Ruim 58 jaar geleden op 09 september 1967 was onze trouwdag.

En al ruim 58 jaar geleden op 09 september 1967, was onze huwelijksdag en wij werden vanaf dat moment man en vrouw. Voor altijd samen, deze dag en alle dagen en jaren daaromheen blijven in herinnering en die vergeet ik dan ook niet meer zo gauw.

Anderhalf jaar daarvoor hadden wij ons op 13 maart 1966 na de Hoogmis van 10:00 uur in de Lambertuskerk in Veghel verloofd en de ringen bij elkaar voor de eerste keer aan onze vinger geschoven en daarmee aan elkaar de eerste trouw beloofd.

6 jaar daarvoor hadden wij ons al leren kennen en het was op een avond op de 25ste juni na een verjaardagsfeestje bij ons thuis dat ik mijn meisje als extra beveiliging naar huis begeleiden mocht. Mijn moeder, mijn zus en ik brachten jou te voet naar huis en bij het naderen van jouw huis lieten mijn moeder en mijn zus ons alleen en alsof het afgesproken was, kuste wij elkaar voor de eerste keer en ook een beetje te snel en deden wij ons daarmee pijn maar, toch deden wij alsof het ook maar niemand zag.

De trouwdag was voor ons een mooie dag en we hadden die dag symbolisch van boven ook nog wat regen als zegen. In de jaren daarna kwamen wij ook wel eens wat kleine en grote tegenslagen tegen.

Wie zal dat ook niet hebben gehad in het leven en kan dat dus met ons beamen. Zoals u weet tegenslagen zijn niet alleen weggelegd voor ons samen.

De trouwdag zelf heeft ons voor de toekomst geen inspiratie gegeven. Wij zouden deze dag samen als dag niet nog eens willen beleven.

  Onze huwelijksmis was met twee heren om tien uur op zaterdagmorgen en de loper werd voor ons in de kerk uitgerold. Het was allemaal een beetje sjiek en ook wat duur, voor ons ging het in een flits voorbij en foto’s waren nog in het zwart/wit en werden in de camera toen nog als negatief opgerold.

Deze trouwdag zo vonden wij, moest voor ons maar heel snel voorbijgaan. De volgende dagen en jaren daarna, daar kwam het voor ons toch meer op aan.

Jij en ik wilde zo graag trouwen, daarom dat we een list verzonnen, wij moesten jouw stiefmoeder laten geloven dat woningen in die tijd schaars waren, dus ook voor ons, maar hoe brengen wij dat aan haar over en aan haar verstand over dat trouwen voor ons op korte termijn daarom het een noodzaak was om een woning te vergaren. Er kwam een woning vrij en dus waren het geen lege verzinsels als doorgeprikte luchtballonnen.

De directeur van mijn bedrijf vertelde ik mijn verhaal maar ik schreef de brief met een gefantaseerde belofte en wel ondertekend door de directeur en uitgebreid. Schoonmoeder geloofde ons op het woord en zo kon onze trouwdatum worden gepland en worden verteld aan iedereen wijd en zijd.

Jouw vader was heel trots op zijn meisje en had hier vrede mee dat dochterlief het ouderlijk huis ging verlaten, hij gunde ons de vrijheid die hij jammerlijk genoeg in enigermate had gemist, maar toonde dat naar ons toe steeds gelaten.

Wij waren voor het eerst zo graag alleen in ons opgeknapte huisje in de Walburgisstraat in Weert.   De geur alleen al van de nieuwe spullen en het pas geverfde hout laat je niet zo gauw meer los en wie van u niet weet wat voor eerste fijne gevoel dat was en het ook niet kan of wil begrijpen, zal vaak in zijn leven door andere hierop zijn gewezen en beleerd.

De wittebroodsweken waren heerlijk en ook zo fijn en wij vonden het zo jammer dat hieraan te snel een einde kwam. De 12 en een half jaren daarna getrouwd te mogen zijn, kwamen de jaren voor ons toch zo vonden wij te langzaam op gang maar op de uiteindelijke dag was er groot feest bij ons thuis op Laar met heel veel familie en vrienden maar ook met een pijnlijk randje omgeven, want het moest worden gevierd zonder ons mam.

Ons mam lag thuis op bed en was ernstig ziek al enige tijd, maar juist ook op onze trouwdag. Wij hadden haar alles zo gegund en dat zij haar trots had kunnen tonen, dus ook het vieren van onze dag, die ook zij voor haarzelf met haar man en mijn vader, omdat Hij te vroeg doodging, nooit ingevuld zag.

Ons Mam heeft onze familiegeschiedenis geschreven in een kader van ellende en gemis van medemenselijkheid in haar Huwelijk. Alles heeft Zij met liefde gedaan voor ons, waarin het zorgen voor het gezin beter was, dan het leven van haar zelf, want dat was toch erg zorgelijk. Wij voelde ons na deze jaren heel goed en nog steeds zonder kroost op ons gemak zo met z’n tweetjes, maar ook de jaren die nog komen gaan, volgden elkaar steeds sneller op en jaar na jaar kwamen de jaren dan ook in een rap tempo voorbij tot ook deze eerste 25 jaar van ons huwelijk op de Indonesië eilanden Sumatra, Java en Balie tropisch werden gevierd en zijn voorbijgesneld. Wij waren samen gelukkig en al zijn in deze 25 jaren ook flinke hobbels genomen, we hadden het goed en samen sleepte wij ons door de moeilijkheden heen ook al zaten wij wel eens wat krap in het geluk en in het geld.

De jaren verstreken en onze dagen tezamen gaan steeds sneller en nu zijn wij ineens gepensioneerd en 54 jaar getrouwd en nog steeds zijn wij verliefd op elkaar. Wij hebben veel gereisd en daardoor ook veel van de wereld gezien, we hebben de tijd mee gehad en we rolden als vanzelf met wat moeilijkheden door deze jaren heen en als vanzelf door de tijd in ons zelfgebouwde huis daar aan de Heugterbroekdijk op Laar.

Wij hebben samen een tiental jaren gevaren op onze eigen boot, in vakanties en onze vrije tijd, ook al hadden wij in die jaren veel water dat van boven kwam gevoeld, ook al kregen wij daardoor vaak een nat pak en moesten de laarzen aan, toch hebben we totaal geen spijt gehad van deze varende hobby en hebben wij toch ook veel geleerd. Ook hebben wij genoten op onze boot en gezien hoe men zich op het water gedraagt en plezier kan hebben en genieten kan van deze mooie tijd. Uiteindelijk hebben we deze hobby en onze boot verkocht, omdat jij mijn lief nog wat anders wilde in je leven. Wij zijn weer met andere zaken in ons leven verder gegaan en hebben ook het reizen weer opgepakt in de tijd die komen ging en dan nog altijd zonder spijt.

Wij geven elkaar op elk moment van de dag en in ons leven een goede tip op steeds een willekeurige dag. Dat is toch goed en dan laten wij daardoor aan elkaar weten wat liefde is en dat mag.

Als het voor ons steeds opnieuw gezegd mag worden aan elkaar wat liefde is en dat op elk moment van ons leven, maakt dat ons blij en is het ook een uitdaging omdat wij het kunnen en mogen uiten is toch om het even.

Wij kunnen er niet genoeg van krijgen om het te laten weten door het te zeggen of op te schrijven. Wij zijn gelukkig, ook geduldig en zolang er lading zit in mijn pen en genoeg ruimte op de PC, kunnen wij deze gedachte in de tijd verder drijven.

Steeds er even tussenuit naar het Zwarte Woud en het Sauerland, genieten van de bergen en natuur om ons heen voor enkele dagen, daar gezellige mensen ontmoeten al vele jaren, doet ons telkens goed en laat dan steeds onze kleine zorgen vervagen.

Als wij ’s morgens wakker worden door de radiowekker met al het negatieve nieuws of het popgezang, dan zijn wij maar, vooral jij mijn lief, nog lang niet uitgerust en uitgeslapen, maar jij sliep nog zo lekker maar ook al zolang.

Samen met elkaar te mogen leven in een tijd van voorspoed, maar ook de hopelijk achter ons liggende financiële recessie, dan denken wij altijd hoe is het mogelijk en hoe hebben wij elkaar 60 jaar geleden ontmoet, ook al hebben wij beide weleens een moment met gezonde levendige agressie.

Steeds opnieuw als wij elkaar zien, dan hebben wij het fijne gevoel en het kriebelt, wij voelen ons door elkaar bemind, wij zorgen goed voor elkaar, zijn niet jaloers en het gaat nog steeds met ons voor de wind.

Nu zijn wij al een vergevorderde leeftijd aangekomen, ons leven gaat zo verschrikkelijk snel, dat het met de Red Bull RB 16B van Verstappen niet meer in te halen is, ook al heeft hij zijn verdiende DRS om sneller op te stomen.

Wij zitten nu jammerlijk in de laatste restjes van een Quarantaineperiode door een virus, het komt er nu op aan vanwege dat Covid-19 virus dat veel mensen ziek maakte en vele mensen met zwakte dood liet gaan door een Judaskus.

Vandaag 18 juni ‘21 is de dag dat je weer bijna alles normaal mag geven, we zijn begonnen met deze pandemie op 19 maart ’20 en nu is het 20 juni ’21 en zijn we 485 dagen verder met ons leven.

Wij voelde ons in de achter ons liggende periode erg onzeker en we waren een beetje bang. Het duurde ook zo lang. Wij hebben het beide zonder kleerschuren kunnen overleven, elk op zijn eigen manier en kunne met geven en nemen.

Door mijn overleven zat ik met jou in quarantaine, ik voelde me een beetje opgesloten in mijn chateau migraine. Ik liep daarin een beetje rond, ik plukte een pluis van de grond. Ik ging weer zitten op mijn stoel, ik pakte een boek met een doel. Ik las het voorwoord, ik las om te kijken of het mij bekoord.

Ik kon mijn draai niet zo vinden gisteren en vandaag, wij vonden het maar een nare plaag. Ik voelde mij zo hulpeloos, ik voelde mij zo zinloos. Ik wilde daarom toch voor jou sterk zijn, ik wilde eigenlijk voor ons beide een goed medicijn.

Ik keek naar de beeltenis van de door mij zelfgeschilderde afbeelding van Padre Pio, ik dacht dan, o sole mio. Ik bedacht, Hij beloofde ons toch te zullen helpen in donkere dagen, ik geloof hem op zijn woord, Hij zal toch luisteren naar onze vragen. Ik denk de tijd is aangebroken, ik bad nu extra tot hem nu het Coronavirus de mensheid is overkomen.

Ik wilde voor ons vitamine kopen, ik moet niet stressen maar de nodige energie aan elkaar proberen te knopen. Ik, jij en de beleving van het verschrikkelijke Coronavirus, ik heb liever weer een gezonde knuffel en een vertrouwde kus.

Ik kneep en bevoelde de druk van de banden van mijn fiets en de zojuist gerepareerde fietspedalen, ik dacht en ik hoopte dan dat ik vrij zou kunnen fietsen door bergen en door dalen. Ik wilde het samen met jou beleven, ik wil straks meemaken wat het is om je weer vrij te kunnen bewegen.

Ik moet nu enkele weken flink zijn, wij zitten een beetje vast in onze beperkte ruimte van chateau migraine en dan doen al onze spieren pijn. Ik denk maar dat als straks alles weer bij het oude zal zijn, wij zwaar gedroomd zullen hebben door het drinken misschien van enkele glazen wijn.

Gedreven door de levenswind van ons samen en de bij mij ingebrachte medische computer, zijn we nu terecht gekomen in het laatste deel der kalenderjaren, Toch lijkt het erop dat door zo te leven, wij nog jaren verder mogen van onze Schepper in deze gezondheid en nog jaren verder mogen vergaren.

En ik jou trouwe echtgenoot houdt ontzettend veel van zijn lieve meisje, hand in hand lopen wij door het leven en neuriën het voor ons bekende levenswijsje, ik heb een potje met vet op de schoorsteen gezet, ik heb een potje met vet. En dat zo tot oneindig meer naar het volgende couplet.

Als wij naar elkaar kijken dan weten wij direct wat ieder van ons voelt en beroerd in alle dagen en op elk moment, is het niet heerlijk om zo met elkaar om te mogen gaan en dat kost ons geen ene rooie rotcent.

Laten wij daarom verder gaan op deze goede weg van het leven, Jij en ik zullen aan elkaar steeds veel liefde tot het einde van ons leven blijven geven.

De jaren die ons in ons leven nog zijn vergund, geholpen door een pilletje voor hart en bloeddruk en als wij niet gebrekkig worden gaan wij kras door, laten wij hopen dat wij met elkaar en omringd door onze vrienden en vriendinnen samen kunnen zijn en die zingen dan gezamenlijk in koor.

Zij leven nog lang en gelukkig samen, hoezee, hoezee en van je hiep, hiep hoera, we nemen er nog eentje en ook nog een flink stuk uit de taart van het leven en zingen verder van je tra lalala. Geschreven door het mannetje, je liefhebbende echtgenoot. Jan *JGJCVA21062021*