijn er erg veel. Of je nu kijkt naar het grote Europa, waar regeringsleiders bijeenkomen nu in Brussel om te praten over de financiën die men wil uitgeven aan Oekraïne om de oorlog die er woedt tussen Oekraïne en Rusland te beëindigen, er komt altijd een angel die zich vastzet in iemands onderlip. Altijd is er wel iets anders te melden waardoor de oorspronkelijke doelstellingen van Brussel onderuit worden gehaald. Nu zijn het de boeren die elkaar steunen in het gehele Europa en wegen blokkeren, dan weer is het ‘t treinverkeer dat aan de beurt is in Duitsland, ook de milieuorganisaties laten regelmatig van zich horen door op de A12 te gaan zitten en toegangswegen te blokkeren, dan het weer met sneeuw en ijzel wat parten speelt en reizigers in de kou laat staan.

Zo zijn er steeds andere verschillen van mening en worden de meningen alleen maar uitgebreider, groter, meer en meer en heftiger voor het lamplicht gebracht. Ga er maar aanstaan als regering en probeer het iedereen maar naar zijn zin te maken, dat is en wordt steeds moeilijker. We weten immers alles van elkaar door het WWW. Door Google enz.

Het drugsbeleid dit is ook een onderwerp dat grote impact heeft op de wereld en samenleving want de een wil legaliseren de ander wil het niet en steeds moeten er compromissen worden gevonden. Het wordt door ieders tegenzin toch doorgevoerd en dat geeft weer veel overlast. De hele drugsmaffia lacht ons hartelijk uit en zij worden alleen maar sterker en gaan voortvarend door met of zonder de wetgever te vragen.

Kijk ook om je heen en luister tegelijkertijd naar journalisten die alle andersdenkende mensen helpen om juist uiteen te zetten waar Europa het verkeerd doet. Ze strooien allemaal zaken in het rond waar mister Poetin en andere kwaaddenkende profijt uittrekken en hun oorlog uitbreiden door onze houding. Door oorlogen te analyseren en ze te presenteren op tv en op de radio, maar ook op de sociale media aan de buitenwereld te tonen en daarmee bijna alles openbaar maakt aan de meekijkende en meeluisterende ambassades van die landen is helemaal verkeerd. Steeds onthullen journalisten en betweters op de tv, de radio of in de krant en tijdschrift wat de landen specifiek en onder elkaar aan het doen zijn en het een en ander met elkaar aan het bespreken zijn, zelfs uiteenzetten bijvoorbeeld over de snelheid hoe de oorlog vordert in Oekraïne en Israël, en hoe hoog het geldbedrag is dat nodig is om de oorlog vooruit te helpen. We kunnen net zo goed een brief sturen aan Mister Poetin en hem vertellen wat we allemaal aan het doen zijn zodat hij makkelijker met ons rekening kan houden. Nee mensen we zijn helemaal verkeerd bezig door ons zelf steeds in de etalage te zetten en ons zo steeds te presenteren waardoor die ander rekening kan houden met ons want dat is veel en veel gemakkelijker.

Mister Poetin constateert steeds opnieuw onvrede in de Europese gemeenschap en dat komt hem goed van pas. Nu ook weer vertellen we uitgebreid op de TV dat President Zelensky problemen heeft met zijn hoogste Generaal in de Oorlog, dit is toch alleen maar koren op de molen van mister Poetin, hij lacht zich kapot achter zijn glaasje Aslanov.

We nodigen specialisten uit aan praattafels, zij die alles over oorlogsvoeren weten of ook economen die alles over geld weten en doen alsof het geld dan niet meer rolt. Maar de geldstroom en de oorlogsmachinerie zoals ammunitie en rollend en vliegend materieel komen maar niet van de grond omdat President Orban van Hongarije steeds dwarsligt omdat hij hoogstwaarschijnlijk met een schuinoog naar Mister Poetin kijkt. Misschien verwacht hij van hem een beloning in het leven hierna, wie zal het weten. Vandaag 01-02-2024, heeft hij plots ingestemd met het voorgestelde geldbedrag aan Oekraïne, hoe is het mogelijk en ziet hij misschien dat mister Poetin als persoon in het Kremlin aan het verzwakken is? Ergens snap ik de bewoners niet van Hongarije want als het gaat in Nederland over Geert Wilders zijn PVV en zijn politieke denken, dan staat iedereen in Europa op zijn achterste en verwacht men niet veel goeds op voorhand en Hongarije een land in het Europa heeft en mag wel steeds dwarsliggen?

Dan zijn er weer de boeren uit deze eerdergenoemde landen, die nu in Brussel de toegangswegen blokkeren met tractoren en ook door het deponeren van vuil en alles wat denkbaar is op straat gooien, waardoor de burger veel hinder zal ondervinden. Altijd zal dat veel ongenoegen veroorzaken en uiteindelijk ook wellicht zelfs een opstand, misschien zelfs een oorlog als Rusland met het geld van Europa dat naar Oekraïne gaat niet klein te krijgen is. Je kunt van alles bedenken, maar ergens is het allemaal verkeerd. Burgers luisteren niet meer.

Kijk naar wat er gisteren gebeurde met de Pakistaanse familie in Rotterdam, waarvan een familielid onder het puin van de ingestorte garagebox ligt door een brand veroorzaakt vanwege een enorme ontploffing of door een andere oorzaak want dat weet men nog niet. Wat iedereen moet weten, is dat de karakters en gewoonten van mensen uit andere landen ook andere gewoonten hebben, en daarmee moeten we om leren gaan. Deze gewoonten stroken niet altijd met de onze, maar we moeten er wel mee dealen in het Nederland van nu. De politiek lijkt steeds niet te beseffen dat een land verandert door te veel verschillende nationaliteiten binnen de landsgrenzen te brengen. Door deze toelating zijn we straks een land met burgers waarvan de nationaliteit niet meer per se Nederlands is. Maar wat is dan eigenlijk Nederlands? Als u het weet, vertel het mij dan want dan kan ik het opschrijven. *JGJCVA01022024*RumoerigEuropa*