De Roep om het gewone leven en waarom de Wereld nu moet opstaan.
Voorwoord 18-07-2026: Waar is de positieve inslag van de Wereld gebleven en waarom zeggen we niet tegen Trump en Poetin jullie maken de Wereld en het gewone leven kapot. Schei uit met deze hiërarchie en ga golven en paardrijden op je eigen stukje land, maar laat de Wereld in alle rust de Wereld dienen, niet kapot maken. Ik zeg tegen de Wereld, roep deze twee mannen tot de orde en chroom niet om het woord te nemen. Doe niet achterbaks. Allemaal vooruit met de geit, niet lullen maar poetsen op z’n Rotterdams.
De Roep om het gewone leven en waarom de Wereld nu moet opstaan.
Ik zit voor het raam van mijn appartement en kijk uit naar de groene bomen van het Spoorpark aan de overkant van de straat en voor mijn raam een monotone drukke straat. De wolken hangen deze morgen laag, de zon laat het voor het eerst afweten. Over de daken de warmte van de afgelopen dagen. De warmte ligt er nog als een deken overheen en die de laatste restjes menselijkheid probeert te smoren. Vroeger was er de Sociëteit waar we samenkwamen om te praten, te lachen en plannen te smeden voor een betere wereld. Nu zie ik slechts passanten die gehaast langs komen lopen en hun blik op het schermpje van hun telefoon gericht houden, de oordopjes in het oor, en afgesloten van de realiteit. Alles voelt steriel, alsof de warmte uit de stenen wordt weggezogen door de kille logica van deze tijd en het moderne efficiënte leven.
Op mijn bureau liggen mijn oude ingebonden boeken waarin ik ooit mijn dromen en vlammende verhalen met passie schreef. De inkt is een klein beetje vervaagd, net als de herinnering aan de momenten waarin we geloofden dat we de loop van de geschiedenis konden beheren. Tegenwoordig schrijf ik alleen nog maar om de stilte te verdrijven die zich langzaam in mijn hoofd heeft vast gezet. Mijn gedachten dwalen af naar de beloftes van weleer, naar de vriendschappen en dierbare die ons hebben verlaten. Verhalen en gebeurtenissen die door de tand des tijds zijn verwaterd. Ik pak mijn pc erbij en begin met trillende vingers de eerste woorden op de lege Word pagina te schrijven.
Waar is die tijd gebleven van die uitgestoken hand, krijgen we keer op keer de vuist van Trump en het negatieve nieuws uit de krant? Toen we de leugens nog zagen, vochten we in de resterende dagen. Waar is de hoop op verandering, het geloof in deze nieuwe tijd van zo even? Alles verdween in de branding van het alledaagse leven. Waar zijn die stemmen gebleven die schreeuwden om recht en fatsoen? Hebben we alles verloren en is er niets meer aan te doen?
Zijn we nu bang geworden en wachten we af, of zijn we gewoonweg met z’n allen een beetje laf? Nu hebben we auto’s die automatisch rijden zonder chauffeur, te weinig huizen en te weinig voorkeur. Een tuin die besmet is met PFAS en STIKSTOF en een pc met AI? We zitten gezellig samen en doen met de trend mee en kopen goedkope producten van Xi. De vlam van weleer is allang verdwenen, de scherpe kantjes zijn van af. We geloven niet meer in wat we eerder beloofde en wandelen rustig in de aankomende tijd naar het einde van een dictatuur van Zonnekoning en zijn domme Tsaar.
Waar is de positieve inslag van de wereld gebleven? Het is een vraag die miljoenen mensen zich dagelijks stellen als ze het nieuws openen en lezen. We leven in een tijdperk waarin de stem van de gewone burger overstemd lijkt te worden door het tromgeroffel van geopolitieke machtsstrijd en het ego van wereldleiders. Terwijl de gemiddelde mens simpelweg verlangt naar vrede, stabiliteit, een eerlijk inkomen en een veilige toekomst voor zijn kinderen, wordt het wereldtoneel gedomineerd door een destructief schaakspel.
De focus ligt al te lang op conflict, dreiging en economische overheersing. Het lijkt wel alsof we collectief zijn vergeten hoe een positieve, constructieve wereld eruitziet. Waarom zeggen we niet met z’n allen, luid en duidelijk, tegen leiders zoals Donald Trump en Vladimir Poetin: “Jullie maken de wereld en het gewone leven kapot. Schei uit met deze domme hiërarchie!”
Het is tijd voor een fundamentele omslag. Een omslag waarin we de machtszoekers vriendelijk doch dringend verzoeken hun biezen te pakken, te gaan golven of paardrijden op hun eigen stukje privéterrein, en de wereld weer te laten ademen. De Wereld moet in alle rust de Wereld kunnen dienen, in plaats van te worden opgeofferd aan de ambities van een of meer van deze engerlingen.
Om te begrijpen hoe we hier zijn beland, moeten we kijken naar de structuur van de macht. We leven in een wereldwijde hiërarchie die paradoxaal genoeg gebouwd is op de ruggen van de werkende klasse, maar gestuurd wordt door een absolute minderheid. Figuren zoals Donald Trump, met zijn transactionele en polariserende politiek, en Vladimir Poetin, met zijn negentiende-eeuwse drang naar imperiale expansie en harde repressie, dat zijn de ultieme symbolen van deze hiërarchie.
Wanneer macht centraliseert rondom het ego van specifieke individuen, verschuift ook het doel van de politiek. Het gaat dan niet langer om het dienen van het algemeen belang, maar om het behouden van eigen status, het vergroten van hun invloedssfeer en het voeden van een historisch narratief van grootsheid. Politiek wordt bedreven alsof het een realityshow of een slagveld is. Burgers worden tegen elkaar uitgespeeld op basis van nationaliteit, afkomst of ideologie. Terwijl de planeet opwarmt, armoede in veel regio’s toeneemt en de mentale gezondheidscrisis wereldwijd toeslaat, verspillen deze leiders miljarden aan defensie, retoriek en economische oorlogsvoering.
De gewone man en vrouw betalen de rekening. Zij betalen de inflatie, zij sturen hun zonen en dochters naar het front, en zij leven in de constante stress van een onzekere toekomst. Deze hiërarchie dient de mensheid niet, zij gijzelt de mensheid. Wat bedoelen we eigenlijk met het “gewone leven“? Het gewone leven is het fundament van alles wat waarde heeft (CDA). Het is de bakker die om vier uur ’s ochtends opstaat om brood te bakken, de leraar die met engelengeduld een kind helpt te leren lezen, de verpleegkundige aan het bed van een zieke, en de buurman die helpt met het repareren van een schutting. Het gewone leven draait om verbinding, rust en eenvoud. Het is de dynamiek van de straat, de markt, het sportveld en de huiskamer.
Wanneer leiders de wereld in een permanente staat van crisis houden, wordt dit gewone leven kapotgemaakt. Angst neemt de plaats in van vertrouwen. Rust maakt plaats voor overlevingsdrang. De ironie is dat de wereld prima zonder deze hyper-ambitieuze leiders kan, maar absoluut niet zonder de mensen die het gewone leven draaiende houden.
Laat deze mannen lekker gaan golven of paardrijden op hun eigen privédomein. Het illustreert de totale ontkoppeling tussen hun belevingswereld en die van de rest van de mensheid. Trump op zijn uitgestrekte golfbanen in Florida en Poetin tijdens zijn zorgvuldig geregisseerde fotoshoots aan het front of te paard in de Siberische wildernis. Het contrast kan niet groter zijn. Terwijl zij genieten van hun immense rijkdom en privileges opgebouwd over de ruggen van diezelfde gewone man of vrouw, storten hun beslissingen miljoenen anderen in de ellende. Ik zou tegen hen willen zeggen, “als jullie zo graag de absolute controle willen hebben, doe dat dan binnen de hekken van je eigen landgoed. Speel daar je spelletjes, sla daar je golfballen, berijd je paarden, maar laat de rest van de planeet erbuiten en met rust.”
De wereld hoeft niet geregeerd te worden door angst en intimidatie. De wereld wil dienen. Dat betekent, natuurlijke hulpbronnen delen, klimaatverandering gezamenlijk aanpakken, cultuur en wetenschap vieren, en ervoor zorgen dat elk kind dat geboren wordt een eerlijke kans heeft op een gelukkig bestaan (CDA). Om dat te bereiken, moeten we de macht weghalen bij degenen die haar misbruiken. Waarom gebeurt er dan zo weinig? Waarom grijpt “de wereld” dan niet in? Het antwoord ligt in de systemische achterbaksheid en de diplomatieke angst die de internationale gemeenschap verlammen. Veel overheden en internationale organen, zoals de Verenigde Naties, kijken toe, wegen hun economische belangen af, of uiten slechts “diepe bezorgdheid” in plaats van daadwerkelijk op te staan. Men spreekt met dubbele tong, achter gesloten deuren en daar wordt gezinspeeld en winst gemaakt, terwijl er voor de camera’s schande van wordt gesproken. Dit opportunisme moet stoppen.
Het is tijd dat de internationale gemeenschap haar schroom van zich afwerpt. Het woord nemen is geen luxe, het is een plicht. We moeten stoppen met het normaliseren van destructief gedrag. Wanneer een leider de internationale rechtsorde schendt, de mensenrechten aan zijn laars lapt of de democratie ondermijnt, mag daar geen diplomatieke fluwelen handschoen meer voor worden gebruikt. De wereldwijde meerderheid moet deze minderheid tot de orde roepen. Dat betekent, economische en politieke isolatie. Geen privileges meer voor leiders die de wereldvrede bedreigen. Transparantie, het ontmaskeren van de achterbakse deals die machthebbers in het zadel houden. Een duidelijke grens is luid en duidelijk, het uitspreken nu, “de maat is vol”.
De EU en Europese Navo-landen als Groot-Brittannië en Noorwegen plus Canada versterken in rap tempo hun defensie. Juist veel van deze machten komen op voor mensenrechten. Heus, er is hoop. Maar in een gevaarlijke wereld is juist deze haast geboden. Overal, dus ook in Nederland, moeten politieke partijen van links tot rechts tot dit inzicht komen. Nog nooit sinds de Tweede Wereldoorlog was de urgentie voor een geopolitieke herschikking zo groot als nu.
Hoe krijgen we die positieve inslag weer terug? Niet door lijdzaam toe te zien of cynisch te worden. Het antwoord ligt in de oer-Hollandse, nuchtere mentaliteit. En allemaal in koor met het gezegde “vooruit met de geit“. ”Niet lullen maar poetsen”. Dit betekent schouders eronder, stoppen met klagen aan de zijlijn, en actief bouwen aan het alternatief. De positieve inslag van de wereld is niet verdwenen, hij is simpelweg ondergesneeuwd door de waan van de dag en de angstindustrie van de media. Die positiviteit zit in ons allemaal. Het is de energie die vrijkomt als we besluiten om samen te werken in plaats van te concurreren. De verandering begint van onderop. Als de burgers van de Wereld weigeren mee te gaan in het narratief van haat en verdeeldheid, verliest de hiërarchie haar fundament. Verbind lokaal, denk globaal en steun je lokale gemeenschap, praat met je buren, en sluit je af voor de continue stroom van destructieve retoriek.
Eis verantwoording. Gebruik je stem, je portemonnee en je platform om leiders en bedrijven te dwingen te kiezen voor mens en milieu, in plaats van macht en winst. Kies voor optimisme. Positiviteit is een rebelse daad in een wereld die gedomineerd wil worden door angst. Door te geloven in het goede en daarnaar te handelen, ondermijn je de macht van de cynici. De boodschap van deze tijd is kristalhelder. De wereld is niet het eigendom van Donald Trump, Vladimir Poetin, of welke oligarch of autocraat dan ook. De wereld is van de mensheid, van de natuur, en van de generaties die na ons komen. Is dat niet ook de basis van het CDA? Laat de machthebbers hun hobby’s uitoefenen op hun eigen privéterrein. Laat ze golven en paardrijden tot ze erbij neervallen, maar ontneem ze het stuur van onze gezamenlijke toekomst. Het gewone leven is te mooi, te waardevol en te kwetsbaar om kapot te laten maken door archaïsche hiërarchieën en destructieve ego’s.
Het is tijd voor openheid, voor daadkracht en voor een onvoorwaardelijke keuze voor de vrede. Geen achterbaks gedrag meer, geen angst om het woord te nemen. Het is tijd om de wereld weer te laten zijn wat het hoort te zijn, een plek van rust, bloei en menselijke waardigheid. Dus wereld, neem het woord, roep de machthebbers tot de orde en laat de positieve inslag weer regeren. Allemaal vooruit met de geit en niet lullen maar poetsen op z’n Rotterdams. Dat allemaal zeg ik, een 83-jarige met dit verhaal. JGJC 18-07-2026,
