Een belevenis tijdens onze vakantiedagen in het Sauerland-Duitsland in 2005.

Een belevenis tijdens onze vakantiedagen in het Sauerland-Duitsland in 2005.

We vroegen ons af na deze belevenis. Hebben we dan toch een beschermengel die met ons meeloopt of meekijkt?

• Plots was daar die behulpzame jongeman uit het niets.
• Een bijzondere ontmoeting?
• Een Engel?
• Wij weten het niet, we twijfelen nog steeds en ook elk moment.

Wij vertellen in dit verhaal wat wij meemaakte tijdens een van onze wandelingen in dit prachtige gebied, dat Sauerland heet. Wij vertellen hiermee een verhaal dat ons in elk geval beroerde.

Het is vandaag een gewone zondag 7 augustus 2005, wij zijn weer op ditzelfde adres en vieren vakantie voor enkele dagen in het Sauerland in Duitsland.

Wij logeren bij Landgasthof KLEINER in het dorp Stockum (er zijn vele dorpen met de naam Stockum in Duitsland) en dit dorp valt onder de gemeente Sundern in Noord-Rijnland-Westfalen. Sundern ligt vlak bij de Sorpesee, dit is een groot stuwmeer waar campings en hotels rondom liggen en waar veel aan watersport wordt gedaan. Op dit stuwmeer gaat een rondvaartboot in de zomerse dagen op en neer en vaar je met deze boot mee naar het andere einde van dit stuwmeer. Stockum is te bereiken op verschillende manieren. Met de auto via Venlo en het Ruhrgebied en via de autoweg Roermond, Keulen, Olpe enz. het is een kleine 200 km vanuit Weert.

Het weer vandaag is niet zo best, maar de lucht ziet er niet uit dat het aanhoudend zal gaan regenen en wij besluiten toch maar om te gaan wandelen. Gewapend met wel een paraplu en onze wandelstokken gaan we op weg. We hebben zojuist een goed rijkelijk gevuld ontbijt genoten en we hebben zo voldoende brandstof en energie opgedaan. De weg die wij willen gaan is nieuw voor ons. Deze weg hebben we nog niet eerder gelopen en het is dus voor ons weer een nieuw avontuur en een nieuw gebied om te gaan ontdekken.

Wij komen regelmatig in het Sauerland en logeren dan steeds bij de familie Kleiner. Dit doen we al vanaf en sinds 2002 en zodoende komen we hier nu op dit moment als ik dit opschrijf bijna 20 jaar. Het jaar 2020 gooit roet in het eten omdat de hele Coronacrisis en de daaraan gekoppelde pandemie van niet kunnen reizen ons parten speelt. Het jaar 2021 begint ook nog niet goed en zijn wij in afwachting van onze vaccins die ons zijn beloofd en in het tweede kwartaal van 2021 moeten zijn gezet. Voor ons wordt het leven dan weer wat normaler hopen wij.

Wij lopen achter ons hotel de weg op en richting de stad Sundern en we volgen voorlopig de wegmarkering met de open vierkantjes die als plaatjes tegen de bomen zijn gespijkerd en gaan dan op de T – kruising bij de eerste boerderij rechtsaf. Dan gaan we weer naar links, over een bruggetje, volgen deze bosweg richting Recklinghausen. We gaan tussen twee bergen door, dat is dan de Winzenberg en de Kahlenberg.

Aangekomen in deze plaats, gaan we tot aan de hoofdweg de L 519, dan gaan we een paar 100 meter naar rechts en slaan dan weer links af. Deze weg loopt tussen enkele huizen 100 meter door langzaam naar omhoog, dan gaan we weer naar links langs de afrastering van een waterwingebied. Op deze afbuiging staat een bankje en we rusten even uit van de inspanning en na het uitvoerige ontbijt.

Wij vervolgen onze wandeling weer. Het is een mooi pad dat we lopen en er staan flink wat braambesstruiken langs de kant van het pad over een afstand van zo ongeveer 10-tallen meters. We plukken enkele bramen en gaan dan verder, dus weer genoeg energie. we hebben onze vitaminen weer binnen en misschien hebben wij die ook nodig omdat het een zeer inspannende wandeling zal worden blijkt voor ons achteraf.

Het voetpad is vrij smal en je kunt zien dat er weinig gelopen wordt. Het pad geeft een prachtig uitzicht richting het dal onder ons en we lopen steeds verder naar omhoog. Boven aangekomen staan we plotseling voor een oorlogsmonument, een enorm wit geverfd betonnen kruis van ongeveer twintig – dertig meter hoog.

Aan beide zijde van het kruis op een tableau links de gevallenen uit de eerste Wereldoorlog en rechts een tableau met daarop de gevallenen uit de tweede Wereldoorlog. Allemaal soldaten die gestorven zijn uit dit gebied en uit het Sauerland voor de waanzinnige gedachten en kronkels van enkele fanatici, politici die alleen burgers, hun eigen burgers gebruiken voor hun gedachtengoed en macht. Ik denk wel eens als burgers het voor het zeggen hadden en konden weigeren om wapens in opdracht op te nemen om daar andere medeburgers mee te doden voor het genot en genoegdoening van die fanatici en machthebbers die hun handen niet vuil willen maken, wat zou de wereld er dan anders uit zien.

Het ziet er naar uit dat hier weinig mensen komen. Dus denken we dan wat ligt deze gedachtenisplaats er eenzaam bij en worden die geschreven burgers, soldaten dan niet steeds meer vergeten? Waarvoor zijn zij gestorven? Als we er later tijdens onze wandeling op gaan letten zullen we het kruis op een lange afstand blijven zien, maar zien wij hun namen niet meer. Het kruis staat op een lager niveau op de berg dan een enorme elektriciteitsmast weer verderop en waarvan stroom wordt getapt voor de burgers hieronder in het dal. Als we dan weer doorlopen staan we na enige tijd oog in oog met deze enorme elektriciteitsmast en hier onder deze mast rusten we dan even uit op een bankje, dat zo lijkt wel voor ons alleen hier is neergezet en ik maak wat foto’s om ons heen.

We discuteren dan even met elkaar en kijken welke kant we op zullen gaan en als we goed op de landkaart van dit gebied kijken dan moeten we naar rechts afslaan volgens ons dan. Dit besluit van ons is achteraf verkeerd gebleken want we waren nog niet eens zo gelopen om af te buigen naar de stad Sundern, dit was wel onze bedoeling om er dan in een restaurant koffie te gaan drinken met iets lekkers erbij.

We zijn dus dit verkeerde pad opgegaan en na enkele minuten ging het toch flink regenen en moesten we onze paraplu opzetten. Zo met geopende paraplu hebben we enige tijd zo doorgelopen, eerst door een ruim beplant bos met grote bomen en hierin in dit bos stond een stenen zuil met rondom wat plaatsnamen (Weninghausen, Westerveld en Recklinghausen) bedoeld om aan te geven en ook als een markering voor het samenkomen van hun gezamenlijke grenzen. Dan lopen we op een pad dat helemaal tegen de berg aan is gelegen en waar je aan een kant de berg langs je heen omhoog ziet gaan met de flinke bebossing en heb je aan de andere kant als je omlaag kijkt weilanden in het dal. Je loopt steeds onder de bebossing door en je moet uitkijken dat je niet steeds tegen de struiken die langs en boven je hangen aanloopt. Door de regen en de paraplu op, word je dan toch nog steeds veel natter dan voorzien omdat door de aanraking het regenwater alle kanten opspat.

Opeens zeggen we tegen elkaar terwijl we maar steeds verder lopen dat we denken en het zelfs ook niet durven uit te spreken en stilletjes denken dat wij niet goed lopen. Als je goed om je heen kijkt dan ligt de stad Sundern meer links op de kaart en het plaatsje wat we zien liggen hieronder zeker niet de stad Sundern is.

Volgens de kaart zou dat het plaatsje Weninghausen kunnen zijn. We weten het niet meer en de landkaart wordt door het steeds erop moeten kijken goed nat. Maar goed er zijn meer landkaarten zeggen we tegen elkaar.

Plotseling uit het niets passeert ons op dit smalle pad een jonge man van ongeveer 25 jaar, we hadden hem helemaal niet aan horen en zien komen.

Mijn Tonny vraagt aan hem, terwijl hij ons passeerde, of dit pad wat we lopen uitkomt op de weg naar de stad Sundern.

Hij zij ons daarop in het voorbijgaan, dat we goed fout zaten en dat we terug moesten lopen en weer helemaal omhoog teruggaan totdat we weer zijn bij die enorme elektriciteitsmast en dan het andere pad nemen wat erop uitkomt.

Dus weer dat hele stuk omhooglopen?

Hij vertelde ons ook dat dit niet meer zo ver was. Het was wel een flink stuk teruglopen en dus bergop en dus extra zwaar en dan met deze regen.

Waarom vertelde hij dit aan ons, we wisten waar we vandaan kwamen. Of Wilde hij ons op ons gemak stellen? Wat ons opviel was dat de jongeman die nergens vandaan had kunnen komen zonder dat wij dit zouden hebben gezien. Hij was ook weer zo uit ons gezichtsveld verdwenen na deze ontmoeting. Er waren geen parkeerplaatsen, noch andere paden die aangesloten waren op ons pad. Het viel ons beide op dat de man geen waterdruppels op zijn jas had. Hij was helemaal niet nat geworden en had een nette overjas aan, niet direct een kledingstuk om hier te gaan wandelen op dit uur van de dag. Wij hadden een paraplu nodig om niet nat te worden, hij zou toch ook nat moeten worden zou je zeggen, zeker om onder de hangende takken door te moeten gaan en soms in een gebogen houding, dan kun je niet droog blijven.

Mijn Tonny en ik zijn zwijgend teruggelopen totdat we weer boven op het wat vlakkere terrein waren en weer terug bij die Enorme elektriciteitsmast. We zeiden allebei tegelijkertijd tegen elkaar, had jij dat ook gezien dat die man uit het niets kwam en niet nat was op enkele druppels na. Wij hadden er bij het omhoog lopen allebei over na lopen denken hoe dit had gekund. Waar kwam hij dan vandaan? Was dit onze beschermengel geweest?

Uiteindelijk zijn we weer boven bij de elektriciteitsmast en gaan dan het andere pad volgen wat op de kaart stond aangegeven. We lopen dan langs kleine bospercelen en afgemaaide korenvelden en komen dan onder aan de hoofdweg weer uit. Het regent nog steeds en onze schoenen blijken toch niet helemaal waterdicht.

Onderaan het pad dat wij hadden gelopen volgens de kaart ligt hier een restaurant voor de snelle hap en we besluiten om hier maar koffie te gaan drinken in plaats van in de Stad Sundern. Het leek ons met dit slechte weer en de belevenis van de boodschap van de jonge man niet erg zinvol om door te lopen. Onze gedachten waren steeds bij deze ontmoeting het liet ons niet los. We waren maar net binnen in het wegrestaurant of er ging een regenbui over ons heen die als we nog buiten waren geweest in het vrije veld, we door en door nat waren geworden ook al hadden wij onze paraplu opgehad. Toen het weer droog geworden was zijn we verder gelopen richting Recklinghausen en weer terug naar ons hotel.

We zijn weer dezelfde weg teruggelopen tussen de bergen door naar ons hotel in Stockum. We hebben vandaag toch weer fijn gewandeld. Wij hebben iets beleefd dat in het geheugen enige tijd of voor altijd wat mij nu toch duidelijk is gebleken zal blijven zitten. In ieder geval zullen we het aan iedereen die het horen wil vertellen en ik ga het opschrijven. Of de aanhoorders of lezers het dan willen geloven wat wij hebben meegemaakt of ook niet, wij in ieder geval zaten er vol van en nu nog.  *JGJCVA, 07-08-2005*Een engel die verkleed was als man en die ons de weg wees*